Alle berichten van Joey Tang

Alumna geeft geen toegift

Afgelopen vrijdag waren we bij het re-release feestje van Alumna, voor hun debuutalbum Enter. De klanken van Diede Oosterveen en band vulde de al goed gevulde, kleine zaal van Paradiso. Oosterveen zet, gewapend met een kersvers conservatoriumdiploma, een eerste stap in een muzikale loopbaan.

(meer…)

Locked & Loaded

Rotterdam is weer een muzikaal collectief rijker. Als we de site mogen geloven, brengt het Locked and Loaded Collective ons terug naar die heerlijke post-civil war/pre-hippie tijd. Je weet wel, toen niemand eigenlijk wat te zeggen had behalve blanke mannen met baarden. O de nostalgie. Toch ben ik het met ze eens. Al die nare dingen hebben wel tot één van de mooiste dingen in de wereld geleid: de blues en al haar kinderen. Het uit drie Rotterdamse bands bestaande collectief, The FourMonday Special en Eddie Next Door, illustreerde wat het is om je oren te laten suizen. Het nieuwste in de Rotterdamse blues bevond zich in Vibes, op 19 december en we hadden d’r zin an.

(meer…)

Muziekterroristen

Vandaag is het tijd voor een kleine geschiedenisles. Waarom nu? Omdat we deze week denken aan hen die ons bang maken, ons terroriseren. De kleine minderheid die het voor ons allemaal verpest: muziekterroristen. Het ‘de één zegt terrorist, de ander zegt vrijheidsstrijder’ paradigma gaat nu even niet op. Het is simpel en zielig. Het is gewoon slecht.

(meer…)

Vergane groenten

De komkommertijd bezigheid par excellence is natuurlijk surfen. En dan niet stoer, shirtloos en totaal vet relaxt het water bedwingen, maar gewoon achter je laptopje. Dood voor je uitstarend in kledij die je al een beetje te lang niet hebt gewassen. Tijdens één van die expedities vond ik wat zogenaamde trivia over de naamgever van deze tijd. De komkommer is eigenlijk een vrucht, bestaat voor 94 procent uit water en is één van de populairste ‘groenten’. Deze essentiële toevoeging voor elke salade heeft zodoende veel overeenkomsten met sommige muzikanten: ze zijn niet wat iedereen denkt dat ze zijn, bestaan hoofdzakelijk uit… ja niks en zijn op de één of andere manier heel erg populair. (meer…)

Little Trouble Kids maken de boel onveilig

Uit de zaal van de Beursschouwburg galmden de minimalistische noise pop van Little Trouble Kids. Door de openstaande deur, over het dakterras, stroomden de duistere tonen van vijf hoog op de hoofden van het toeristische feestgedruis in de Brusselse straten. En terwijl zij zich beneden misdroegen, zoals het hoort, presenteerden drie kleine kinderen alweer hun derde album: Haunted Hearts. (meer…)

Het burenfeestje van Customs en De Staat

Met mijn integratieproces in Brussel in gedachten, werd het onderhand tijd dat ik mijn oren trakteerde op wat Belgisch schoon. Zonder een zeker aantal 3FM bandjes te hebben aanschouwd ben je namelijk ook geen Nederlander. De Leuvense local heroes, de Customs, presenteerden hun derde album The Market, in de mooie hallen van Ancienne Belgique. De Nederlandse mannen van De Staat waren zo aardig om de overgang voor mij wat te vergemakkelijken.

(meer…)

Ásgeir, zwijmelend de zomer tegemoet

December is niet voor niets een feestmaand. Langzamerhand komen we te weten wie ons gaan toezingen tijdens de beste maanden van het jaar. Heel muziekland kijkt als een kind tijdens Sinterklaas naar de voorbijkomende namen van de grote festivals. Het opvallende kenmerk van de Homo Musicus is echter, dat bepaalde grote namen ons gestolen kunnen worden. Metallica, Foo Fighters, Bruce Springsteen: gaap, al gezien en meestal meer dan eens. Nee, wat ons draaiende houdt zijn de nieuwe acts. (meer…)

Braids: de band dan, niet het haar

Braids waagt de sprong en poogt datgene te realiseren waarvan zoveel muzikanten deze dagen dromen: een dag in James Blake’s schoenen. Lukt het ze om deze te vullen? Drie man in één gigantisch paar: de zwarte, strakke, net gepoetste schoenen van het minimalisme. Met hun nieuwe album Flourish//Perish doet dit Canadese trio de wereld aan. Hoe is het album en staan ze hun mannetje op het podium? Die vraag kent geen eenvoudig antwoord.

(meer…)

Giel Deelen

Het vult de wereld, mijn leven, en mijn oren. Het is één van de weinige dingen waarvan ik zeker ben dat het niet zou bestaan zonder ons. Het was en zal er altijd zijn. Maar daar houdt het niet op. Muziek is delen. Met duizend man de stem verheffen en klinken als één. Dat het in werkelijkheid eerder een grote samenklank is van een hele hoop, in benadering, juiste tonen, maakt het zelfs vele malen beter. Muziek is delen. De liedjes die mij het meest aan het hart liggen volgden na: ‘gast, deze moet je horen’. We proberen altijd het individuutje uit te hangen met onze muziek, maar juist die individualiteit in de collectiviteit en vice versa, maakt het zo mooi.

(meer…)