Beeldend

Soms kan kunst de wereld in een nieuw perspectief plaatsen of ons wegnemen van al het gekwebbel en lawaai. Er is meer dan de theoretische vertelling die we doorgaans in exposities vinden. Om dit te onderstrepen en te onderzoeken, maken we hier met liefde plaats voor de persoonlijke analyse.

Lucratieve privacy

Sterren staan op een platform en vanaf dat platform spreken zij tot ons. Ze delen hun banale details met ons – vrijwillig, maar ook ongewild – en wij normale mensen staan klaar om deze onbenulligheden op te vangen en gulzig te consumeren. Ik zag de tentoonstelling Amy Winehouse: A Family Portrait en de theatervoorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel. Beide gaan over privacy, en hoe die met ons stervelingen gedeeld wordt. (meer…)

Een heroverweging van (taal)gebruik; een gesprek met Tim Hollander

Tim Hollander, afgestudeerd aan de afdeling beeldende kunst van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en momenteel in residentie op de Jan van Eyck academie, droeg ik in ‘When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal) gebruik’ op als ‘Kanttekenaar van het Museum en zijn Begrippen’. Het stuk stuurde ik hem op. Hij reageerde en uit zijn reactie ontstonden vragen. Kan mijn interpretatie van zijn werk heroverweging gebruiken? In dit vraaggesprek licht Tim Hollander het toe. (meer…)

When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal)gebruik

Het gezegde ‘dat slaat als een tang op een varken’ betekent zoiets als ‘dat slaat helemaal nergens op’. In het geval van deze titel slaat het gezegde, zogezegd, als een tang op een varken; dit stuk zal niet gaan over materiaal. Bovendien kan glas niet denken, laat staan een tegenpool bevragen. Op een vergezochte manier – dit stuk gaat immers over kunst dus een vergezochte titel slaat, wanneer je het zo bekijkt, wel degelijk als een tang op een varken – heeft de titel overeenkomsten met de inhoud van deze tekst: is (taal)gebruik binnen de kunst aan een heroverweging toe? (meer…)

Kants Tekening

Het gebeurt niet zelden dat ik met gezelschap door een museum paradeer. Ik word dan gedwongen tot het uitleggen van de meest bizarre kunstwerken, ik ben immers de academiestudent die alles van kunst af weet. ‘Dat ding daar, die ene die op een steen lijkt (het lijkt allemaal op iets ondenifieerbaars), wat zie jij daar in? Wat betekent het?’ Want dat wil het gezelschap dan graag, goed begrijpen waar het nu in vredesnaam over gaat. Vaak genoeg weet ik ook niet precies waar het over gaat en is het, zelfs na het lezen van dat handige bordje, nog lastig te achterhalen hoe het idee dat de kunstenaar voor ogen had zijn uiteindelijke vorm in het kunstwerk heeft gekregen. (meer…)

De waan van de waanzin, weerzin, walging

Terwijl de foto’s van Federico Carpani walging veroorzaakten maar vervolgens wel een hoger doel dienden, bestaat er werk waarin de afkeer zo dominant is dat het de boodschap lijkt te overschaduwen. Is die boodschap zo mager dat hij over zich heen laat lopen en stopt het bij de walging? Of is het een kwestie van even door de zure appel heen bijten om vervolgens toch nog iets te weten te komen? In dit artikel een onderzoek daarnaar, met een blik op de werkmethode en visie van twee ‘weerzinwekkende’ kunstenaars. (meer…)

Heersers van de New Yorkse prullaria

Ik ben nooit in de Verenigde Staten geweest, ook nooit in New York en zal dus nooit de kans krijgen om de Twin Towers van het vernietigde World Trade Center te zien. Het gezicht van de twee torens is achtergelaten op prullaria, parafernalia en in populaire cultuur. Thomas Kuijpers heeft veel van dit erfgoed verzameld. In Foam wordt zijn verzameling tentoongesteld. (meer…)

De barst in het rollenspel

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardst mijn rondingen te vertalen naar een of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik hondenbezitters die zichzelf boetseren in plaats van het model. Dit keer: (amateur-)kunstenaars die het rollenspel niet meespelen. (meer…)

Vacature publieksregie bij de Oneseconds

Het Utrechtse kunstcollectief Oneseconds heeft met het Spookhuis een lat gelegd waar zelfs de langste man ter aarde onderdoor kan limbodansen. Hoog. Maar het soort hoge latten waar ik het over heb, wil in tegenstelling tot limbolatten juist wél geraakt worden. En dat lukte de Oneseconds dit keer niet. (meer…)

White cube dissen in de openbare ruimte

Ergens aan het hek rondom het Oosterpark in Amsterdam hangen zeven abriachtige vitrines naast elkaar. In deze vitrines hangen dingen die steeds weer worden verwisseld. Ik ben er vaak langs gereden, blij om de foto’s, dan weer tekeningen, dan weer objecten die er in hingen. Ik dacht altijd dat het een gekaapte reclameplek was. Pas sinds kort weet ik dat het een “echte” expositieruimte is. Het is het Kunsthek. (meer…)

Verborgen liefde in het Tropenmuseum

Word je gek van de taboes en vooroordelen rondom homo’s, transgenders en seksuele vrijheid? Ga dan naar China en je zult zien dat het best erger kan. Maar dit probleem leidt wel tot interessante kunst in de tentoonstelling Secret Love. En met een beetje geluk zorgt het voor verandering. (meer…)

