Alle berichten van Hielke Vriesendorp

Guns N' Roses doet haar naam eer aan

‘I was an idiot by then already, so what do you expect me to be now?!’ gilt Axl Rose door Ahoy over vroeger. Een volledig doorgeslagen rockster met een buikje – dat verwacht je – die binnen z’n zonnebril draagt en overal en altijd te laat komt – dat klopt. De doorgeslagen rockster rockte drie uur lang gillend en rennend en zingend en dansend, bewijzend hoe een vette, uiterlijk typische Amerikaan van vijftig met z’n heupen kan bewegen en daar alleen maar mannelijker van wordt. Gisteren stond Guns N’ Roses in Ahoy, het was waanzinnig. (meer…)

Oude Menschen onder het stof vandaan

Het meer dan een eeuw oude boek Van Oude Menschen, de Dingen die voorbijgaan van Louis Couperus, is bedekt onder een dikke laag stof. Het was letterlijk nodig het stof eraf te slaan bij het uit de boekenkast nemen. De pagina’s waren vergeeld, maar vooral, al vele decennia lang bejubeld. Maar is Van Oude Menschen, de Dingen die Voorbijgaan wel de moeite waard zónder het voetstuk, waarop het geplaatst is door inmiddels oude of voorbijgegane menschen(meer…)

Believe – Justin Bieber

Justin Bieber. Allerlei mensen zijn heel erg wild van hem, en dat zijn niet alleen kwijlende tienermeisjes. Over zijn nieuwe album Believe zeggen zelfs voormalige haters dat het album echt swag heeft. De single ‘Boyfriend’ schijnt zelfs vaak op de radio te komen, geaccepteerd door het grote publiek en wel. Recensenten schrijven dat Bieber volwassener is geworden. Zou het? (meer…)

Dit is geen boek

Werther Nieland is een boek. Het is een boek van de grote, dode schrijver Gerard Reve en het gaat niet over een Werther Nieland. Het gaat over ene Elmer en Elmer verveelt zich 91 pagina’s lang. Hij probeert vrienden te worden met Werther. Gelukkig verhuist Werther al gauw en is het boek voorbij. Dit schijnt een meesterwerk te zijn van een literaire meester, dat thuishoort in de literaire canon. (meer…)

Prodigal Sons – Wine of Life

Misschien hebben talentenjachten de afgelopen jaren veel meuk over de wereld rondgestrooid, in ruil voor kijkcijfers en sms-gelden, misschien horen we nooit (nóóit) meer wat van Jim en Jamai (en Boris, Rafaella, Floortje, Sharon, Maaike, Erik Hulzebos, Nikki en Red!) maar dat is helemaal niet erg en ik zal je vertellen waarom. Eén ervan heeft ook de aandacht gebracht op Erwin Nyhoff, een oude rockster met een steengoede, maar eerder onbekende discografie. Hij bewoog zich op tv zoals hij zich vermoedelijk ook in de schuren van boeren Harres beweegt, waar een stomdronken publiek meelallend over de vloer rolt, of op Pinkpop, waar het publiek ongetwijfeld hetzelfde doet. Het rijmde niet, maar was mooi om te zien. En het bleek dat de man albums heeft uitgebracht. De parel: het debuutalbum Wine of Life uit 1993. (meer…)

Florence + The Machine – Ceremonials

Het is 31 oktober 2011 als Ceremonials geboren wordt uit de vermoedelijk roodharigste vrouw van ooit en alle tijden die op een podium staat. Er staat een filmpje op internet van een in het zwart zingende Florence met Machine op een podium dat tot in het publiek doorloopt. Ze staat daar en beweegt met de muziek en haar feloranje haar wappert mee. Dat beeld is bijna meer fascinerend en indrukwekkend dan debuutalbum Lungs zelf. Kaal, maar magisch.”Let’s talk about magic,” staat dan ook op de site. “Ik wil dat m’n muziek klinkt alsof je jezelf uit een boom gooit, of van een hoog gebouw, of alsof je de oceaan diep ingezogen wordt en je niet kunt ademen.” (meer…)

Dag van het Absurdisme

Wie naar school gaat, wie naar college gaat en wie naar z’n werk gaat, neemt vaak een pen mee. Papier ook vaak, of anders toch een agenda, een tas, of brood. Het liefst met pindakaas. Iedereen vindt het normaal, zelfs als iemand brood met pindakaas en jam meeneemt. Eigenlijk best raar. Om te laten zien hoe raar het is dat mensen iedere dag brood in een trommeltje mee nemen, gesmeerd die ochtend te voren met beleg van overal over de wereld, midden in een bizar groot universum, wordt de Dag van het Absurdisme georganiseerd. (meer…)

De platenspeler

In de tijd dat mp3-spelers steeds kleiner worden, en vervolgens weer wat groter, maar wel weer veel platter, en dan nog weer veel platter, en de oordoppen steeds onmerkbaarder met het geheel verbonden zijn – de meesten houden na 2 weken al op überhaupt nog tekenen van contact met de bron van de muziek te vertonen – schijnt de langspeelplaat weer modieus te worden. (meer…)

De pindakaasvloer

Het is even geleden weer, dat half Nederland z’n mening erover uitstortte. Dat is toch geen kunst? Dit kan ik ook. En zo duur! €30.001,- voor een besmeurde vloer, zeggen ze? Belachelijk, alles wordt tegenwoordig ook maar kunst genoemd. De maker Wim T. Schippers sprak er het volgende over: “Het schoot me te binnen. Ik dacht ineens: Dat is leuk, om pindakaas op de vloer te smeren. Meer is het eigenlijk niet.” (meer…)

Popcultuur à la Gaga

Het is een van de weinige dingen waarbij het antwoord “Apart” op de vraag “Wat vond je ervan?” oprecht is. De eigenaardigheden van pop-fenomeen Stefani Germanotta, zoals die zaterdag 21 mei tentoon werden gesteld op Nederland 3 onder de noemer van “Lady Gaga presents the Monster Ball Tour: At Madison Square Garden”, zullen kijkers wellicht enigszins in verwondering, of in walging, of in verwarring hebben achter gelaten. (meer…)

Anime, een nieuwe wereld?

Het was op een zaterdagmiddag dat ik met iemand die ik niet erg goed ken naar de stad fietste en het gesprek op de een of andere manier op anime kwam. Je weet wel, Japanse series, met een enge gloed over zich, die alleen door emo’s worden bekeken, die daar vervolgens ontzettend leuke inside jokes over maken op Twitter, die je niet begrijpt. Deze kennis keek hiernaar en was er op energieke wijze fan van. In het kader van het ontdekken van de wereld keek ook in anime: het opsnuiven van de Japanse cultuur, of die van de alternatievelingen van de onze. Wereldreizen vanachter de computer, dat moet toch ideaal zijn? (meer…)

YouTube-filmpjes met Sara Kroos

De meeste mensen die ongeïnspireerd en verveeld voor zich uit kijken, zitten op YouTube naar zogenaamd leuke filmpjes van baby’s met reggae roots of bijtende tanden te kijken. Of naar een willekeurige ge-autotune’de popster om daar zo veel mogelijk op dislike te drukken. En sommige mensen kijken naar cabaretfilmpjes die ze eigenlijk al veel te vaak hebben gezien, om te kijken of ze d’r misschien vrolijk van worden. Dat deed ik dus en ik zie ineens staan, onder een YouTube-filmpje let wel, “Daarom is dit nou echte kunst vindt ik!” Dus ik schrik op en denk, verhip. Dat dacht ik niet echt, maar het klinkt modieus. (meer…)