Alle berichten van Annabel Storm

The Lobster riekt naar dure wijn

Ga je op zoek naar reacties op ‘The Lobster’, dan is het vrijwel zeker dat je stuit op grote hopen ellende. ‘Echt een film voor de geitenwollen sok en de linkse intellectueel om sier te maken op een party, als ze klaar zijn met Freud en Marx.’ Of wat dacht je van deze: ‘”The Lobster” is net zoals “Birdman” een pamflet voor de intellectuelen die ondanks het feit dat ze het een baggerfilm vinden hem toch aanraden om indruk te kunnen maken op jan met de pet.’ (meer…)

De pisgrappen van Nick Hornby

Het boek en de gelijknamige film About a Boy gingen over een jongen die verre van grappig was. Nick Hornby wilde misschien compenseren en schreef het boek Funny Girl. Het is gemakkelijk geschreven, maar toch waren de eerste tweehonderd pagina’s een ware worsteling. Toen wist ik ineens wat de aard van het boek is: het is zo’n boek dat mensen onder het kraantje op de wc tussen de Panorama en de Story hebben liggen, in zo’n smerig rieten mandje. Zo kwam het dat ik de laatste tweehonderd pagina’s las terwijl ik urineerde of erger. (meer…)

Gedwongen castratie voor Quentin Tarantino

Vandaag dacht ik dat ik misschien een man moest zijn. Niet dat het tussen je benen bungelende geslachtsorgaan me nou zo lekker lijkt, en ik ben ook zeker niet jaloers op het voetbalmanische stereotype. De reden dat ik dacht over een operatie heeft te maken met het onverwacht opborrelen van pacifistische gedachten, aangewakkerd door de nieuwste film van Quentin Tarantino: The Hateful Eight. (meer…)

De barst in het rollenspel

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardst mijn rondingen te vertalen naar een of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik hondenbezitters die zichzelf boetseren in plaats van het model. Dit keer: (amateur-)kunstenaars die het rollenspel niet meespelen. (meer…)

Vacature publieksregie bij de Oneseconds

Het Utrechtse kunstcollectief Oneseconds heeft met het Spookhuis een lat gelegd waar zelfs de langste man ter aarde onderdoor kan limbodansen. Hoog. Maar het soort hoge latten waar ik het over heb, wil in tegenstelling tot limbolatten juist wél geraakt worden. En dat lukte de Oneseconds dit keer niet. (meer…)

Ode aan synoniemen.net

Inmiddels is de fanbase van synoniemen.net zo groot dat ik denk dat het tijd is voor een ode, een lofzang, een lierzang, een lofdicht, een lierdicht of een loflied. Dat waren alvast een paar synoniemen van ‘ode’. Zo leuk is het dus! (meer…)

Meisjes van pijn en plezier

Op het raam van Kantine Walhalla staat “Eten en drinken” en de bierviltjes zijn er in zwart en wit. Op wit staat “Klare taal, vage beats” en op zwart “Neat novels, dirty lyrics”. De witte posters zeggen “Oud papier, jong talent” en de zwarte “Harde woorden, zachte kaften”. Ergens vinden we nog “Lauwe letters, hete brij” en ergens anders “Botte bijlen, scherpe pennen”. Geen Daden Maar Woorden volgt het ritme van een tweekwartsmaat. (meer…)

Als we de kogels vervangen voor pixels

Wat is er lekkerder dan rondlopen met twee camera’s, beide uitgerust met joekels van lenzen, klaar om de jacht op het publiek te openen? Met een zeker egard wordt er naar je gekeken. Je hebt nog niets gedaan en staat toch al aan het roer. Totdat iemand zijn iPhone op jou richt en je met verbluffende vaart in zijn zak steekt. (meer…)

Don’t judge a book by it’s title (of juist wel)

Een boekenkaft is vaak een combinatie van de titel van het boek, de naam van de schrijver, de naam van de uitgeverij en een slecht gekozen afbeelding die lijkt op de afbeelding van een bestseller die datzelfde jaar is uitgekomen. Vertaalde boeken wijken niet van dit format af, terwijl er een extra partij betrokken is: de vertaler. Voor zijn naam moet je meestal toch de binnenkant van het boek bekijken. Hij blijft sowieso een beetje op de achtergrond en eigenlijk is dat niet helemaal eerlijk. Hij wordt verscholen achter de schrijver, maar ook hij verdient lof en kritiek. Vandaag staat de vertaler centraal.
(meer…)

Nazorg Nederlandse eindexposities

Zomer. Alle eindexamenexposities achter de rug, de alumni uitgefeest, hun vrienden en familie alweer vergeten wat ze ook alweer gemaakt hadden. De meeste hebben een prijs op zak waarvan de waarde met het uur daalt, want alleen de grootste sukkels hebben niets gewonnen, zoveel prijzen zijn er te winnen. Sommigen kijken uit naar een master vanaf september, anderen hebben een baantje gevonden bij de plaatselijke postverspreider. (meer…)

Iemand met een poedel kleit echt anders

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik de onkunde van dokters. Dit keer: honden die op hun baasjes lijken en baasjes die zichzelf (en dus ook hun hond) boetseren in plaats van het model. (meer…)

Facebook weert de oorsprong van de wereld

Dit is een debat om van te smullen: een Franse kunstliefhebber is verwikkeld in een strijd met Facebook, omdat hij jaren geleden het schilderij L’Origine du Monde van Gustave Courbet deelde en zijn account om deze reden werd afgesloten. Ken je het werk niet, dan ben je nu verbaasd. Ken je het werk wel, dan moet je lachen. (meer…)