Hinterland

Zet een hoop afgestudeerde kunstenaars acht weken in een zuivelfabriek, wat komt daar uit? ‘Hinterland’, het thema dat ze toegewezen krijgen, is een breed begrip en stuurt ze alle kanten op. Naar de dood, de toekomst, de baarmoeder en diep in hun eigen verleden. Toch is er eenheid te vinden in de eindproducten die ze neerzetten. Wat is het hinterland van een kunstenaar? (meer…)

Mauta ēka pārṭī hai : De dood is een feestje

Hindoestanen kiezen vrijwel allemaal voor crematie. Zij geloven in reïncarnatie en crematie is de snelste route terug naar Brahm, de Oerbron. Ongeveer 85% van de levende wezens in India is Hindoestaan. In Brahm zal het druk zijn. Het gros van deze crematies vindt plaats in Manikarnika Ghat in Varanasi. Waar Yama, de God van de doden en de rechter van het karma, geen recht van spreken heeft en iedereen het hiernamaals dus positief tegemoet zal treden. Het gevolg: heel India reist met rottende lijken in de achterbak af naar deze plek. Dood in Varanasi is vrijheid. (meer…)

Verslag van de Dutch Design Week: liever een thermoskan

De opening van de Dutch Design Week is gevuld met sierlijke hapjes en mensen die belangrijk lijken. Keer op keer verschijnt er een ontwerper in de spot lights die ons iets vertelt over het belang van design. Ze komen voor als engelen met visioenen, zoals ze daar in het felle licht op verhogingen staan. Het is een theatrale gebeurtenis. Dat we nog niets mogen zien geeft de situatie iets dikdoenerigs. Nee, doe mij maar Sectie-C, waar ik voor het eerst niet moe werd van een hele dag design. (meer…)

Alleen maar nuttig met een hart

Je hoort ze weleens roepen dat beeldende kunst er alleen zou zijn voor de elite. Het heeft geen direct maatschappelijk nut en is een luxeproduct. Ik snap het wel. Wij mensen zien nu eenmaal graag de concrete utiliteit van de dingen in, die we lastiger achterhalen bij een schilderij dan bij een lepel. (meer…)

Als we de kogels vervangen voor pixels

Wat is er lekkerder dan rondlopen met twee camera’s, beide uitgerust met joekels van lenzen, klaar om de jacht op het publiek te openen? Met een zeker egard wordt er naar je gekeken. Je hebt nog niets gedaan en staat toch al aan het roer. Totdat iemand zijn iPhone op jou richt en je met verbluffende vaart in zijn zak steekt. (meer…)

Welkom in het kunstpaleis van de bordspellenspeciaalzaak

Op een koopzondag in Tilburg liep ik door de winkelstraat en zag ik een legpuzzel van Zozoville in de etalage van bordspellenwinkel De Dobbelsteen. Ik dacht: “Die is zo mooi, zo vrolijk, ik wil ‘m hebben”. Eenmaal in de winkel heb ik zelfs twee puzzels uit dezelfde serie gekocht: het lieve harige tentakelmonster in bad en de ijsbeer-olifant-yeti-hybride met een vriendelijk meisje als dompteur. (meer…)

Nazorg Nederlandse eindexposities

Zomer. Alle eindexamenexposities achter de rug, de alumni uitgefeest, hun vrienden en familie alweer vergeten wat ze ook alweer gemaakt hadden. De meeste hebben een prijs op zak waarvan de waarde met het uur daalt, want alleen de grootste sukkels hebben niets gewonnen, zoveel prijzen zijn er te winnen. Sommigen kijken uit naar een master vanaf september, anderen hebben een baantje gevonden bij de plaatselijke postverspreider. (meer…)

Geloof of niet in wat je ziet

Satellite I is één van de vervreemdende foto’s in de tentoonstelling The Geometrical Determination of the Sunrise.  Er staat, zoals op elke foto in de serie, een verweerd, betonnen gebouw in een natuurlijk landschap. Maar zie je eigenlijk wel wat je denkt dat je ziet? (meer…)

Iemand met een poedel kleit echt anders

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik de onkunde van dokters. Dit keer: honden die op hun baasjes lijken en baasjes die zichzelf (en dus ook hun hond) boetseren in plaats van het model. (meer…)

Feesten volgens het broekzakarchief

Honderden verplaatsen zich door de stad. Meestal gaan ze voort in groepjes. Opgetut en elkaar opjuttend. Onder invloed en los. Klaar om uit te gaan. Omdat ik nog bij de normatieve uitgaansleeftijd hoor, heb ik het idee dat uitgaan echt iets van onze tijd is. Onzin. Uitgaan is natuurlijk van alle jaren, maar het is wel anders dan het ooit is geweest. De expositie Let’s Party doet onderzoek naar de manier waarop er nu wordt uitgegaan onder invloed van mobieltjes met camera’s. (meer…)

Facebook weert de oorsprong van de wereld

Dit is een debat om van te smullen: een Franse kunstliefhebber is verwikkeld in een strijd met Facebook, omdat hij jaren geleden het schilderij L’Origine du Monde van Gustave Courbet deelde en zijn account om deze reden werd afgesloten. Ken je het werk niet, dan ben je nu verbaasd. Ken je het werk wel, dan moet je lachen. (meer…)

