Columns

Soms ook wel liefkozend 'het afvalputje van ONGEkUNSTELD’ genoemd: past een artikel niet in de andere categorieën? Dan komt het hoogstwaarschijnlijk hier terecht. Dit is dé plek die de categorieën overstijgt en overschrijdt.

Bevrijd de kunstwerken!

Boeken staan vol voetnoten en verschijnen in verschillende versies. Bij beeldende kunst is vaak geen ruimte voor uitleg en moet de toeschouwer het zelf maar uitzoeken. Misschien moet er in musea wat ruimte gemaakt worden voor de kanttekening, in de oorspronkelijke betekenis van het woord. Uiteindelijk zijn kunstenaars ook maar mensen, imperfecte wezens. Maar hoe ziet die kanttekening er dan uit? (meer…)

Over Freuds ‘Mystic Writing Pad’, het Palimpsest en de Kanttekening als Tijdscapsule

Met alle benodigdheden uitgestald op mijn bureau (een bel rode wijn, een werkende pen en een kakelvers onbeschreven Word-document) begon ik de innerlijke reis door de krochten van mijn hoofd. Missie: het definiëren van het concept ‘de kanttekening’. Al snel bevond ik me op metafysische terreinen waar ik me, nee waar niemand zich graag bevindt. Alles werd een kanttekening: de met kaarsvet bedekte Kaap de Goede Hoop fles een kanttekening die ik zet bij gezelligheid; het shaggie in mijn hand een kanttekening die ik om het uur zorgvuldig plaats tussen mijn wijs- en middelvinger, en over het algemeen de mensheid als luttele kanttekening op een aardkloot (en hiermee bedoel ik niet een kanttekening gezet met een sprankelende groene pen in een jolig handschrift). (meer…)

De handige ondergeschikte

Een kanttekening is de nuance van een stellingname. Het is een zelfreflectie van een schrijver die wil aangeven dat hij of zij ook wel begrijpt dat de stellingname met een andere benadering anders had kunnen zijn, maar dat dat nu niet is waar hij of zij vanuit is gegaan. Het geven van kanttekeningen heeft zich geworteld in onze manier van presenteren: een duidelijke boodschap geven en daarna, om niet onbelezen en naïef over te komen: kanttekeningen.  (meer…)

En Khajag?

De kanttekening wordt vaak gezien als iets kleins. Ze is er wel, maar we kunnen haar beter even buiten beschouwing laten – aan de kant zetten – vanwege de geloofwaardigheid van ons bevlogen en absolute verhaal. Als we haar al gebruiken, dan is het om aan te tonen dat we op de hoogte zijn van een contrasterend geluid. Dat geluid doet er dan alleen niet toe. Onverstoord stormen we door. Het is zoiets als het kortstondig vermelden van ANOHNI’s laatste album, Hopelessness, tijdens een pleidooi over het voorspelbare karakter van zowel de popmuziek als de immer weeïg geëngageerde kunst. Het is zoiets als het vrijstellen van Khajag, je vriendelijke flatgenoot, tijdens een pleidooi over al die agressieve en vervelende buitenlanders.
(meer…)

De mythe die je van jezelf kunt maken

In de Volkskrant stond een recensie van de voorstelling waar ik die avond heen zou gaan. Waar andere recensies het moeten doen met hooguit een alinea en met geluk een kleine foto, nam deze een hele spread plus pagina vullende foto in beslag. Het portret toonde een man op een stoel te midden van vier vrouwen, die achter hem opgesteld stonden en je wist al na één blik: Dit is niet zomaar een man. Dit is een koning, of althans: dat is het beeld dat het artikel je in de maag wil splitsen. Hoe maak je van een man een koning? (meer…)

Het kunstwerk Pauw

Op een avond sta ik op de bus te wachten om in Amsterdam het tv-programma Pauw bij te wonen. Ik voel een vertrouwd gevoel van verwachting, alsof ik op weg ben naar een concert of theatervoorstelling. Daar lijkt Pauw – een vertoning in scène gezet voor de toeschouwers – eigenlijk ook wel op. Ik besluit Pauw esthetisch te bekijken; als kunstwerk. (meer…)

