Alle berichten van M9ike

Schaamteloos plagiëren

Mijn buurjongen begon spontaan te huilen wanneer hij een cliché hoorde. Als ik, in mijn jeugdige bevlogenheid, een uitgekouwd verhaal vertelde, ving hij stampvoetend aan met schreien. Hij raaskalde dat het versleten, en daardoor deerniswekkend, was. Ik begreep het niet. Alles was al lang gedaan. Er zat niets anders op dan schaamteloos te plagiëren.

(meer…)

yoUturn: Een sociaal experiment over toezicht en de paranoia die daar uit voortvloeit

De zon ging onder. Het treinpersoneel van de Deutsche Bahn staakte om meer loon en minder werk af te dwingen. Tegelijkertijd bewoog een mensenmassa, met de spandoeken in de lucht, al slogans scanderend door de wijk Wedding om zich vreedzaam tegen de Islamitische Staat te ageren die de veiligheid van de Koerdische bevolking trachtte te ondermijnen. (meer…)

Schurkennoodzakelijkheid

Het Amerikaanse stripverhaal, de comic, liet de mens kennismaken met de superheld, een wezen dat je doet denken aan Griekse helden als Achilles, Odysseus of Perseus. Om de superheld van een voortdurend conflict te voorzien, werd een aartsvijand, de superschurk, geïntroduceerd. Superman kreeg zijn Lex Luthor, Batman zijn Joker en Spiderman zijn Dr. Octavius. Deze aartsvijand duidt op een wezen dat kwaadwillend is en zijn medemens maar al te graag creperen ziet. De Comics geven daarmee blijk van een inzicht in de menselijke natuur, namelijk, dat de mens een schurk nodig heeft.

(meer…)

Zelfexpressie

Er is nog nooit zoveel sprake van zelfexpressie geweest. Zowel jongeren als ouderen laten hun lichamen met inkt decoreren. Ze wandelen de winkel binnen, maken hun keuze uit de lijst van beschikbare huidversieringen en laten de ambachtsman het werk doen. Het reigewei, de tribal en dat ene symbool, dat als geen ander uitdrukking geeft aan wie men werkelijk is, je komt ze overal tegen. Wie het lef heeft te vragen naar het waarom, krijgt steevast het antwoord, ‘dit is wie ik ben, mijn ware ik, mijn innerlijk.’

(meer…)

Het Circus Maximus van Michael Bay

Gedragen door een vuurspuwende mechanische tyrannosaurus stormt een buitenaarde robot gewapend met een zwaard op Hongkong af. Honderden op chaos beluste machines trachten genadeloos een wereldwijde genocide te plegen. De robot kent maar een antwoord op de roekeloze agressie van zijn vijand: meedogenloos geweld. Al strijdend scheuren de reusachtige machines de menselijke beschaving aan stukken. Het Michael Bay circus is weer in de stad met als hoofdact: Transformers 4: Age of Extinction.

(meer…)

De ladder

‘De klim is ten einde. Met moeite en zijn tanden op elkaar klemmend, kruipt hij door het trappengat en trekt hij met zijn laatste krachten zijn vermoeide lichaam omhoog. Nog eenmaal staart hij naar beneden en ziet de treden van de ladder, waaraan hij zich nog geen moment geleden krampachtig vasthield, verdwijnen in de duisternis. De ladder die hem naar zijn vrijheid bracht schijnt hem nu betekenisloos toe. De mogelijkheid weer terug in de duisternis te geraken moet worden vernietigd. Hij maakt de ladder van het luik los en duwt hem naar beneden de donkerte in. Hij kijkt omhoog en slaat de schone heuvels van het door de zon verlichte landschap gade.’ Dit lijkt de beschrijving van het einde van een verhaal, maar is eigenlijk een vrije vertaling van de logisch afgeleide conclusie van het eerste en enige filosofische kunstwerk: De Tractatus Logico-Philosophicus van Ludwig Wittgenstein.

(meer…)

Albert Camus, de Mythe van Sisyphos – Eerste Reflectie

De koning Sisyphos wist de dood tweemaal te slim af te zijn. Hij werd door Zeus gestraft voor zijn listigheid en moest in het Tartaros een steen een berg op rollen. Zodra de steen de top bereikte, rolde hij terug naar beneden en werd de sluwe koning gedwongen het rotsblok opnieuw omhoog te brengen. Dit werk moest hij tot in de eeuwigheid blijven volbrengen en het weigeren ervan zou de toorn van de Griekse oppergod over hem heen brengen. Albert Camus ziet in de figuur Sisyphos de absurditeit van het menselijke bestaan en waar hij me door zijn openhartigheid en krankzinnigheid wist te verleiden, stelde hij me uiteindelijk teleur.

