kleine-blonde-dood-ongekunsteld

Blonde krullen in ontwapenende voorstelling

Met de gelezen recensies nog vers in mijn geheugen vertrok ik naar Utrecht om De kleine blonde dood te bezoeken. Volgens verschillende vooraanstaande dagbladen zou het een bijzonder goede voorstelling zijn.

Rocken in een doodskist

Gelijk na het opengaan van het doek wordt een stevige beat ingezet. Een witte doodskist in een interessant decor; de lijst gevuld met vlinders in verschillende stadia van ontwikkeling. Uit de kist komt een klein blond jongetje Micky (Jannes Heuvelmans) dat even flink gaat staan rocken. Het jongetje raakt je gelijk en weet met zijn spel het stuk lucht te geven. Eerlijk, oprecht en met heerlijke nieuwsgierigheid leert hij zijn vader kennen.

Vader Boudewijn (William Spaaij) wordt door Micky meegenomen in zijn eigen herinneringen. De rol van de door de oorlog zwaar beschadigde vader wordt fantastisch vertolkt door Frans van Deursen. Met een geknepen Duits accent en een aanvallende lichaamshouding voel je al snel mee met Boudewijn.

Acrobatische bedkunsten

William zet Boudewijn  bijzonder sterk neer. Door zijn gevoelige spel en zijn warme maar stevige rockstem leer je Boudewijn echt kennen. William is als geen ander in staat Boudewijn een geweldige zo genoemde dubbele laag te geven. De kinderlijke opgewektheid staat tijdens dit stuk in schril contrast met zijn volwassen gevoelens. Dit geeft de voorstelling echt een waardevolle verdieping.

De rol van Micky’s  moeder Mieke wordt gespeeld door Marjolein Teepen.  In de scène waarin ze met Boudewijn het bed deelt, is haar verleden als danseres goed te zien: achter een podiumbreed doek worden de meest halsbrekende trucks uitgevoerd.  De stem van Marjolein is krachtig en met een scherp randje waardoor de kleuring met Williams warme geluid prachtig is. Hun duet zorgt voor een kippenvel-moment vlak voor de pauze.

Verwarring en kerstbelletjes

Na de pauze wordt het stuk heftiger. Micky wordt ziek en zeker tijdens deze acte is een mooie rol weg gelegd voor Margreet Boersbroek. Voor de pauze zagen we haar al even als moeder van Boudewijn. Na de pauze komt ze echt in beeld als dokter Fleur, een oprechte dokter die het beste voor heeft met haar patiënten. Helaas leren we de persoon achter de dokter niet echt kennen.

De laatste scènes zijn dramatisch. Een stortvloed aan emoties rolt de zaal in. Het slotapplaus haalt je plotsklaps uit het verhaal waar je al vanaf het begin in mee wordt gezogen. Geen muziek onder het applaus en bij het verlaten van de zaal hangt toch een beetje een vreemde sfeer.

Toch nog even een optimistische afsluiter: de geweldige band mag absoluut niet vergeten worden. De muzikanten die op het podium zaten, speelden subliem. De slagwerker liet de kerstbelletjes zo strak klingelen dat het bijna een bandje leek: chapeau! Al met al een mooie voorstelling met diepgang, met een lach en een traan en ontwapenende blonde krullen. Een aanrader.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.