Laten we Mette Sterre uit de hemel spelen

Performancekunstenaar Mette Sterre wordt met de dag brutaler. Het onderzoek naar wat je allemaal aan en om je lichaam kunt hangen en hoe lang dat dan blijft zitten is nog niet tot een einde gekomen. Op de stoep van de Kingsgate Gallery in Londen ging ze het gevecht aan met Samantha Thole. In plaats van dat ze zich hierna eindelijk eens gepast terugtrekt, speelt ze curator van een avond vol performances.
(meer…)

Picasso’s vrouwen door de ogen van een leek

Het was een headline in het nieuws. Gisteren is het werk Les femmes d’Alger (Version O) van Pablo Picasso voor een recordbedrag van ruim 179 miljoen dollar onder de hamer gegaan. Dat  de klassieke kunstenaar nog steeds voortleeft, is hiermee weer bewezen. Maar wat zie ik zelf, als kunst-liefhebbende leek, in dit befaamde werk? (meer…)

Om zonder te blozen te blikken op puin

Rond concertgebouw De Doelen en haar sushiburen staan allerlei obstakels die erop wijzen dat er gebouwd wordt. De lage landen hebben er een handje van om een bouwproces te verhullen achter hoge schuttingen of muren. We kennen dat al van de Amsterdamse gevel; slechts een platte plaat die tegen een huis is geplakt. Maar wat als we de de verhullingen zo lelijk vinden dat we ze op hun beurt willen verhullen? (meer…)

We mogen allemaal een beetje koppiger zijn

Ik heb vaak moeite met populaire en  beroemde kunst.  Het werk is dan tot vervelens toe besproken waardoor de spontaniteit van de eerste ontmoeting is afgestompt. De bijbehorende theoretische muurteksten maken het daar niet beter op. Hoe kun je nu nog met een ongerepte blik langs het werk gaan en je eigen verbeelding loslaten? (meer…)

Vele omwegen leiden naar evenbeelden

Er zijn inmiddels ongelooflijk veel griezelig realistische nabootsingen van de natuur gemaakt. Op een enkeling zoals Gerhard Richter of Terry Rodgers na, maken kunstenaars ook allemaal maar een herhaling van een slechte imitatie van een slappe reproductie van iets dat al geen origineel was. Niet oké, als je het Plato vraagt.
(meer…)

Vernieuw de wereld: vergeet het beeld

Je zult mij nooit horen beweren dat het einde van de kunstgeschiedenis achter ons ligt. Het is een zwaktebod van artiesten die al over hun geniale leeftijd heen zijn en toch de wereld nog niet hebben veroverd: Frida Kahlo was 19 toen ze Self-Portrait in a Velvet Dress voltooide, Michelangelo was 23 toen hij de wereldberoemde Piéta opleverde. Nee, de kunst is niet dood. Maar om een volgende stap te kunnen zetten, moet de kunstenaar één ding voorgoed achter zich laten: de afbeelding. (meer…)

Het zou verboden moeten worden

De laatste tijd heb ik nogal wat artist statements gelezen en er is één woord dat daarin zowel in het Nederlands als in het Engels sterk is oververtegenwoordigd. Het is niet grof, het is niet racistisch, jihadistisch, fascistisch, kapitalistisch of seksueel getint. Toch is het een vies woord. Alledaags.

(meer…)

De schoonheid van verval

Als liefhebber van mooi versleten objecten en gebouwen vind ik het jammer dat er daar in Nederland zo weinig van zijn. Nergens een wegkwijnende fabriek zoals in Detroit of een prachtige Franse schuur vol spinnenwebben en curiosa. Wat er aan oude gebouwen is, wordt gesloopt of opgeknapt tot nieuwstaat, waardoor veel van het karakter en de schoonheid verloren gaat. Voor mooi verval moet je goed zoeken of bereid zijn om over de grens te gaan. (meer…)

Live verslag: zo voelt de bezoeker van Art Rotterdam zich

Het begint saai en gezapig, zoals je kunt verwachten van een door een Amsterdamse organisatie gearrangeerde kunstbeurs waar zoveel parallelle beurzen en tentoonstellingen voor zijn op- en afgepopt de laatste jaren. De toon is gezet, maar die toon wordt gelukkig al snel weer onderuit gehaald door de levensgrote My Little Pony van TINKEBELL, de platte maar rake teksten van Cary Leibowitz en het middelvingerwerk van Arte Colder. (meer…)

Vreemde vliegen

We zien hem als een eendagsvlieg, want na dat opvallende kunstwerk hebben wij zijn naam niet meer gehoord. Misschien maakt hij nog steeds kunst. We zouden het niet weten. Misschien confronteren deze werken de toeschouwer minder. Misschien zijn ze slechter, slapper, moeilijker, beter, interessanter of minder toegankelijk. Ik ging op zoek naar de daddy dj van de beeldende kunst, maar ik vond er geen. Ik vond wel andere vreemde vliegen.

(meer…)

http://straatkunst

Sinds een aantal jaar kun je straatkunst ook via foto’s op het internet bewonderen. Het valt te betwijfelen of deze ervaring gelijk staat aan die waarbij je het plompverloren tegenkomt op straat. Maar wat is dan het echte equivalent van deze kunst in virtuele vorm? In dit artikel nodig ik je uit voor een verkenning van straatkunst, hacking, offline en online.