In de Efteling: een fabelachtige wachtrij

Toen ik voor het eerst in mijn leven de Efteling aandeed was ik ondertussen al oud genoeg om zonder identiteitsbewijs drank in te slaan. Er ging een absurde wereld voor me open. Dit had niet gek veel te maken met de attracties zelf. Vooral de ellenlange wachtrijen die me stijl achterover deden slaan. Ze waren uniek in hun soort. (meer…)

Laten we Mette Sterre uit de hemel spelen

Performancekunstenaar Mette Sterre wordt met de dag brutaler. Het onderzoek naar wat je allemaal aan en om je lichaam kunt hangen en hoe lang dat dan blijft zitten is nog niet tot een einde gekomen. Op de stoep van de Kingsgate Gallery in Londen ging ze het gevecht aan met Samantha Thole. In plaats van dat ze zich hierna eindelijk eens gepast terugtrekt, speelt ze curator van een avond vol performances.
(meer…)

Beter dan cross-overs: versmelting

Om de Erasmusbrug te mogen aanschouwen vertrekken vele met camera gewapende Japanners; de Maastunnel wordt daarentegen zwaar onderschat. Een enkeling weet zich de autotunnel te herinneren, maar voor velen zijn de fietsers- en voetgangerstunnel onbekend goed. Gelukkig vond Opera Minora dat ook onterecht en werd de tunnel omgevormd tot een decor voor een pas recent ontdekte versie van de barokopera Orfeus door Georg Philipp Telemann. Onder leiding van regisseuse Claudia Christern werd de zogenaamde onderwereld van Rotterdam tot leven gebracht.  (meer…)

Mineur, majeur, onzijdig

Bij DWDD werd erover gesproken alsof het neurotechnisch onmogelijk was om niet vrolijk te worden van Pharrell WilliamsHappy, maar ik heb het tegenbewijsmateriaal opgevangen in een tranen-flacon. Toongeslachten staan niet altijd gelijk aan de emotionele resultaten bij de luisteraar. Zo kom ik van een overduidelijk majeur-toonsoort meestal in een overduidelijke mineurstemming. (meer…)

Om zonder te blozen te blikken op puin

Rond concertgebouw De Doelen en haar sushiburen staan allerlei obstakels die erop wijzen dat er gebouwd wordt. De lage landen hebben er een handje van om een bouwproces te verhullen achter hoge schuttingen of muren. We kennen dat al van de Amsterdamse gevel; slechts een platte plaat die tegen een huis is geplakt. Maar wat als we de de verhullingen zo lelijk vinden dat we ze op hun beurt willen verhullen? (meer…)

Vele omwegen leiden naar evenbeelden

Er zijn inmiddels ongelooflijk veel griezelig realistische nabootsingen van de natuur gemaakt. Op een enkeling zoals Gerhard Richter of Terry Rodgers na, maken kunstenaars ook allemaal maar een herhaling van een slechte imitatie van een slappe reproductie van iets dat al geen origineel was. Niet oké, als je het Plato vraagt.
(meer…)

Vernieuw de wereld: vergeet het beeld

Je zult mij nooit horen beweren dat het einde van de kunstgeschiedenis achter ons ligt. Het is een zwaktebod van artiesten die al over hun geniale leeftijd heen zijn en toch de wereld nog niet hebben veroverd: Frida Kahlo was 19 toen ze Self-Portrait in a Velvet Dress voltooide, Michelangelo was 23 toen hij de wereldberoemde Piéta opleverde. Nee, de kunst is niet dood. Maar om een volgende stap te kunnen zetten, moet de kunstenaar één ding voorgoed achter zich laten: de afbeelding. (meer…)

Dit is waarom een fictieverbod niet per sé nodig is

Afgelopen herfst worstelde ik me een weg door het boek Synchroniciteit van de Zwitserse psycholoog Carl Gustav Jung, langs onbegrijpelijkheden als astrologie en statistiek. Toen ik het dichtsloeg vond ik het begrip dusdanig fundamenteel dat ik niet meer zonder wilde, en het idee sloop in mijn hoofd een manifest te schrijven tegen fictie en in het bijzonder tegen film. Vandaag haal ik mezelf publiekelijk onderuit, en daarna nog een keer. (meer…)

Het zou verboden moeten worden

De laatste tijd heb ik nogal wat artist statements gelezen en er is één woord dat daarin zowel in het Nederlands als in het Engels sterk is oververtegenwoordigd. Het is niet grof, het is niet racistisch, jihadistisch, fascistisch, kapitalistisch of seksueel getint. Toch is het een vies woord. Alledaags.

(meer…)

Tekst overbodig bij Dramm, Gershwin en Rachmaninov

Uitvoerend werk is vaak tamelijk ondankbaar. De director of photography wordt de hemel in geprezen, de camera operator krijgt slechts een schouderklopje. De architect wordt de wereld overgevlogen, de metselaar is na die grote klus gewoon weer werkloos. De mode-ontwerper weet van gekkigheid niet meer waar hij het geld moet laten terwijl de Chinese meisjes zijn iconische textiel zitten te bewerken voor een hongerloontje. In de muziek is het anders. We zagen het dinsdag in De Doelen in Rotterdam: een orkest heeft de macht over zowel de dode als levende componist. Ze kan een compositie doen staan of breken.

