Waterval-tranen-ongekunsteld

Akademietheater Utrecht huilt wél

Expressionistische abstractie. Dat is hoe je de opening Wij Huilen Niet van het Regiefestival 2015, georganiseerd door de Utrechtse Hogeschool van de Kunsten, zou moeten samenvatten. Met de productie van Ramona Kooij, student Theatre and Education, is het jaarlijkse afstudeerfestival van aanstormend theaterdocenten afgetrapt in het Akademietheater op het Janskerkhof te Utrecht.

Ieder mens wordt geboren, groeit op, worstelt op zoek naar ultiem geluk en sterft uiteindelijk hoe dan ook, met of zonder dit gouden goedje. Kooij laat het publiek nadenken over wat geluk voor hen betekent. Want ergens weet je het wel, maar soms ben je het alweer vergeten.

De reis naar geluk

Op het duistere toneel staat een groot, ondiep zwembad waar vier personages met ontbloot bovenlijf in geboren worden. Water druipt van elk roerloos lichaam af terwijl een steeds snellere driekwartsmaat tergend lange tijd in je oren tikt. Begint het leven zo?

Al snel blijkt dat het water op de grond, wat het complete speelveld van de spelers bedraagt, een extra element toevoegt aan het verhaal. De bewegingen worden er constant door begeleid. Een vloedgolf aan emoties geven de acteurs af aan het water dat in plasjes het zwembad omsluit op de vloer. De schittering, geluiden en bewegingen die het maakt vormen een vijfde danser. Ik zeg danser, want tekst zit er niet echt in. Het enige stuk tekst dat er in voorkomt is overbodig. In een stuk over geluk is het misschien het mooist om de stilte te laten zegevieren omdat geluk in het echte leven ook geluidloos is. Daarom is het misschien zo lastig te vinden.

Pakken en koesteren, vasthouden

De lengtes, opbouw van de verhaallijn en schakelingen kunnen sneller, maar sommige elementen wisselen dan weer té snel. Waarom het moment van euforie niet langer laten duren, vraag je jezelf af. Dat zou mooier zijn. Het moment dat na een lange, slepende strijd de personages eindelijk geluk gevonden hebben raast als een wildebeest aan het publiek voorbij. Pas later stuit je op de diepere betekenis dat de weg naar prosperiteit lang duurt, soms enorm vechten is, en dat het doel zelf kort is. Slechts eventjes is het tastbaar om te genieten.

Dat de algehele timing in het stuk nog een kwestie van regie-ervaring is, valt in het niet door de puurheid die studenten aan hun regies weten te geven. De ontroering van zowel medestudenten als toeschouwer is magnifiek en Kooij geniet er na afloop zichtbaar van. Niets is gebonden aan regels, behalve die van hun docenten. De spelers komen op één na niet van een HKU opleiding maar durfden auditie te doen voor een voorstelling waarin geluk moest worden gevonden. Maar is ultiem geluk vindbaar als je je ogen erop uitstuurt zonder de rest van je lichaam?

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.