(meer…)

De kitsch van het schijn-engagement

Ik voel me bedrogen, beledigd, vernederd, verbolgen, verloren, misleid, gepasseerd, gekrenkt en beduveld – en dat alles door de grillen van de mode. Cécile Narinx kijkt eerst vol afgrijzen naar de witte slippers van een andere modeshowbezoeker, totdat ze deze zelfde slippers op de catwalk ziet verschijnen. Dan wil zij ze ook. En zo gaat het precies met engagement in de beeldende kunst.

(meer…)

De Lopende Band: fast to produce, easy to digest

Charlie Chaplin sloeg in 1936 loos alarm. Dat wij een cog in a machine zijn leidt helemaal niet tot allerlei ellende zoals hij in Modern Times bijna 80 jaar geleden verkondigde. Sterker nog: we moeten onze beperkte invloed op het grotere geheel liefhebben. Neem nu De Lopende Band. Een initiatief van een groepje Rotterdamse kunstenaars die allemaal hun individuele onmacht met overtuiging omarmen. Razendsnel verwerken de leden afzonderlijk informatie zoals tekst, kleur en sfeer. Vervolgens maken ze één beeld, zónder dat ze als enkeling doorhebben wat de anderen doen en wat ze samen produceren. Het resulteert in de meest uiteenlopende plaatjes, zo was op De Avond Met Ballen doorlopend te zien.
(meer…)

Een beetje vrij

Even dreigden stugge museumregels doorbroken te worden met het concept Mix Match Museum, waarbij iedereen die wil wordt uitgedaagd om een tentoonstelling samen te stellen met de collecties van het Amsterdam Museum, het Groninger Museum, het Kröller-Müller Museum, Museum Boerhaave, Museum TwentseWelle en het Van Abbemuseum. Klinkt goed, toch? Sorry, ik moet je weer teleurstellen.

(meer…)

Een klein kamertje in je achterhoofd

Toen de Nigeriaanse Chimamanda Adichie een jaar of zeven was, begon ze met het schrijven van verhalen. Haar personages waren blank, hadden blauwe ogen, dronken ginger beer en praatten regelmatig over het weer. Gek genoeg wist Adichie helemaal niet wat ginger beer was, en in Nigeria werd er nooit gepraat over het weer. De zon scheen altijd en ze at liever mango’s. Maar ze dacht dat personages zo hoorden te zijn en dat ieder verhaal over buitenlandse karakters moest gaan, want in alle kinderboeken die ze had gelezen, speelden blanke mensen de hoofdrol.

(meer…)

De terreur van de kunst

We zijn langzaam gewend geraakt aan de tentoonstellingen die na  moslim terreur in de media als tegenreactie ontstaat. Hierbij wordt  kunst als beeld, tegenover die van de islamitische (godsdienstige ) terreur geplaatst. Dat we hierbij beelden inzetten in tentoonstelling, die eveneens en zo mogelijk nog meer gekleurd zijn, zien we hierbij maar even over het hoofd. We brengen graag achtergronden in beeld die de Islam in een beter daglicht wil plaatsen, maar gebruiken hiervoor voortdurend clichés en drogbeelden. Je kan zeggen dat de kunst zichzelf, de manier waarop die geselecteerd en getoond wordt,  zich schuldig maakt aan een vorm van terrorisme. Een mooi essay hierover vind je  onder de titel The humanity game van Jessica Winegar in Anthropological Quarterly.

(meer…)

Schurkennoodzakelijkheid

Het Amerikaanse stripverhaal, de comic, liet de mens kennismaken met de superheld, een wezen dat je doet denken aan Griekse helden als Achilles, Odysseus of Perseus. Om de superheld van een voortdurend conflict te voorzien, werd een aartsvijand, de superschurk, geïntroduceerd. Superman kreeg zijn Lex Luthor, Batman zijn Joker en Spiderman zijn Dr. Octavius. Deze aartsvijand duidt op een wezen dat kwaadwillend is en zijn medemens maar al te graag creperen ziet. De Comics geven daarmee blijk van een inzicht in de menselijke natuur, namelijk, dat de mens een schurk nodig heeft.

(meer…)

Het Oosten onderzocht

Een bezoek aan Amsterdam-Noord, is alleen al vanwege de locatie bijzonder. Framer Framed bezoeken was in zeker zin een speurtocht. Komende vanaf Noord en niet met de pond vanaf het Centraal Station, was het niet vanzelfsprekend de locatie te vinden, omdat deze nadrukkelijke gericht is op de aankomst van het veer en daarmee erg centrumgericht. De tentoonstelling was in een ruimte op de verdieping achter een grote horeca zaal gelegen. (meer…)

Dubbelzinnige cliché

Ik ben een komkommerliefhebber. Ik zie de komkommer als iets vanzelfsprekends dat pronkt boven het trosje salade dat op mijn bord wordt geserveerd wanneer ik iets in een restaurant bestel. Ik denk aan  tzatziki, mijn eigen komkommersoep, en het smaakschijfje in de nieuwe hippe waterflesjes van de Albert Heijn To Go. Ik denk niet aan dildo’s. (meer…)