(meer…)

Live verslag: zo voelt de bezoeker van Art Rotterdam zich

Het begint saai en gezapig, zoals je kunt verwachten van een door een Amsterdamse organisatie gearrangeerde kunstbeurs waar zoveel parallelle beurzen en tentoonstellingen voor zijn op- en afgepopt de laatste jaren. De toon is gezet, maar die toon wordt gelukkig al snel weer onderuit gehaald door de levensgrote My Little Pony van TINKEBELL, de platte maar rake teksten van Cary Leibowitz en het middelvingerwerk van Arte Colder. (meer…)

Blue Monday’s maandagmodel

Een rondslingerende grap op het internet: “je zult maar een eendagsvlieg zijn en je dag niet hebben”. Een loze kreet, want zonder herinneringen aan betere tijden of ander referentiemateriaal is dit natuurlijk uitgesloten. De eendagsvlieg lijkt zelfs ongevoelig voor alle mogelijke maandagen met hun negatieve bijklanken. We bespreken er een paar.
(meer…)

De kitsch van het schijn-engagement

Ik voel me bedrogen, beledigd, vernederd, verbolgen, verloren, misleid, gepasseerd, gekrenkt en beduveld – en dat alles door de grillen van de mode. Cécile Narinx kijkt eerst vol afgrijzen naar de witte slippers van een andere modeshowbezoeker, totdat ze deze zelfde slippers op de catwalk ziet verschijnen. Dan wil zij ze ook. En zo gaat het precies met engagement in de beeldende kunst.

(meer…)

Een beetje vrij

Even dreigden stugge museumregels doorbroken te worden met het concept Mix Match Museum, waarbij iedereen die wil wordt uitgedaagd om een tentoonstelling samen te stellen met de collecties van het Amsterdam Museum, het Groninger Museum, het Kröller-Müller Museum, Museum Boerhaave, Museum TwentseWelle en het Van Abbemuseum. Klinkt goed, toch? Sorry, ik moet je weer teleurstellen.

(meer…)

Het leven is geen zoete krentenbol

De titel van deze film ligt in hetzelfde uitzinnige straatje als die van The Eternal Sunshine of the Spotless Mind en het verhaal is minstens net zo goed. The Unbearable Lightness of Being van Philip Kaufman vertelt in elk shot een verhaal maar weet het geheel van uiteenlopende scenes tot een hufterproof slot te maken. (meer…)

Goud, je weet zelf

Het vertalen van oude verhalen naar onze tijd gaat meestal gepaard met een hoop gadgets en grof taalgebruik. Denk aan de toneelstukken van Shakespeare; zijn werk is herhaaldelijk gemoderniseerd, maar vaak alleen in uiterlijke vorm. Denk daarbij aan de intrede van mobiele telefoons, een discotheek in plaats van een balzaal en het samenballen van emoties in het altijd werkende “fuck”. De teksten blijven grotendeels gespaard; het feit dat er tussen de zeventiende eeuw en het heden van alles heeft plaatsgevonden dat mensen heeft gevormd, lijkt te worden vergeten.

(meer…)

Tweelingen met hun hoofd in de wolken

Ooit waren er de kerktorens. Deze staken uit boven andere bebouwing en kwamen zo het dichtste bij God. Met de komst van een ware torenwedloop komen de mensen hoe hoger, hoe minder dicht bij God. De hoogte van een gebouw wordt op verschillende manieren gemeten. Je hebt de architectonische hoogte, de functionele hoogte en de structurele hoogte. De laatste is met antenne en is dus eigenlijk een beetje vals spelen. Hoe dan ook, de metingen zijn niet spiritueel van aard. (meer…)

Zinloze tranen? Schaam je!

Shame neemt de tijd en krijgt daardoor gelijk een arthouse- randje, mede door de beperkte waarde van gebeurtenissen. Waar een film als Gravity een opeenvolging is van door eerdere gebeurtenissen gestuurde gebeurtenissen, worden die in Shame volledig bepaald door het karakter van de hoofdpersoon, zijn verleden en intermenselijke relaties. Maar toch niet helemaal. Ook  regisseur Steve McQueen raakt in de loop van de film besmet met een actie-virus. (meer…)

De stotter-express

Buitenlandse gerechten, kruiden of ingrediënten hebben opvallend vaak een naam waarin tenminste één lettergreep herhaald moet worden: ‘gado gado’, ‘piri piri’, ‘papaya’, ‘pepesan’. Wanneer we een Chinees (of in het algemeen een Aziaat) nadoen, zetten we ook gelijk de repeat-knop om. De Indonesische ‘ketimoen’ is een uitzondering, maar die heeft in de Nederlandse vertaling dan weer een dubbeltje: de ‘komkommer’.

(meer…)

Groene siliconen voor de mens die alles pikt

Ik was op zoek naar een sculptuur van een kunstenaar waarvan ik de naam was vergeten en nog steeds niet weet. Tijdens deze zoektocht raakte ik verstrikt in het wereldwijde spinnenweb waar je in kunt zitten zonder het lichamelijk te ervaren, en kwam oog in oog te staan met een komkommerdildo. Dat was even slikken. (meer…)

Voor de kunst of voor de kut

Je ziet ze in de beeldentuin van het Krüller Müller Museum, in het Boijmans van Beuningen, in het Guggenheim Museum en de overige musea op deze aardkloot: de Gulden Schede en vooral het fallus-symbool in alle mogelijke kleuren en maten. De miniatuur van dit beeld vind je niet in de museumwinkel, maar is overgeheveld naar de seksshop. Kun je kunst toch op andere manieren ervaren dan hoe je tot nu toe gewend was. (meer…)

Kolk

De clou verklappen is iets wat je meestal niet in dank wordt afgenomen, maar in het geval van Schwalbe zoekt massa XL van theatercollectief Schwalbe kan alles tot in detail worden naverteld. Er zijn geen gebeurtenissen waaruit een clou te ontrafelen valt. Een gevalletje van ‘je had er bij moeten zijn’.