(meer…)

Ennio Morricone, My Life in Music

Dat hem dit moest overkomen. Hij had nota bene succesvol onderzoek gedaan naar de platworm. Nu stond hij daar zichzelf te verantwoorden voor een speculatieve uitspraak, die hij een aantal maanden geleden tijdens een nieuwsprogramma had gedaan. Nederland voelde zich door hem bedrogen en eiste duidelijkheid over de afluisterpraktijken van de Verenigde Staten. Terwijl de minister van Binnenlandse Zaken en Koninklijke Relaties de kritische vragen moest beantwoorden van de tweede kamer op de dag dat het volk besloot terug te vechten, trokken 17,000 mensen die zeshonderd kilometer van het parlement verwijderd waren zich daar weinig van aan. Zij waren in bekoring gebracht door de inmiddels legendarische muziek van Ennio Morricone in het O2 World Berlin. (meer…)

Kunstenaars onder schooiers

Aan de zuidelijke kant van het Suicide Circus, het Astra Kulturhaus en de Cassiopeia ligt het station Warschauer Straße, een stukje industriële revolutie in het hart van een anarchistisch postmodernisme waar sinds de val van de Muur culturele vrijheid heerst. In de ochtenden en de avonden contrasteert een roze en blauwe met wolken gevulde hemel met het zwart, zilver en roest van het kolen en staal karakter van de S-bahn. Een herinnering aan een postapocalyptisch tijdperk dat nooit heeft plaatsgevonden. Aan de ingang van het station zit een bedelaar tijdens de schemering van een ondergaande zon xylofoon te spelen. Op een kartonnen bord staat, ‘Need money to fix my time machine and go back to the eighties.’ Hij is een kunstenaar onder schooiers.

(meer…)

Kattenkwaad

De Vexations van Erik Satie is een pianostuk dat uit één thema bestaat. De enige hint die de Franse nar geeft, is dat het stuk 840 keer gespeeld dient te worden. Wie zich onderwerpt aan de storende klanken die als de druppels van een kapotte kraan onsamenhangend in een traag veranderlijk tempo in de wasbak vallen, meent na de zoveelste herhaling van het tergende thema getuige te worden van zielsverheffende openbaringen. Men meent een diepere betekenis te ontrafelen. De daadwerkelijke intentie van de absint drinkende componist wordt helder. Het tragische is dat de toehoorder slachtoffer wordt van het technologische denken. Het denken dat de werkelijkheid verstaat als een verzameling van middelen om doelen te bereiken.

(meer…)

Koeienstront!

Wat is het is toch heerlijk om bevooroordeeld en zonder enige nuance zaken of mensen die je ergeren belachelijk te maken. Jezelf volledig te laten gaan en zonder het spreekwoordelijke blad voor de mond je gal spuwen over alles wat je merkwaardig of vreemd toeschijnt. Een dergelijke houding wordt ingenomen door het goochelaarsduo Penn en Teller in hun televisieshow Bullshit!

(meer…)

Het geval Nolan

Er mag geen twijfel over bestaan: Christopher Nolan is een buitengewoon succesvol en populair regisseur. Maar grote populariteit is geen maatstaf voor genialiteit. Michael Bay is zeer populair, maar er is niemand die de meester der ontploffingen enig artistiek talent wil toekennen. Nolan geniet een andere status. Hij wordt door velen aanbeden en door sommigen de Stanley Kubrick van het nieuwe millennium genoemd. Laten we eens een blik werpen op dit genie van Nolan. (meer…)

2013/1984

Je wordt wakker en staart in de indringende blik van een afgebeelde man die immer op de aanwezige schermen pronkt. Door een ijzige en commanderende stem word je gedwongen je bed te verlaten en je sluit je aan bij de grote massa waarin je slechts een vervangbare schakel bent. Voordat de arbeid begint, word je met je broeders en zusters in een grote ruimte verzameld waar je wordt verteld over de voortdurende oorlog met Eurazië. En hoewel je het niet wilt en niet begrijpt, open je je mond en spuw je al schreeuwend je haat uit tegen deze onbekende vijand. Je volgt braaf de bevelen en gelooft zonder tegenspraak de twijfelachtige waarheid die door je geliefde overheid wordt uitgesproken. Ondanks je gebondenheid en slaafse karakter ben je intens gelukkig en houd je van je grote leider: Big Brother. (meer…)

Wilders' waffel

Het nieuwe pareltje van de PVV is bekend: www.mosknee.nl, een website die mensen helpt om de mogelijke komst van een moskee te voorkomen.  Het is aardig van onze blonde rakker dat hij zijn medemensen wil helpen om dit verschrikkelijke kwaad uit het Midden-Oosten te stoppen. Helaas, zoals gebruikelijk, is de partij niet bewust van de rare onzin die het over de Nederlanders spuit.

(meer…)

Django Unchained: Tarantino’s eerste meesterwerk

De nieuwe film van Quentin Tarantino, Django Unchained, verontrustte me. Niet omdat de film verhaalt over een controversieel onderwerp, de slavernij, maar omdat de laatste vier films van de cultregisseur mij hebben teleurgesteld. Vanaf Kill Bill leek het Tarantino meer om het namaken van oude klassiekers te gaan dan om het scheppen van een interessant verhaal en een nieuwe manier om het verhaal te vertellen (vergelijk Jacky Brown met Death Proof). Het werd soms zo erg dat ik tijdens Death Proof mijn glas bier naar het beeldscherm wilde smijten en wilde schreeuwen, ‘ja, ik weet het, je hebt cultfilms in de jaren zeventig gezien!’ Ik begon te twijfelen aan de zogenaamde genialiteit van Tarantino en zag hem meer als een groot kind dat zijn favoriete films aan het namaken was: leuk voor je ouders, maar volkomen onnodig en inspiratieloos. (meer…)