Alle berichten van Joost Storm

Zwerven door het Parijs van Modiano

Landelijke kranten moeten iets met literatuur, vinden ze. Of hebben ze een manier ontdekt om af en toe wat bij te beunen? Hoe dan ook, in 2013 lanceerde dagblad Trouw, zoals dat eerder door andere kranten was gedaan, een literaire serie: Europese literatuur. Het eerste deel werd als lokkertje over het land verspreid: In het café van de verloren jeugd, geschreven door Patrick Modiano. Wie dit werkje van Modiano, die inmiddels de Nobelprijs heeft gekregen, voor weinig geld wil verwerven, loopt een kringloopwinkel binnen en maakt grote kans op een treffer. (meer…)

Grip onder de bergschoenen?

“De laatste tijd stelde hij zich voor dat hij een afgrond naderde; dat het akelig ristkant was om te leven; dat hij elk moment kon desintegreren – maar het werd nooit meer dan een idee, plooibaar en op afstand.” In Grip van Stephan Enter staat zekerheid en vastigheid op het spel.
(meer…)

Een nieuwe ster aan het firmament, ze overleed in 1977

Het begon met een artikel in de Volkskrant van 12 september 2015. Dat artikel ging over een Braziliaanse auteur van wie ik nog nooit had gehoord; toch werd ze de ‘Braziliaanse Kafka’ genoemd. Is dat niet wat overdreven, dacht ik nog. Elders werd ze vergeleken met Tsjechov en Virginia Woolf. Hoe dan ook, het ging over Clarice Lispector, wiens korte verhalen nu voor het eerst compleet in het Engels zijn vertaald. De lovende recensie gebruikte termen als ‘zinderend’ en ‘verontrustend’. In mijn brein ging er een alarmbel af. (meer…)

Tim Kliphuis in Vredenburg

Een klassiek concert heeft altijd iets van een ritueel. Uitvoerenden strak in pak (m), al dan niet met vlinderdas; in ieder geval vooral zwart (v). Applaus bij binnenkomst van de dirigent en eventuele solisten. Stilte. Concentratie. En dan begint het concert: als het om een orkest gaat meestal met een ouverture gevolgd door een soloconcert; na de pauze een symfonie of iets dergelijks. Een naar mijn idee onhoudbaar concept. We hoorden hoe het ook kan. Het Tim Kliphuistrio aangevuld met drie klassieke strijkers speelde begin november in Cloud Nine, één van de nieuwe zalen van Tivoli-Vredenburg. (meer…)

Nescio, de grote roerganger van de Nederlandse literatuur?

Ooit had ik een leidinggevende die Nederlands had gestudeerd. Hij was als lezer allang overgestapt op thrillers, maar één literaire schrijver was er wat hem betreft overgebleven: Nescio. In de Trouw stond laatst een interview met A.L. Snijders, de man van de actie ‘Nederland leest’. Hij wilde nog graag kwijt wie hij de beste verhalenschrijver vond: Nescio. (meer…)

Inhoudsvol geleuter; essays van Montaigne

“‘Middelmatigheid wordt aan geen dichter toegestaan, door goden, mensen, noch uitgevers.’ Gaf God maar dat deze spreuk kwam te staan boven de deuren van onze drukkerijen, om al die rijmelaars de toegang te ontzeggen.” Montaigne heeft over haast alles wel een mening. Maar ja, als je ruim 1300 pagina’s aan essays schrijft, kun je heel wat kwijt.  (meer…)

De bescheiden A.L. Snijdersorgie

Er is een A.L.Snijdersorgie losgebroken; hij staat centraal in de actie ‘Nederland leest’ als samensteller van een korteverhalenbundel voor de actie. Hij wilde geen eigen werk in de bundel opnemen, terwijl hij gekozen is als samensteller omdat hij de Master is van de zkv’s. Toch, wanneer je zijn zeer korte verhalen leest denk je: dat kan ik ook. Een leugen in de meeste gevallen. Waarom denk ik dat? Wat gebeurt er in zijn zkv’s? Een bespiegeling die geheel in stijl kort zal zijn. Zeer kort. (meer…)

Wonderlijke verhalen, eigenaardig nieuws

Het kost mij altijd reuze moeite om een mop zo te vertellen dat mensen naderhand niet slechts lachen omdat ik zelf zo geweldig moet lachen, maar om de plot die stapje voor stapje is voorbereid en dan tot een hilarische climax komt. Een verhaal vertellen is misschien nog wel lastiger. Alle reden om eens te kijken naar de Tales of the Marvellous and News of the Strange. (meer…)

Geen boek, geen schrijver, maar een boekhandel

Het idee was om een recensie van boekhandel Scheltema aan het Rokin te schrijven. Ze zijn pas kort open, dus een onderzoekje was gerechtvaardigd. De vraag was vooral wat we – ja, we zijn met z’n tweeën uitgerukt – hebben gezien en niet per se of we dit nu de mooiste en beste boekhandel van Nederland vonden; een vraag die we overigens niet zouden kunnen beantwoorden. Om deze verhandeling nog een geur van onafhankelijkheid te verlenen hebben we op voorhand wat criteria opgesteld die hieronder terugkomen. (meer…)

Genen voor Borges

Toen de genen voor het aanvoelen van poëzie werden uitgedeeld, stond ik misschien net even de andere kant op te kijken. Of was de voorraad gewoon op? Hoe dan ook; het betreffende gen is bij mij niet compleet aangelegd. Ik lijd er niet onder. Het bleek wel een beperking toen ik eens wat grondiger wilde kennismaken met het werk van Jorge Louis Borges. (meer…)

Wa man; korte kennismaking met Theun de Vries

“Oproer – het woord was van zijn ouders. Het was niet van de oproerlingen zelf. Zij zeiden, dat zij aan de grens van het leven stonden met hun gekorte steun, en zij demonstreerden en werden uiteengejaagd en demonstreerden weer en kropen toen terug achter de bruggen van hun oud grachteneiland, die zij ophesen en waar zij zich tegen de gewapende overheid verschansten.” (meer…)

Ode aan de radio

Toen ik aan het hardlopen was, had ik de radio aan. Ik hoorde een gesprek naar aanleiding van de plotselinge dood van Joost Zwagerman. Het was een intens maar ook verhelderend gesprek en ik moet moeite doen om me te herinneren waar ik heb gelopen. Wat volgt gaat niet over Joost Zwagerman, maar over literatuur en taal op de radio. (meer…)

Nóg een standbeeld voor Erasmus?

Daar staat-ie dan, tegenover de ingang van de Laurenskerk. Uitgebeeld als een wijze, geleerde man met een boek in zijn hand. Erasmus Roterodamus. Voor de stad Rotterdam naamgever van de Universiteit, een brug en vast veel meer. Maar ja, wat moeten we met die oude man in een groen uitgeslagen soepjurk? (meer…)

Bombast of soberheid?

Over stijl gesproken. Dat blijft een moeilijk te vatten begrip. Het gaat over datgene dat de ene van de andere schrijver onderscheidt. Een persoonlijke stem. Stijl gaat denk ik over woorden, gekozen constructies, lange zinnen, korte, en de afwisseling tussen die twee. Het gaat over veel vergelijkingen of juist niet, over een uitbundig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden of juist heel beperkt. En vast over nog veel meer. (meer…)