Teardrops-stiletto-in-dode-muis-ongekunsteld

De belichaming van de kick om nieuwe bands opnieuw te blijven ontdekken

Ze zijn terug! Otto Boy, Jane on the Roof en Pfaff. Je weet wel, die band die hun tweede EP  een naam gaf die bij hun muziek past: Chungdechung! Boom! Tjak! Yeah! Medio april brachten The Teardrops, precies een jaar na hun laatste plaat, hun derde EP uit, simpelweg genaamd: The Teardrops. Eerder refereerde ik naar ze als de belichaming van de kick om nieuwe bands te blijven ontdekken, maar met deze vijf nieuwe tracks maken we opnieuw kennis met de band.

They’re back!

De band staat genoteerd onder het genre ‘garagerock’. Iets waar je niet onderuit komt na het beluisteren van Mission to Mars en Chungdechung! Boom! Tjak! Yeah!, maar als je deze klanken ook verwacht te horen op hun nieuwe EP, bereid je dan vast voor op een verassing.

Zoals we van ze gewend zijn heeft deze EP maar weinig songs. Vijf in dit geval en dat zijn er drie minder dan de vorige EP maar evenveel als Mission to Mars. Gelukkig maakt de kwaliteit van de muziek een hoop goed. Bij het starten van de eerste track, ‘Solitary Sister’, is te horen dat de muziek een jaar ouder is geworden. Mijn Smashing Pumpkins referentie van vorige keer kwam direct weer bovendrijven. Deze track is donker maar retestrak en daarmee is het ook inderdaad afgezonderd van de rest van de nummers. Niet het ‘retestrak’ gedeelte of de kwaliteit, in tegendeel, maar luister eens naar de tweede track, ‘The Non-Stop’. Je zult direct snappen wat ik bedoel.

Over papieren vliegtuigjes en dooie muizen

Met ‘The Non-Stop’ en ‘Knocked on your door’ kloppen ze aan bij een ander genre: Surf. Ze stappen niet direct de drempel over maar het begint er verdacht veel op te lijken. Dit heeft een interessante  mix tussen Surf en Garagerock als gevolg. Toch blijft het donkere karakter van de muziek aanwezig bij de overige tracks, totdat je aankomt bij ‘Paperplane’. Het nummer is vrolijk geschreven en uitgevoerd, maar wat aan de saaie kant. Wanneer je vervolgens bij het laatste nummer ‘Dead Mouse’ aankomt herinner je jezelf weer met wat voor een band je te maken hebt: die band die hun tweede EP een naam gaf die… ja, die ja!

Laten we een traantje over de swingende tracks van weleer?

Als je het nieuwe werk vergelijkt met nummers als ‘Stiletto’s’ en ‘Dance a little dance’ van Chungdechung! Boom! Tjak! Yeah! – maar ook met ‘Rock ’n roll zombie’ van Mission to mars – dan lijkt het alsof dit creatieve trio de swingende tracks achter zich hebben gelaten. Toch vind ik het belangrijker dat de band een nieuwe sound probeert en laten we eerlijk zijn: die klinkt subliem. Ook met dit album heb ik dertien minuten en 27 seconden kunnen genieten van de klanken van dit trio uit Amsterdam, maar “knallende, primitieve garagerock” is het niet meer. Zouden ze stiekem hebben samengewerkt met Black Tarantula?

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.