(meer…)

Alomvattende nietszeggendheid

Het lijkt tegenwoordig de valkuil voor de meeste culturele instellingen en musea: elke urgentie voor een tentoonstelling ontbreekt en toch maken ze er eentje. Er wordt nu eenmaal van ze verwacht dat op de ene tentoonstelling een andere volgt. De sleur van de culturele instelling.

(meer…)

Wie zoet is krijgt gif

Na de vraag “Willen jullie meer of minder Marokkanen” van een gevierd politicus en het volmondige respons “Minder, minder, minder” (waarmee in feite volledige extractie bedoeld werd), kan het woord ‘minder’ omschreven worden als een gevoelige term. Alles waarvan je het teveel wilt aanpakken, lijkt ineens in beginsel racistisch. Dat geldt ook voor suiker: de suikerlobby’s laten weten dat ze een steek van pijn in hun hart hebben. Maar ook in deze casus komen we terecht bij het antwoord op elk probleem: minder suiker.

(meer…)

Dit is een grap

Schrijvers die iets zeggen over het werk van Dennis de Bel benoemen maar al te graag dat hij zich laat verrassen binnen zijn proces. Zijn publiek gunnen ze geen verrassing. Alles wordt uitgekauwd en dichtgetimmerd tot in het absurde. En dat terwijl dit werk – vooral in combinatie met de titels – helemaal voor zich spreekt. (meer…)

Autoadoratie

Er zijn mensen die denken dat ze, wanneer ze een personage scheppen, zichzelf via dat personage kunnen overstijgen. Het is begrijpelijk dat schrijvers graag schrijven over schrijvers of dichters; zij kunnen daarvoor immers putten uit hun eigen leven. Ze kennen die wereld. Toch hebben ze een tikkeltje teveel vertrouwen in het idee dat vanaf een bepaald punt het verhaal zichzelf schrijft. Dit wil immers niet zeggen dat de personages die zij in het leven hebben geroepen, ineens veel meer kennis kunnen genieten dan de schrijver zelf. (meer…)

De plek doet er toe

Mensen die in een museum een donkere ruimte binnenlopen en vol overgave naar het scherm kijken waarop een film wordt geprojecteerd waarvan ze hoe dan ook het begin gemist hebben, die vertrouw ik niet. Het gaat er bij mij niet in dat zij zich daar, met hun jas aan en zittend op een onbekende stoel, zo op hun gemak voelen dat ze zich volledig kunnen overgeven aan het verhaal of de ervaring. In streepjespyjama en met pluchen pantoffels – zo kan men zichzelf vergeten. (meer…)

Het bos en haar gemijmer

Als kind had ik de grootst mogelijke hekel aan de toon van Tellegen die ogenschijnlijk simpel en sober is. Ik was boos dat ik een verhaal na één keer lezen kon opdreunen, maar niet begreep. Want dat er meer was dan de mier en de olifant in een bos, dat voelde ik ook wel. (meer…)

Schaken en slurpen

De vloer is zwart-wit geblokt alsof we er lopers, torens en pionnen kunnen verwachten. Zo’n vloer zie je ook wel eens in de hal bij rijke mensen thuis en zegt: wij hebben het goed voor elkaar. Maar dan begint het spel dat Parasieten heet. Op dit bord bevinden zich enkel stoffige en ellendige resten van mensen, waarbij schaakmat geen enkele emotie meer oproept. (meer…)

Doktersvingers in chamotte

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paren ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Dit keer: de boetserende dokter. (meer…)

Het virus dat Koons heet

Van een overduidelijke kip-kwestie heb ik in gedachten een kip-en-ei-probleem gemaakt. Laatst stond ik te kijken hoe iemand ballonfiguren draaide voor kinderen, maar dat was niet wat ik zag. Ik zag iemand die low budget Koons-miniaturen aan het maken was en ik vergat dat het juist een ballonnendraaier moet zijn geweest die Jeff Koons heeft geïnspireerd tot het maken van zijn Inflatables en Hybrids en niet andersom. (meer…)

De parkeerplaats van de kunst

Na de opmars van The Making Of’s van films en glazen huizen komen nu ook de depots van kunstinstellingen steeds meer in de spotlights te staan. Met gevels en eindresultaten nemen we geen genoegen meer. De voorste linie doet een stap naar achteren zodat goed geconserveerde meesterwerken transformeren tot kanonnenvoer. (meer…)

De maatschappelijke kleurplaat

De participatiemaatschappij bestaat niet alleen in het hoofd van disempatische politici maar is allang in praktijk gebracht door een groep waarvan je het het minste verwacht. Kunstenaars verdienen wel een paar tientjes meer subsidie per maand want ze kunnen fungeren als geolied voorbeeld van de beoogde maatschappij. Participeren, zo concludeer ik, dat is binnen de lijntjes kleuren. Niet meer dan dat. (meer…)

Drie koningen

Het is eigenlijk helemaal niet zo’n gek idee: drie koningen in plaats van één. Toch vierden we op Driekoningen (6 januari jongstleden) niet het bestaan van een monarchie met drie keer Willy aan de top. Waarschijnlijk vierde je helemaal niets en bewaar je het feest voor de 26e van april en nee, ik vergis me niet in de datum: de koning is er sneller bij dan de koningin. (meer…)

Spiegels van de ziel

Een spiegel lijkt sympathiek door wat hij doet wanneer hij lichtstralen vangt: niets houden, alles teruggeven. Maar hij wordt agressief als je je blik probeert af te wenden want een teruggegeven paard mag je niet in de bek kijken. Hij zal er alles aan doen om te zorgen dat je nog een glimp van jezelf opvangt.

