Alle berichten van Judith van der Schaaf

Boontjes en bloesem

Op een dinsdagavond ben ik zomaar terug in Tokio. Tussen de majestueuze kersenbloesem die nooit teleurstelt en die gekke kleine huisjes. De geur van een zomerbries waait van het filmdoek, terwijl het speeksel me in de mond loopt bij het zien van de dorayaki’s – een soort pannenkoekjes die smaken naar eierkoek en gevuld zijn met een bonenpasta van zoete azukiboontjes (‘an’). Het zoete, o zo zoete dat me tegemoet komt, wordt gaandeweg vergezeld door het zout op mijn wangen. ‘An’ van Naomi Kawase is een klein bloesempareltje dat je met de grootste omzichtigheid naar diepe inzichten leidt. (meer…)

Koningen die sterven (niet)

Een jonge vrouw in kniekousen en een kort broekje huilt jammerlijk. Haar mascara is uitgelopen maar het maakt haar niet uit. De huilbui doet denken aan de wanhoop die ons als kinderen overviel; allesomvattend. Het soort verdriet waarvan je lippen gaan pruilen om aanspraak te maken op medelijden dat er nooit zal komen. De Koning Sterft van Theatergroep Azijn blijft dicht bij dit kinderlijke begin terwijl ze de dood overdenkt. Het resultaat is een fijne voorstelling die de (zinloze) zwaarte serieus neemt maar hem toch lichter weet te maken.

(meer…)

Oude mensen en dingen die nooit voorbijgaan

Vergeet vervelende zandbakkoters en puberale pestkoppen. Bejaarden kunnen pas echt vuil zijn. In Silvie KoningsGrijze Muren zien we waartoe ze in staat zijn. Een bewoonster van een bejaardentehuis wordt systematisch buitengesloten en dat drijft haar onderhuids maar onontkoombaar tot barsten. Tussen grijze vloerbedekking en systeemplafond vindt een oeroude strijd plaats; die om erbij te willen horen zonder aan eigen identiteit in te boeten. Deze korte film doet me anders kijken naar deze oude mensen die vreemd genoeg kampen met jonge problemen.

(meer…)

Droom als je blauw bent

In een ver ver verleden, toen het internetforum nog cool was, deed een waarachtig verhaal op verschillende fora de ronde. Het betrof een Japanse vrouw die haar baan in Tokyo had verlaten om in het barre Minnesota een schat te zoeken, namelijk de koffer stampvol geld die in jaren ’90-film Fargo in de sneeuw wordt begraven. Regisseurbroertjes Zellner zagen potentie in deze verstofte internetmythe en maakten er een ingetogen avonturenfilm van die zich net als lone wolf Kumiko aardig staande houdt.
(meer…)

Zuig eens aan mijn elleboog

De basis is sterk: Ugo Dehaes laat in Grafted danskoppels die al jaren met elkaar dansen op het toneel elkaars lichaamsgrenzen verkennen. De meeste vormen ook buiten het toneel liefdeskoppels. In het stuk delen ze het spel van hun lijven meent het publiek. Wat volgt is een schouwspel over aanraking en de onderhandeling daarover tussen twee mensen. En de beste dansvoorstelling die ik in tijden heb gezien.

(meer…)

Psychedelische pony’s

Er zijn van die bands die ik zo goed vind dat ik ze met iedereen wil delen. Vandaar dat ik u presenteer: Temples. Een jonge Britse band die met zijn neopsychedelische deuntjes al menig mens heeft verleid. Op 1 april stonden ze in de duivelse poptempel Bitterzoet, in Amsterdam, om mij en een paar honderd anderen te laten hallucineren. Nuchter, welteverstaan.

(meer…)

Zwartwitje en de stierenvechters

Bij het zien van de sprookjesachtige titelsequentie komt het besef pas: Blancanieves = Sneeuwwitje in het Spaans. Vreemd hoe dat werkt; dat bekende verhalen nooit hun aantrekkingskracht verliezen. Keer op keer blijven we teruggaan naar dezelfde verhaallijn in een nieuw pakje zonder deze zat te worden. Nostalgia is een hardnekkige ziekte en deze Sneeuwwitje heeft een wel heel bijzonder pakje aan.

(meer…)

Openba(a)ring

Vandaag heb ik een plek ontdekt. Ik had al gehoord dat het er fijn was, maar dit had ik nooit verwacht. Een plaats die ik onmogelijk zelfzuchtig voor mezelf kan houden. Hier bedrijven kennis en cultuur openlijk de liefde – en iedereen mag het zien. Een kathedraal vol met cultureel kapitaal ligt voor het grijpen.

(meer…)

Like of je leven

Toegegeven: ik ben een kippenvelmeisje. Geef me epische beelden, heldendaden en wat climactische muziek en er rijst een bobbelig laagje naar mijn huid. Een huid waaronder reizigersbloed stroomt. Deze twee dingen samen verklaren mijn kijkplezier bij The Secret Life of Walter Mitty van én met Ben Stiller. Maar los van het aandoenlijke kantoorslaafje Mitty die de wijde wereld in trekt, wordt er onderhuids een idee opgeworpen dat mijn aandacht grijpt: dat likes doen leven.

(meer…)

Dakloos folk

Aan het begin van een koude zaterdagavond loop ik een filmhuis in Amsterdam binnen. Ik ben bereid de eerste de beste film te gaan zien om de kou te ontvluchten. Mijn blik valt op de filmposter van Inside Llewyn Davis: een week uit het leven van een muzikant in de New Yorkse folkscene van de jaren ’60. Het nieuwste kindje van de geprezen Coen Brothers begint over enkele minuten. Ik snel naar de meneer met de kaartjes en neem glunderend plaats in het kleine zaaltje. (meer…)

Flirten met rouw

Regisseur Ivo van Hove bewerkte voor Rouw siert Electra een stuk van Eugene O’Neill, die op zijn beurt als voer de Oresteia van Aischylos gebruikte. Deze Griekse tragedie blijkt prima binnen de moderne tijd de passen. De goden zijn eruit geplukt en een hoopje ontwrichte familieleden blijft achter. Wat volgt: schreeeuwen. (meer…)

Yallah! – een Palestijnse bruiloft op Red Bull

Badke begint met gestamp in het donker. Dat heb je met die Palestijnse bruiloften; de stroom valt weleens uit. Er worden wat kreten geslaakt en langzaam krijgen de vage vlekken ledematen. Als het licht aangaat staan er tien dansers op het podium. Allemaal Palestijns en allemaal donders enthousiast. Een voor een beginnen ze te dansen, de kreten nemen toe en armen gaan om de schouders: ze zijn er klaar voor. Ik eigenlijk niet. (meer…)

Somehow I don't feel comfortable

Vraag me niet waarom ik afgelopen lente in Tokyo belandde en er vijf maanden bleef. Ik liet me fascineren en verontrusten door Japan en dacht niet teveel na over alle rondzwevende radioactieve beestjes, maar de ramp die het land heeft getroffen is onderhuids voelbaar. NOW Japan in Kunsthal KAdE laat zien hoe Japanse kunstenaars dit hebben aangegrepen om pijnlijke dingen bloot te leggen. Toch wordt er teveel verbloemd en verzwegen. (meer…)

Halverwege de Hemel – Metéora

Ik moet wat opbiechten. Ik heb deze film uitgekozen vanwege zijn mooie naam. En ook omdat de trailer tussen een berg andere als enige intrigeerde; die beloofde me een verhaal dat me nog niet verteld was. Dus trok ik hoopvol naar het filmhuis, niet wetende dat ik een film zou gaan zien die me voorlopig niet los zal laten.

(meer…)