Emancipator-delft-ongekunsteld

De boom die een wolf wilde zijn

Twee mannen komen het podium op. Ze vervangen de dj’s die tot op dat moment stonden te draaien. Geen gejuich, geen geklap. Dan wordt de ruimte gevuld met glinsterende, diepgroene, fladderende ritmes, over elkaar buitelend als in de eerste golf van de vloed. Emancipator overspoelt ons. Maar niet alleen met zichzelf.

Onder de boom

Het concert is begonnen. Emancipator is de helft van het duo dat op het podium staat; de andere helft is de violist. De wolf op diens shirt staart me aan. Ik staar terug en zijn ogen weerspiegelen een hels groen licht. Waar komt die wolf vandaan? En waar is dat shirt van gemaakt? Ik geloof niet dat iemand anders zich er druk om maakt. De zaal is gevuld met mensen die net van het een of ander zomers dancefestival lijken te zijn gekomen. Ze wiegen zachtjes met de muziek mee, kijken rond en steken midden in de zaal een sigaret op.

Emancipator mag dan elektronisch zijn, zo komt ze niet over. Misschien komt dat wel door de viool, die rustig door de massa van typische folk-achtige gitaarriffs en vreemde bliepjes heen strijkt en alle stukjes aan elkaar rijgt. De melodieën kronkelen als donkere strengen om elkaar een en vormen een brede stam met knoestige takken. Emancipator is het best te beschrijven als een dikke eik die beschermend over ons heen hangt. Ik kijk op en kan de blaadjes bijna aanraken.

De wolf

Maar dan opeens, vanuit het niets: keiharde drum ’n bass. Het lijkt wel of iemand de boom heeft volgehangen met prikkeldraad, zo veel prikkeldraad dat ik de blaadjes niet eens meer kan zien. Even later komt er ook dubstep langs, gevolgd door techno beats. Maar waarom? Dit is niet de Emancipator die ik ken. Ik kan vast verklappen dat ik hun albums thuis nog eens uitgebreid ben gaan beluisteren, inclusief het nieuwste, van eind september 2015. Geen spoor van prikkeldraad te vinden. Misschien is het eraan toegevoegd om het publiek een wat intensere live-ervaring te geven? De muziek krijgt er wel wat meer pieken en dalen van. Maar Emancipator draait niet om pieken en dalen. Het mooie eraan is juist dat het voortpruttelt zonder echt ergens naartoe op weg te zijn.

Het lijkt wel of Emancipator in een identiteitscrisis zit. Eigenlijk voorspelde die wolf dat al. In tegenstelling tot bomen, passen wolven juist heel goed bij drum ’n bass. Stel je het maar voor: een wolf die door een woest sneeuwlandschap rent, op volle snelheid, achter een kudde bizons aan. Daar past zeker drum ’n bass onder. Luister voor de volledige ervaring even naar dit nummer, terwijl je dit filmpje bekijkt (zonder geluid natuurlijk).

Misschien wil Emancipator stiekem wel een wolf zijn. De meeste mensen vinden wolven een stuk cooler dan bomen. Waarschijnlijk vinden de meeste mensen muziek die klinkt als wolven ook wel cooler dan die van Emancipator. Boomblaadjes zijn schattig; prikkeldraad is lekker agressief.  Maar er is toch geen reden (als die er ooit al is) je aan het grote publiek aan te passen als je speelt voor je eigen fans? Natuurlijk mag je als artiest veranderen, maar aangezien ik van deze verandering niets op de albums terugzie, denk ik niet dat deze verandering écht het karakter van Emancipator weerspiegelt.

vredig samenleven

Op Emancipators debuutalbum staat een nummer genaamd ‘Wolf Drawn’. Toen is het blijkbaar al begonnen. Bomen en wolven staan ook weer niet zo ver uit elkaar; ze leven juist samen. In het nummer horen we alles wat typisch is aan Emancipator: synthesizers in complete harmonie met de traditionele instrumenten, kalme muziek die toch vol is door de duizenden kleine details, waardoor ze niet naar de achtergrond verdwijnen kan. Er tussendoor huilt een wolf. Dat kan, dat past. Als je een zingende boom bent en je neemt je album op, kan het best dat er af en toe op de achtergrond een wolf zijn stem verheft naar de volle maan. Maar dat maakt de boom nog geen wolf.

Dit is emancipator

Het laatste nummer wordt aangekondigd. Ik hoor geen drum ’n bass, dubstep of techno meer. De muziek schept een groen landschap, vrij van prikkeldraad, met hier en daar een heuveltje, maar er wordt geen enkele bergtop bereikt. Na een paar minuten verdwijnt het geluid, kijken de twee nog even het publiek in en pakken ze hun spulletjes. Ze verdwijnen, zonder poespas of dramatische gebaren, precies zoals ze gekomen zijn. Hun houding weerspiegelt hun muziek, die het niet nodig heeft op te vallen of de nadruk te leggen op veranderingen. Wolven jagen, eten, slapen, spelen – ze doen van alles, terwijl bomen er gewoon staan te staan en hooguit traag met de seizoenen meebewegen.

Emancipator heeft een heel eigen karakter: de muziek gaat door en door, zonder hoogtepunten, maar is toch rijkgevuld. Ze is voor een groot deel synthetisch, maar voelt als puur natuur. Emancipator, blijf alsjeblieft jezelf. Elk stukje dat ik van je hoorde was een cadeautje, authentiek en wonderlijk, maar af en toe zag ik door de wolven en het prikkeldraad het bos niet meer.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.