(meer…)

Live life, love Vanessa

Etalages doen mij doorgaans gapen of maken me een beetje verdrietig om zoveel lelijkheid per vierkante meter. Soms blijf ik verbaasd staan en moet ik toegeven: toffe installatie. Die van Livera gaven me een shot boze adrenaline. Als er een manier is om vrouwen vanaf maat 38 een instant minderwaardigheidscomplex te bezorgen, dan heeft Livera die wel gevonden. (meer…)

De drieënhalfste dimensie

Het medium film heeft een streepje voor op schilderijen of foto’s door de aanwezigheid van een vierde dimensie: beweging. Gekke filmmakers spelen juist in op dat gegeven door bewegingloosheid in te zetten waar beweging gangbaar is. We kennen dat wel uit theater, waar acteurs bevriezen om de aandacht op een ander gedeelte van het podium dan zichzelf te vestigen. In de film Cashback kijken we juist naar de bevroren mensen. (meer…)

Een blik terug

Het jaar begon goed met een meesterwerk, mooie genitaliën en lekker eten. Daar hield het niet op. Behalve buitenstads en buiten de landgrenzen, gingen we ook buitenaards en zonder aarzelen doken we net als George Orwell de toekomst in. Beatrix werd zich ook bewust van het fenomeen tijd en besefte: ik ben aan vervanging toe. We hebben daar overigens geen woorden aan vuil gemaakt. We hadden wat andere dingen aan ons hoofd. (meer…)

Geen donker? Geen licht!

Vanwege lichtvervuiling gaan een boel dingen aan onze neus voorbij. Hoeveel nachtelijke afspraakjes op de hei vielen wel niet in duigen nadat man en vrouw verwachtingsvol naar boven keken maar Grote Beer, Kleine Beer en Cassiopeia uitbleven? Ja, ze waren er wel, maar de straatverlichting, reclameborden en assimilatielampen in de kassen straalden harder en ontnamen het zicht op oude zonnen in het heelal.  (meer…)

De globalisering der dingen

Op een van de laatste zonnige dagen van dit najaar zat ik op een terrasje wat stralen te vangen. In mijn ene hand hield ik een glas rode wijn, met de andere wilde ik onschuldig en achteloos een blaadje plukken dat binnen handbereik was. Gelijk had ik een stuk heg in mijn handen dat identiek was aan het volgende stuk heg dat ik plukte. En het volgende. Allemaal met hetzelfde schoonheidsfoutje. Je raadt het al: plastic. (meer…)

De uittocht van Sinterklaas

De emancipatiemaatschappij kan weer geherintroduceerd worden als krachtig rijmwoord in het sinterklaasgedicht van Mark Rutte. Vrouwen hebben zich opgewerkt van ondergeschikt lid van de familie naar bankdirecteur en staatshoofd, maar Sinterklaas is nog altijd de man die al eeuwen gepensioneerd zou moeten zijn. Volgend jaar kunnen feministen in hun handen klappen voor de eerste vrouw die Amerigo bestijgt. Er komen voordelen en nadelen bij kijken. Weeg maar af. (meer…)

Sinterklaas zwanger?!

De Belgische TV-persoonlijkheid Sint Nicolaas heeft de geruchten over zijn dubieuze relatie met de Nederlands-Turkse prostitué Barbara Nikomedia bevestigd. De aanklacht tegen de vader van mevrouw Nikomedia, die zich schuldig zou hebben gemaakt aan huiselijk geweld en discriminatie, werd ontkend. Dat zegt zijn woordvoerder in een interview met kwaliteitskrant De Telegraaf. Opvallend is dat sinds de onthulling van de door Wikileaks gelekte beelden van Sint Nicolaas en zijn vriendin, hier weinig commotie over is ontstaan. De roddelbladen houden zich nagenoeg stil en  Sint Nicolaas lijkt een onschendbare status te genieten.  (meer…)

Levenslijnen

Geduld is een schone zaak en levert saaie plaatjes op. Heike Weber werkt met een permanent marker en tekent zo vloeren vol met fijne lijntjes. Robbie Cornelissen krijgt het voor elkaar zijn tijddoding in het museum te stallen en er uren over vol te kletsen. Met potlood maakt hij reusachtig grote tekeningen van veelal stedelijke landschappen. Ze stellen niets ter discussie, zijn niet strelend voor het oog en ook niet voor de ziel. Het enige dat erin is gelegd, is een boel tijd. (meer…)

Voor wie het zien wil

Eigenlijk is Studio de Bakkerij een fijn klein theater dat zijn best doet ook de nodige aandacht te besteden aan het interieur. Zoals een hal vaak enkel gebruikt wordt om paraplu’s uit te schudden en jassen open te ritsen, zo zou je in een rechte lijn door het voorportaal kunnen banjeren. In dat geval heb je de doorlopende expositie Poëzie op een plankje gemist. (meer…)

