Absurditeit-ogen-koe-ongekunsteld

Absurditeit lies in the eyes of the koe

Het is een paar weken geleden dat een storm het klaarspeelde een boom in een bos uit de grond te rukken. In zijn ondergang nam de boom een lap grond mee, dat daarna recht overeind stond. Het was op die plek dat ik mijzelf vond, samen met mijn halfnaakte model in fluorescerende trainingsbroek.

Een absurde situatie vonden we het. Wij die daar op een nogal vreemde manier stonden in een landschap dat niet meer klopte. Aan de rand van het bos waarin we ons bevonden – de bosrand voor het gemak – lag een weiland, een weiland vol met koeien. Koeien die, in tegenstelling tot ons, geen enkele aanstoot namen aan waar wij mee bezig waren. Ze waren meningloze wezens die daar achteloos lagen te liggen.

Een tijd later vond ik de film Park van Josefin Arnell waarin zij precies verbeeldt wat wij ervoeren. Een camera richt zich op een veld met herten, en qua reactie en intellect kun je koeien en herten best over een kam scheren. Ik doe dat dan dus ook, omdat ik een wezen ben dat wel teert op een oordeel.

Dezelfde achteloosheid in de ogen van de herten, geen enkele aanstalten tot iets wat op een mening zou kunnen duiden wanneer Arnell begint met haar sensuele dans.

Absurditeit is ook maar relatief

Beauty lies in the eyes of the beholder“, zeggen ze. Zo ook met absurditeit.  In my eyes lag absurditeit, omdat ik staand in dat bos mijzelf en mijn model door de ogen van een ander bekeek en dacht: wat zijn die meisjes voor idiote dingen aan het doen. Dieren hebben geen mening, sociale codes of vooroordelen, hoe erg de situatie er ook om smeekt; een verademing.

Arnell danst in haar film alsof ze voor een minnaar danst, “look at me” hoor je fluisterend door het filmpje heen. En de muziek die spanning opvoert suggereert dat er iets zal gaan komen; toch misschien een reactie van de herten, maar het enige wat de muziek zou kunnen suggereren is de spanning van Arnell zelf. Arnell lijkt te smeken om een oordeel, maar het oordeel van de herten schitterend door afwezigheid.

Verschil tussen mensen en dieren

Ik stelde me het veld van Arnell en mijn bosrand voor bezaaid met zonnende mensen: filmpjes zouden op YouTube worden geplaatst, kinderen ter behoeding geblinddoekt. Gejoel of gelach… Of politie. Zowel de koeien als de herten boeiden het geen flikker.

Vrijheid

Kijkend naar het filmpje was ik me continu bewust dat ze haar heupen niet bewoog voor een minnaar. Ze danste voor de herten, of voor zichzelf; om te kunnen bewegen zonder concessies en de angst voor de ogen van de ander.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.