Voor de kunst of voor de kut

Je ziet ze in de beeldentuin van het Krüller Müller Museum, in het Boijmans van Beuningen, in het Guggenheim Museum en de overige musea op deze aardkloot: de Gulden Schede en vooral het fallus-symbool in alle mogelijke kleuren en maten. De miniatuur van dit beeld vind je niet in de museumwinkel, maar is overgeheveld naar de seksshop. Kun je kunst toch op andere manieren ervaren dan hoe je tot nu toe gewend was. (meer…)

Dit is een grap

Schrijvers die iets zeggen over het werk van Dennis de Bel benoemen maar al te graag dat hij zich laat verrassen binnen zijn proces. Zijn publiek gunnen ze geen verrassing. Alles wordt uitgekauwd en dichtgetimmerd tot in het absurde. En dat terwijl dit werk – vooral in combinatie met de titels – helemaal voor zich spreekt. (meer…)

Dynamic D!splacement: spiegel voor de kunstexpo

Kunst heeft aandacht nodig om gewaardeerd te worden en om die aandacht te verkrijgen wordt het geëxposeerd. Van straatkunst tot museumkunst. Er is altijd (onbewust) gekozen voor een manier van expositie. Laatst stond ik voor een werk dat mij onverwachts greep. Vanuit die ervaring ging ik na wat kunstexpositie maakt of breekt. Dynamischer omgaan met plaats en tijd, blijken essentieel.
(meer…)

Overleven als artiest: Dan Morison

Voor diegene die zijn naam herkent; we hebben de Londense tekenaar Dan Morison vorig jaar geïnterviewd. We zijn nu een jaar verder en er is ondertussen veel voor hem veranderd; zo doet hij dit werk nu full-time. Het leven van een creatieveling is niet gemakkelijk (geloof de mythe niet!), het is een constante overlevingsstrijd. Daarom was het dan ook niet meer dan gepast om te kijken naar de impact die deze verandering op Dan heeft gehad en hoe je volgens hem als artiest kunt overleven. In andere woorden: de perfecte reden om hem weer op te zoeken!

(meer…)

Het virus dat Koons heet

Van een overduidelijke kip-kwestie heb ik in gedachten een kip-en-ei-probleem gemaakt. Laatst stond ik te kijken hoe iemand ballonfiguren draaide voor kinderen, maar dat was niet wat ik zag. Ik zag iemand die low budget Koons-miniaturen aan het maken was en ik vergat dat het juist een ballonnendraaier moet zijn geweest die Jeff Koons heeft geïnspireerd tot het maken van zijn Inflatables en Hybrids en niet andersom. (meer…)

De parkeerplaats van de kunst

Na de opmars van The Making Of’s van films en glazen huizen komen nu ook de depots van kunstinstellingen steeds meer in de spotlights te staan. Met gevels en eindresultaten nemen we geen genoegen meer. De voorste linie doet een stap naar achteren zodat goed geconserveerde meesterwerken transformeren tot kanonnenvoer. (meer…)

Een bloederige slagerij vol staatsgeheimen

Terwijl de woningbouwvereniging en bepaalde Rotterdamse wethouders het liefst gisteren nog het oude Crooswijk met de grond gelijk hadden gemaakt, is de buurt verre van dood. Ooit had deze volksbuurt een industrieel karakter; Jamin produceerde er haar snoepgoed, Heineken had er een brouwerij, en talloze abattoirs waren er gevestigd. Eén daarvan, De Witte Slagerij, is nu omgebouwd tot galerie, en laat er nu net een bloederige installatie staan.

(meer…)

Spiegels van de ziel

Een spiegel lijkt sympathiek door wat hij doet wanneer hij lichtstralen vangt: niets houden, alles teruggeven. Maar hij wordt agressief als je je blik probeert af te wenden want een teruggegeven paard mag je niet in de bek kijken. Hij zal er alles aan doen om te zorgen dat je nog een glimp van jezelf opvangt.

(meer…)

Live life, love Vanessa

Etalages doen mij doorgaans gapen of maken me een beetje verdrietig om zoveel lelijkheid per vierkante meter. Soms blijf ik verbaasd staan en moet ik toegeven: toffe installatie. Die van Livera gaven me een shot boze adrenaline. Als er een manier is om vrouwen vanaf maat 38 een instant minderwaardigheidscomplex te bezorgen, dan heeft Livera die wel gevonden. (meer…)

Voor wie het zien wil

Eigenlijk is Studio de Bakkerij een fijn klein theater dat zijn best doet ook de nodige aandacht te besteden aan het interieur. Zoals een hal vaak enkel gebruikt wordt om paraplu’s uit te schudden en jassen open te ritsen, zo zou je in een rechte lijn door het voorportaal kunnen banjeren. In dat geval heb je de doorlopende expositie Poëzie op een plankje gemist. (meer…)

Somehow I don't feel comfortable

Vraag me niet waarom ik afgelopen lente in Tokyo belandde en er vijf maanden bleef. Ik liet me fascineren en verontrusten door Japan en dacht niet teveel na over alle rondzwevende radioactieve beestjes, maar de ramp die het land heeft getroffen is onderhuids voelbaar. NOW Japan in Kunsthal KAdE laat zien hoe Japanse kunstenaars dit hebben aangegrepen om pijnlijke dingen bloot te leggen. Toch wordt er teveel verbloemd en verzwegen. (meer…)