De chromatische aberratie van Moeder Aarde

Er zijn planten die doen alsof ze een kleurplaat zijn. Zij hebben randen in een andere kleur dan het overgrote gedeelte van het blad, vaak zien we de verdeling rood (de lijntjes) en donkergroen (het ingekleurde gedeelte). Deze planten hebben last van een verschijnsel dat zich normaliter voordoet in de wereld van de fotografie. (meer…)

Gebroken #ffffff

Tentoonstellingsmakers die een handjevol kunstwerken aan elkaar willen lijmen kiezen vaak voor een excuusthema als een kleur of getal. WIT in het Nederlands Fotomuseum is anders. (meer…)

De kapitalistische kunst van Jonas Lund

De tentoonstelling The Fear Of Missing Out werkt als een 3D-film die met de bijbehorende bril op je neus een geheel andere ervaring oplevert dan zonder. Hier lopen we niet rond met blauwe en rode ogen, maar maken woorden het verschil. Dit zijn twee tentoonstellingen in één. (meer…)

Black and White Matters

De tentoonstelling Dark Matters in TENT Rotterdam is gehuld in een dik ruimtepak van vage bewoordingen. De tentoonstellingstekst is niet alleen buitengewoon vaag, maar voor een groot deel ook nog eens onwaar. Vandaag ontleden we een tekst. Maar eerst geef ik een rondleiding door mijn herinnering aan de opening. (meer…)

Schaarste in het Stedelijk

Het blijft al een paar weken angstvallig stil van de kant van de schrijver die het werk Dune van Studio Roosegaarde zou recenseren. Toen ik vroeg naar dit gapende gat waar letters over het beeldscherm zouden moeten rollen, bleek dat deze stilte een mooie vertaling is van wat er te zien was in het museum: niet veel. Het is als het eten van een suikerspin of een Bros. Dat is lekker, maar zo kort en zo weinig dat het vooral een honger naar iets substantieels wordt. Hetzelfde gold voor de installatie. Eén hokje vol, daarna was er enkel nog de teleurstelling.

(meer…)

Rheingold op de Rijn

De dag nadat een vrachtschip in de haven van Rotterdam fungeerde als schouwburg voor The Wagner Experience, kunnen we er genieten van Das Rheingold, de proloog van Der Ring des Nibelungen. Het projectiescherm waarmee de makers gisteren een brug trachtten te slaan tussen heden en verleden is verdwenen. Het schip is een zwembad en een waaier aan operazangers rijker. (meer…)

Zap de Wagner bij The Wagner Experience

De makers van de producties The Wagner Experience en Rheingold op de Rijn worden betutteld. Een vertegenwoordiger van radio NOS vertelde dat ze trots wilde laten doorklinken in het programma. Mark Wagemakers van Joop.nl vindt dat we geen recensie mogen schrijven over “een product waar voornamelijk twintigers hun ziel en zaligheid in hebben gelegd”, waarmee hij ons de mogelijkheid tot het serieus nemen van de producties totaal ontneemt. Niets is zo erg als een gevecht aangaan waarin de ander je láát winnen. (meer…)

Kippenvel zit van binnen

Was de stijlvolle benaming vorig jaar nog Spoohkuis, dit jaar kwam de k gewoon voor de h te staan. Dat betekent niet dat we de voorstelling ineens kunnen vergelijken met het gemiddelde griezelpaleis dat we vinden op de kermis of op een attractiepark. Spookhuizen zijn niet leuk, zeg nou zelf. Geesten van de lopende band beginnen we te herkennen, de doodskoppen met synthetische schimmel waren duidelijk in de uitverkoop want die zagen we al vijf keer eerder. Dit spookhuis gaat voorbij aan spinnenwebben, monsters en bloed en gebruikt een veel gewaagder instrument om de spanning op te voeren: jou. (meer…)

[Ctrl] [Alt] [Delete]

Denk je ook zo vaak in sneltoetsen? Ik wel. Wanneer ik thuiskom met inktspetters op mijn kleren, wil ik deze verwijderen met [Delete]. Of [Backspace], als de situatie daar meer naar is. Vervolgens gebruik ik de [Spot Healing Brush Tool] voor mijn gezicht en gooi ik [Brightness&Contrast] over het geheel. De [Saturation] sleep ik een stukje omhoog voor de meest intense kleuren. Mijn lippen steken felrood af tegen mijn huid en mijn haar glanst alsof ik rechtstreeks uit de reclame voor Syoss Shine Boost Shampoo kom lopen. Klaar voor een avondje dansen. (meer…)

Happy New Fear

Nieuwjaarsdag is alweer even geleden en ook het Chinese nieuwjaar hebben we achter de rug. Kom je nu nog aan met “Happy New Year”, dan ben je niet eens meer fashionably late maar gewoon veel te laat. Beter nooit dan te laat, dus het blijft stil. Maar die stilte kan doorbroken worden met het aanverwante zusje “Happy New Fear”. (meer…)

Waffen Wildersss

Nederlanders staan te boek als mensen met buitengewoon veel directheid. Toch hebben we zitten afkijken bij onze buren en overburen en willen we over bepaalde onderwerpen nog wel eens in verdekte termen spreken, vooral wanneer we ons eigen imago ongeschonden willen laten. Times New Roman 12 spreekt zich enkel deugdzaam uit, maar laten we de onschuldigheid van de kleine lettertjes eens nagaan. (meer…)

China Blue Jeans

Ik heb vernomen dat wij per hoofd van de bevolking de meeste spijkerbroeken dragen van iedereen. Slimme zet daarom van het Centraal Museum om zo’n breed gedragen kledingstuk tot thema te maken. Niet alleen voor liefhebbers van mode en kunst, maar ook voor het klootjesvolk zal er iets herkenbaars te vinden zijn in de tentoonstelling. De spijkerbroek is zo algemeen dat ze een ander publiek kan trekken en dat is nooit weg. Maar het museum laat ook een groep mensen links liggen. (meer…)

BYOB @ Roodkapje Rottterdam

Op de valreep wisten Telesync en V2 nog de allereerste Bring Your Own Beamer van Rotterdam te organiseren als allerlaatste event op een hiervoor ideale locatie. Drie dagen later sloot Roodkapje de deuren achter zich waar ze meer dan twee jaar tentoonstellingen en evenementen had georganiseerd. Dat was geen reden voor een verdrietige avond. Integendeel. Er werd gebeamd of er levens van afhingen. (meer…)

{{code} taal } { code {poems}}

Zeg, is onze taal niet een beetje te langdradig voor de snelheid waarmee we leven? Met het achterwege laten van letters of overbodige lidwoorden zijn we er nog niet. Taal kan verder gestript worden, en dan bedoel ik niet door middel van klinker-eliminatie zoals we kennen uit sms’jes  en zogenaamde MSN-taal. Ook dat past niet meer bij onze tijd. Misverstanden worden er op deze manier ook niet minder op. (meer…)

De zwarte sluier een ware trend

Een stuk textiel kan een boel stof doen opwaaien. De burka ontketent binnen onze samenleving veelal afgunst, maar kent ook een andere kant. Binnen dit discours moet toch  opgemerkt worden dat zo’n simpel kledingstuk een bron van inspiratie is voor zowel kunstenaars als mode-ontwerpers. Zo schilderde Robert Longo zijn vrouw gesluierd en maakte Eunice Lieveld provocerende foto’s met naakte modellen die een hoofddoek droegen. Lady Gaga dacht: wie hem past, trekke hem aan en zo geschiedde. Twee burkartiesten verdienen meer woorden. (meer…)

XX X XXXX XXX!

Ik kreeg laatst een X van een zakelijk contact. Dat vond ik vreemd, ik ben zelf niet zo gul met x-jes. Zakelijke contacten kunnen ze in elk geval niet verwachten van mijn kant. Maar goed, misschien bedoelde de persoon in kwestie helemaal geen kusje. De X smaakt namelijk naar meer. (meer…)

Culturele rovers pimpen de Kunsthal

Wat leuk! Er is een kunstroof geweest bij de Kunsthal in Rotterdam! Dat is goed nieuws. Er is tijdelijk meer ruimte rondom de andere schilderijen. Als we even vergeten waarom, dan ook meer aandacht. De Kunsthal heeft er een handje van om de muren vol te kwakken zonder te kijken of een schilderij niet om meer ruimte vraagt. Dat wordt nu van hogerhand opgelost.

(meer…)

Shakespeare, de populist

Shakespeare’s ‘Much ado about nothing’ was al een komiek, maar voor De Utrechtse Spelen kan het niet grappig genoeg. ‘Veel gedoe om niks’ puilt uit van slimme woordgrapjes, maar heeft soms last van aanhoudende meligheid. De grappen en grollen blijven opdraven, ook op momenten dat er eigenlijk een beetje ontroering gevoeld zou moeten worden. (meer…)

Aan de gracht, uit de anonimiteit

Met een diepe frons in mijn voorhoofd betrad ik het pand. Dit als logisch gevolg van de schilderijen die ik van buiten had zien hangen. De naam van de maker vermelden zou te veel eer zijn. Het kon bijna geen ‘echte’ kunstenaar zijn die het werk had gemaakt. Dat klopte: deze tentoonstelling is een soort vervolg op de ZomerExpo in Den Haag, waarbij het getoonde werk anoniem wordt uitgekozen. Amateurs en kunstenaars komen zo vanzelf bij elkaar. (meer…)

Overvolle jaren

Menigeen beweert dat we alles al gehad hebben in de kunst, dat er geen kunstgeschiedenis meer geschreven wordt. Vernieuwen kunnen we niet meer, omdat kunst alle vormen al een keer heeft aangenomen die mogelijk zijn. Fringe Festival suggereert dat er wel degelijk kaders zijn waarbinnen de kunst zich beweegt en wil de rafelige randen opzoeken. We kijken hoe dit zich uit in de voorstelling Jaren – Dance//Chance. (meer…)

Save The Girls (& save some pills)

‘Believe in God instantly’, ‘Guarantee the heterosexuality of your child’, ‘Be white immediately’, ‘Be a succesful entrepreneur’. Deze omschrijvingen gaf Dana Wyse de 100 zakjes gevuld met pillen of poeders die ze maakte in de late jaren ’90. Allemaal verlangens om beter te kunnen conformeren aan de eisen van de samenleving. Soms zijn deze verlangens onuitspreekbaar en ongepast, soms absurdistisch zoals ‘Clone your bestfriend’s girlfriend’ en ‘Instant orgasm pills’. (meer…)

Deze ontploffingen zijn als een briesje

Bedankt, kabinet! Tot nu toe heeft het heersende politieke klimaat rondom kunst en cultuur misschien nog wel meer opgeleverd dan verwoest. Zelfs het Centraal Museum in Utrecht, dat niet bekend stond om haar baanbrekende initiatieven, reageert hierop met tentoonstellingen die overwegend conceptueel werk omvatten en ook staan er ineens uitroeptekens in titels om deze kracht bij te zetten. De sfeer in het museum is minder slaperig, ik garandeer een daling van tenminste 40%! (meer…)