Gebroken #ffffff

Tentoonstellingsmakers die een handjevol kunstwerken aan elkaar willen lijmen kiezen vaak voor een excuusthema als een kleur of getal. WIT in het Nederlands Fotomuseum is anders. (meer…)

De kapitalistische kunst van Jonas Lund

De tentoonstelling The Fear Of Missing Out werkt als een 3D-film die met de bijbehorende bril op je neus een geheel andere ervaring oplevert dan zonder. Hier lopen we niet rond met blauwe en rode ogen, maar maken woorden het verschil. Dit zijn twee tentoonstellingen in één. (meer…)

Black and White Matters

De tentoonstelling Dark Matters in TENT Rotterdam is gehuld in een dik ruimtepak van vage bewoordingen. De tentoonstellingstekst is niet alleen buitengewoon vaag, maar voor een groot deel ook nog eens onwaar. Vandaag ontleden we een tekst. Maar eerst geef ik een rondleiding door mijn herinnering aan de opening. (meer…)

Schaarste in het Stedelijk

Het blijft al een paar weken angstvallig stil van de kant van de schrijver die het werk Dune van Studio Roosegaarde zou recenseren. Toen ik vroeg naar dit gapende gat waar letters over het beeldscherm zouden moeten rollen, bleek dat deze stilte een mooie vertaling is van wat er te zien was in het museum: niet veel. Het is als het eten van een suikerspin of een Bros. Dat is lekker, maar zo kort en zo weinig dat het vooral een honger naar iets substantieels wordt. Hetzelfde gold voor de installatie. Eén hokje vol, daarna was er enkel nog de teleurstelling.

(meer…)

Zap de Wagner bij The Wagner Experience

De makers van de producties The Wagner Experience en Rheingold op de Rijn worden betutteld. Een vertegenwoordiger van radio NOS vertelde dat ze trots wilde laten doorklinken in het programma. Mark Wagemakers van Joop.nl vindt dat we geen recensie mogen schrijven over “een product waar voornamelijk twintigers hun ziel en zaligheid in hebben gelegd”, waarmee hij ons de mogelijkheid tot het serieus nemen van de producties totaal ontneemt. Niets is zo erg als een gevecht aangaan waarin de ander je láát winnen. (meer…)

Infinite Instances – de vele interpretaties van tijd

Waar gaat tijd naartoe? Waarom stopt het nooit? Waar is de toekomst en waar is het verleden? Dit zijn enkele vragen die conceptueel kunstenares Olga Ast zich al van kleins af aan al afvroeg. Jaren later had ze nog steeds geen bevredigende antwoorden op haar vragen, dus probeerde ze deze te vinden door experts en denkers uit verschillende disciplines bij elkaar te brengen. Het resultaat daarvan was ArcheTime, een in 2009 door Ast georganiseerde conferentie over tijd. Een groep van wetenschappers, kunstenaars, filosofen, schrijvers en filmmakers van over de hele wereld hebben tijdens deze conferentie hun bijdrage geleverd aan het debat over over. De kunstwerken en papers die gepresenteerd werden tijdens ArcheTime zijn bij elkaar gebracht in het boek Infinite Instances: Studies and Images of Time.

(meer…)

Kippenvel zit van binnen

Was de stijlvolle benaming vorig jaar nog Spoohkuis, dit jaar kwam de k gewoon voor de h te staan. Dat betekent niet dat we de voorstelling ineens kunnen vergelijken met het gemiddelde griezelpaleis dat we vinden op de kermis of op een attractiepark. Spookhuizen zijn niet leuk, zeg nou zelf. Geesten van de lopende band beginnen we te herkennen, de doodskoppen met synthetische schimmel waren duidelijk in de uitverkoop want die zagen we al vijf keer eerder. Dit spookhuis gaat voorbij aan spinnenwebben, monsters en bloed en gebruikt een veel gewaagder instrument om de spanning op te voeren: jou. (meer…)

Punk visual art met een vleugje gedetailleerd minimalisme – Interview met Dan Morison

Dan Morison is een tekenaar die werkt vanuit Londen. Tot zijn oeuvre behoren onder andere prenten, strips, storyboards voor videoclips en reclames, album covers en flyers. Mijn eerste ‘ontmoeting’ met Dan was via zijn Primarch Series, een set van 19 illustraties van science fiction halfgoden die in een punk stijl zijn gedaan. De afbeeldingen deden me denken aan het werk van Jamie Hewlett (de man achter comics zoals Tank Girl en het ontwerp van The Gorillaz, red.). Omdat Dan buiten Engeland nog niet heel erg bekend is, stellen we hem hier aan je voor. (meer…)

FFF-XXX: de schoonheid van genitaliën

Wat is de rol van de expliciete beeldvorming rondom seksualiteit in onze samenleving? Dit is wat de Roemeense artiest Floriama Candea zich afvraagt in haar serie FFF-XXX. In een samenleving waarin het gebruik van seksuele beeldvorming de norm lijkt te zijn, vraagt de artiest zich af of seks een puur fysieke daad is, of dat het een diepere spirituele en emotionele betekenis heeft. In haar schilderijen laat Candea de betekenis en symboliek van seksueel gedrag en seksualiteit als menselijke eigenschap zien.