De tijd tikt voor NIMk

Een warm onthaal krijg je als je een dezer dagen langs de ruiten van Keizersgracht nummer 264 in Amsterdam loopt en vervolgens het pand betreedt. ‘Open’ schreeuwen de neonletters en lichtjes achter het glas. ‘Yes, we are open’ is de aansluitende titel van de tentoonstelling. In het kader van de bezuinigingen op kunst en cultuur is besloten het Nederlands Instituut voor Mediakunst aan het einde van dit jaar te sluiten. De titel van de tentoonstelling is nog een laatste uithaal naar deze strop. De looptijd van de tentoonstelling kan gezien worden als cynische ondertitel: van 2 juni tot het eind. (meer…)

Kunstschoenen

Even geleden ging ik op pad naar steden waar ik nog nooit geweest was en hoopte er de meest fantastische kunststukken in bruisende musea aan te treffen. Helaas schortte het al aan contemporaine musea an sich. Geen nood, dacht ik en ik keek om me heen in de stad. (meer…)

Lachen @ KunstRAI 2012

Zoals je voor huishoudelijk vernuft naar de huishoudbeurs kunt gaan, zo biedt Amsterdam RAI even graag ruimte voor kunst. De afgelopen dagen was een deel van het gebouw ingericht als beurs en te zien aan het grote aantal oranje stickertjes die op de naambordjes bij de kunstwerken hingen, werd er flink gekocht bij KunstRAI 2012. Dit alles met het broeierige geluid van de airco en een jazzmuziekje op de achtergrond. (meer…)

Haganum Festival

Op zaterdag 21 april opende Gymnasium Haganum haar deuren voor het Haganum Festival, waar grote namen en onontdekt talent bij elkaar kwamen. Het festival was gebouwd rond het thema ‘Europa’. Klaarblijkelijk een verlokkend thema, want het was razend druk in de met regenboogkleuren verlichte gangen van het gebouw. (meer…)

Gregory Crewdson en Erwin Olaf

Dat wat Gregory Crewdson doet is wel het tegenovergestelde van sober. Voor zijn fotoseries bouwt hij volledige decors en daarbij neemt hij ook nog studiofoto’s, om deze vervolgens samen te voegen. Over de plaats van elke haar op de foto is van tevoren nagedacht. Dit leveren tot in de puntjes geregisseerde beelden op. Toch zijn ze spannend. (meer…)

Dry The River @ Tivoli De Helling

De Engelse indie/folkband Dry The River, bestaande uit zanger Peter Liddle, gitarist Matthew Taylor, violist Will Harvey, bassist Scott Miller en drummer Jon Warren, komt op 28 februari spelen in Tivoli De Helling. Zes dagen later, op 5 maart, ligt hun nieuwe album Shallow Bed in de winkels. Reden genoeg voor een interview. (meer…)

Christoph Schlingensief @ BAK

Door een gat in de muur kruipen om de tentoonstelling te kunnen bekijken, doet hier allerminst denken aan een kunstenaarsspeeltuin. Het draaiende plateau met felgekleurde projecties en drukke geluiden heeft niets te maken met een carrousel op een aftandse kermis. Op het dak van de auto ligt een struisvogel, maar dat is niet te makkelijk of flauw. Het beeld van een film is onvast, rommelig en korrelig, maar je voelt dat alles tot in de kleinste pixels is geregisseerd. Dat is Schlingensief.

(meer…)

De bouwput als sokkel

Voor de Utrechters onder ons, maar ook voor de mensen die er wel eens komen: in het Moreelse Park staat een beenloos paard. Wellicht ken je het niet, ook al fiets je er elke dag langs. Het is namelijk zo’n beeld dat er alleen maar staat omdat een park nou eenmaal een beeld moet hebben en een willekeurige kunstenaar er toevallig eentje over had. In januari 1985 werd het idee van een beeld geopperd, op 25 februari goten ze de mal vol brons en op de 26e stond daar een sokkel van basaltlava waar het nog nauwelijks afgekoelde paard voor de eeuwigheid op werd bevestigd. Daar hebben we geen omkijken meer naar. (meer…)

#Hekjesdenken

Kunstrecensent Jhim Lamoree  van het kunstprogramma R.E.L houdt net een gloedvol betoog over asymmetrie en uitgestrekte lijnen over het doek, als beeldend kunstenaar Michiel Romeyn hem bot in de rede valt: ‘Moe je nou toch es kijken, dit!’ (meer…)

Ik zag, ik zag, wat jij nooit zult zien

Ik zag iets gebeuren op straat en dat was prachtig. Het gaf me zo’n gevoel van ultiem geluk met gelijk daar achteraan een staartje van nostalgische gevoelens omdat het maar een moment duurde en ik me realiseerde dat het niet meer terug zou komen. Het was een gevoel dat een kunstwerk niet zou kunnen oproepen. Misschien ken je dat wel. Je neemt afscheid, op een goede manier. (meer…)

Marijke van Warmerdam @ Boijmans

Laatst wees iemand mij op het bestaan van ene Marijke van Warmerdam. Deze tweeënvijftigjarige kunstenares is bezig met een opmars middels diverse media zoals film, schilderijen en sculpturen. Met een paar muisklikken had ik haar gevonden, en wat ik zag, beviel me absoluut niet. Opgeklopte onzin, huisvrouwengeknutsel. Alleen in de spotlights gekomen door goede marketing, zo luidde mijn conclusie.

(meer…)