(meer…)

China Blue Jeans

Ik heb vernomen dat wij per hoofd van de bevolking de meeste spijkerbroeken dragen van iedereen. Slimme zet daarom van het Centraal Museum om zo’n breed gedragen kledingstuk tot thema te maken. Niet alleen voor liefhebbers van mode en kunst, maar ook voor het klootjesvolk zal er iets herkenbaars te vinden zijn in de tentoonstelling. De spijkerbroek is zo algemeen dat ze een ander publiek kan trekken en dat is nooit weg. Maar het museum laat ook een groep mensen links liggen. (meer…)

Aan de gracht, uit de anonimiteit

Met een diepe frons in mijn voorhoofd betrad ik het pand. Dit als logisch gevolg van de schilderijen die ik van buiten had zien hangen. De naam van de maker vermelden zou te veel eer zijn. Het kon bijna geen ‘echte’ kunstenaar zijn die het werk had gemaakt. Dat klopte: deze tentoonstelling is een soort vervolg op de ZomerExpo in Den Haag, waarbij het getoonde werk anoniem wordt uitgekozen. Amateurs en kunstenaars komen zo vanzelf bij elkaar. (meer…)

Save The Girls (& save some pills)

‘Believe in God instantly’, ‘Guarantee the heterosexuality of your child’, ‘Be white immediately’, ‘Be a succesful entrepreneur’. Deze omschrijvingen gaf Dana Wyse de 100 zakjes gevuld met pillen of poeders die ze maakte in de late jaren ’90. Allemaal verlangens om beter te kunnen conformeren aan de eisen van de samenleving. Soms zijn deze verlangens onuitspreekbaar en ongepast, soms absurdistisch zoals ‘Clone your bestfriend’s girlfriend’ en ‘Instant orgasm pills’. (meer…)

Deze ontploffingen zijn als een briesje

Bedankt, kabinet! Tot nu toe heeft het heersende politieke klimaat rondom kunst en cultuur misschien nog wel meer opgeleverd dan verwoest. Zelfs het Centraal Museum in Utrecht, dat niet bekend stond om haar baanbrekende initiatieven, reageert hierop met tentoonstellingen die overwegend conceptueel werk omvatten en ook staan er ineens uitroeptekens in titels om deze kracht bij te zetten. De sfeer in het museum is minder slaperig, ik garandeer een daling van tenminste 40%! (meer…)

De tijd tikt voor NIMk

Een warm onthaal krijg je als je een dezer dagen langs de ruiten van Keizersgracht nummer 264 in Amsterdam loopt en vervolgens het pand betreedt. ‘Open’ schreeuwen de neonletters en lichtjes achter het glas. ‘Yes, we are open’ is de aansluitende titel van de tentoonstelling. In het kader van de bezuinigingen op kunst en cultuur is besloten het Nederlands Instituut voor Mediakunst aan het einde van dit jaar te sluiten. De titel van de tentoonstelling is nog een laatste uithaal naar deze strop. De looptijd van de tentoonstelling kan gezien worden als cynische ondertitel: van 2 juni tot het eind. (meer…)

Kunstschoenen

Even geleden ging ik op pad naar steden waar ik nog nooit geweest was en hoopte er de meest fantastische kunststukken in bruisende musea aan te treffen. Helaas schortte het al aan contemporaine musea an sich. Geen nood, dacht ik en ik keek om me heen in de stad. (meer…)

Lachen @ KunstRAI 2012

Zoals je voor huishoudelijk vernuft naar de huishoudbeurs kunt gaan, zo biedt Amsterdam RAI even graag ruimte voor kunst. De afgelopen dagen was een deel van het gebouw ingericht als beurs en te zien aan het grote aantal oranje stickertjes die op de naambordjes bij de kunstwerken hingen, werd er flink gekocht bij KunstRAI 2012. Dit alles met het broeierige geluid van de airco en een jazzmuziekje op de achtergrond. (meer…)

Electronic Entertainment Expo 2012

Ieder jaar gaat de grootste gamebeurs van het jaar los in Los Angeles: de E3. Iedere game-ontwikkelaar of -uitgever die ook maar iets betekent in game-land showt daar zijn nieuwste games en technologie. Helaas is deze beurs niet open voor het grote publiek en is alleen de pers welkom op de beursvloer. Toch kun je de gehele beurs op voet volgen dankzij het internet! Er zullen tonnen aan live streams te vinden zijn, interviews en foto’s zullen op ons neer dalen als stormvloeden en behind closed doors scenes zullen blogs geschreven worden alsof het warme broodjes zijn. Wij nemen dan ook alvast een blik vooruit op persconferenties van de grote 3. (meer…)

Gregory Crewdson en Erwin Olaf

Dat wat Gregory Crewdson doet is wel het tegenovergestelde van sober. Voor zijn fotoseries bouwt hij volledige decors en daarbij neemt hij ook nog studiofoto’s, om deze vervolgens samen te voegen. Over de plaats van elke haar op de foto is van tevoren nagedacht. Dit leveren tot in de puntjes geregisseerde beelden op. Toch zijn ze spannend. (meer…)

Mass Effect 3

Mass effect 3 ligt bijna in de winkels en wij hebben hem al mogen spelen, en met wij bedoel ik wij allemaal! Inderdaad ik heb het over de Mass Effect 3 demo die je overal kunt downloaden. Ik heb de game aan mijn deskundige blik onderworpen en dit is wat ik er van vond. (meer…)

Christoph Schlingensief @ BAK

Door een gat in de muur kruipen om de tentoonstelling te kunnen bekijken, doet hier allerminst denken aan een kunstenaarsspeeltuin. Het draaiende plateau met felgekleurde projecties en drukke geluiden heeft niets te maken met een carrousel op een aftandse kermis. Op het dak van de auto ligt een struisvogel, maar dat is niet te makkelijk of flauw. Het beeld van een film is onvast, rommelig en korrelig, maar je voelt dat alles tot in de kleinste pixels is geregisseerd. Dat is Schlingensief.

(meer…)

Marijke van Warmerdam @ Boijmans

Laatst wees iemand mij op het bestaan van ene Marijke van Warmerdam. Deze tweeënvijftigjarige kunstenares is bezig met een opmars middels diverse media zoals film, schilderijen en sculpturen. Met een paar muisklikken had ik haar gevonden, en wat ik zag, beviel me absoluut niet. Opgeklopte onzin, huisvrouwengeknutsel. Alleen in de spotlights gekomen door goede marketing, zo luidde mijn conclusie.

(meer…)

Residence de la Mode

Voor de vijfde keer wordt in Den Haag de Residence de la Mode gehouden. Het is een combinatie van verkoop en expositie van jong modetalent in het centrum van Den Haag. Vrijdag was de aftrap met Dutch Fashion Awards. Tot en met 20 november is Parcours de la Mode, een modeparcours door Den Haag, te bezoeken. (meer…)

Nijntje in de mode

Nijntje is voor kinderen, jongeren en volwassenen en: extreem populair. Het konijntje heeft vele harten veroverd, in het bijzonder Japanse harten. Nijntje T-shirts, Nijntje mokken, Nijntje standbeelden, Nijntje tv-shows, Nijntje-lovers. Een tentoonstelling over Nijntje kan moeilijk falen. (meer…)

Vietnamese laquerpaintings

Laquerpainting is een manier van schilderen waarbij een speciaal soort lak wordt gebruikt. Het woord ‘laquer’ komt dan ook oorspronkelijk van het Portugese woord voor lak. Hier werden vroeger, bijvoorbeeld in China, potjes en dergelijke mee versierd. Een groep Vietnamese kunstenaars, waaronder Trinh Tuan, Phong en Cong Kim Hoa probeerde deze traditionele techniek een nieuwe draai te geven, door de techniek op schilderdoek te gebruiken. (meer…)

Mode houdt van Kunst

Het is tegenwoordig helemaal in; tentoonstellingen over mode, die tentoonstellingen trekken veel bezoekers. Ook het Gemeentemuseum Den Haag heeft een tentoonstelling over mode. Deze tentoonstelling gaat over de relatie tussen mode en kunst. Het laat zien hoe beeldende kunst een directe invloed uitoefent op de modewereld. En het laat zien hoe grote veranderingen voor vrouwen in de maatschappij van begin twintigste eeuw zowel kunst als mode beïnvloed heeft. (meer…)

Nicole de Rijk @ Bagels&Beans

Na een hele tijd zoeken in de verkeerde straat had ik de Bagels&Beans eindelijk gevonden. Ik had gehoord dat het om een expositie van handgemaakte exotische sieraden ging, maar wat dit precies inhield was me onduidelijk. Direct bij het binnenkomen zag ik een tafel met prachtige sieraden en sjaaltjes met felle kleuren. Het zag er veelbelovend uit en dat was het ook. (meer…)

De pindakaasvloer

Het is even geleden weer, dat half Nederland z’n mening erover uitstortte. Dat is toch geen kunst? Dit kan ik ook. En zo duur! €30.001,- voor een besmeurde vloer, zeggen ze? Belachelijk, alles wordt tegenwoordig ook maar kunst genoemd. De maker Wim T. Schippers sprak er het volgende over: “Het schoot me te binnen. Ik dacht ineens: Dat is leuk, om pindakaas op de vloer te smeren. Meer is het eigenlijk niet.” (meer…)

A Happy Little Cloud

Ik vraag me af hoeveel van jullie deze uitspraak herkennen of ooit hebben gehoord: “Let’s build us a happy, little cloud that floats around the sky”. Het is natuurlijk Bob Ross, held van het menselijk ras en onofficiële beschermheilige van deze website. (meer…)

Modernisering @ Rijksmuseum

Het belooft een bijzondere expeditie te worden. Donkere, grijze wolken verzamelen zich en voorspellen niet veel goeds; iets wat bevestigd wordt als ik me met de buitenlandse pers tegenover het Rijksmuseum verzamel en snel een paar koekjes naar binnen werk. (meer…)

Doodles, aaargh!

Je kent ze ongetwijfeld wel. De ‘doodles’ van Google, niet de collectieve agenda’s, maar de wisselende logo’s op de startpagina http://www.google.com/. Waarom zowel de collectieve agenda’s als de wisselende logo’s ‘doodles’ zijn genoemd, weet ik ook niet. De variant wisselende logo’s mogen ze van mij dan ook gerust schrappen. Niet alleen om de naamgeving hoor, maar om het hele ding. Ik erger me namelijk er mateloos aan. (meer…)