Verhulde Subjectiviteit

In 1937 organiseerde de nazipartij in Duitsland de tentoonstelling Entartete Kunst. Kunst die werd beschouwd als ‘ontaard’ werd op een propagandistische manier getoond om het publiek te laten geloven dat er iets goed mis was met de kunstenaar. Wie de context van een tentoonstelling bepaalt, heeft macht. Erkennen musea dit vandaag de dag en gebruiken ze die macht ook? Willen we dat wel? Weten we dat eigenlijk wel? (meer…)

Een wereld waarin geleefd mag worden

Het is zomaar een dag en ik fiets door Utrecht. Links van me zie ik een grote plas water. ‘Verboden te zwemmen’, staat er op het bordje ervoor. Plots voel ik me verstikt. Hoezo verboden? God heeft toch niemand gemachtigd te bepalen of er in water gezwommen mag worden? Als kunstenaar voel ik me beledigd. Ik denk aan wildbreiers en existentialistische filosofie. (meer…)

Modebomen deel 2: waarom we bomen namen geven

Bomen, struiken en planten hebben de vreemdste namen. Niet zelden wordt in die namen gerefereerd aan een menselijke emotie of karaktertrek. Het is eigenlijk een gek gegeven. Wanneer je je fiets ‘Lieve Fiets’ noemt lacht heel Nederland je uit in Man bijt hond, maar van een treurende wilg kijkt niemand op. Waar komt deze naamgeving vandaan, waar is het goed voor en hoe komt het dat het zo knap geïntegreerd is? Een mogelijkheid onderzocht. (meer…)

Modebomen

Van het fenomeen ‘modeboom’ had ik nog nooit gehoord. Mijn moeder verloste me van deze gruwelijke onwetendheid toen ik vroeg naar de apenboom in de voortuin van mijn opa. Ze vertelde me dat mijn oma, zo ergens in de jaren ’60, koste wat kost een apenboom in de tuin zou planten: ze had deze boom ergens zien staan in een tuin van ‘chique’ mensen. (meer…)

Selfiekunst overschaduwt museumbezoeken

We kennen ze allemaal: toeristen die alle bezienswaardigheden af gaan en overal bij willen zijn, waarbij de selfie het bewijs vormt. Met de opkomst van social media lijkt iedereen met dit soort foto’s indruk te willen maken met wat voor geweldig, overstijgend indrukwekkend en interessant leven hij er op nahoudt. (meer…)

Gewoon is goed

Laatst zat ik met een vriend voetbal te kijken. Het was zeven uur op zondagavond, dus het was een bordje op schoot voor de buis. Sinds kort ben ik – net als mijn vriend – 25 jaar oud. De gemiddelde speler van de teams op het veld op die zondagavond was twee jaar jonger. De commentator benadrukte dat toen hij het over de beste speler van de Nederlandse velden had. “Slechts 20 jaar, nu al ’s lands beste!”, zo duwde hij de jongen in kwestie een veer in de reet. Waarop mijn vriend reageerde: “Daar zitten we dan. 25 jaar, en wat hebben wij in godsnaam bereikt?!” (meer…)

In de Efteling: een fabelachtige wachtrij

Toen ik voor het eerst in mijn leven de Efteling aandeed was ik ondertussen al oud genoeg om zonder identiteitsbewijs drank in te slaan. Er ging een absurde wereld voor me open. Dit had niet gek veel te maken met de attracties zelf. Vooral de ellenlange wachtrijen die me stijl achterover deden slaan. Ze waren uniek in hun soort. (meer…)

Recept voor een cultureel verantwoorde opvoeding

Omdat het aanbod van kunst en cultuur steeds breder wordt, zou ik in de culturele opvoeding toch wat richtingen willen meegeven. Niet alleen omdat ik vind dat een kind wel een béétje mag weten waar het in culturele zin vandaan komt, maar ook dat hij of zij mag weten wat mij destijds heeft geïnteresseerd. Wat het kind ermee wil doen, is aan hem- of haarzelf.

(meer…)

Beter dan cross-overs: versmelting

Om de Erasmusbrug te mogen aanschouwen vertrekken vele met camera gewapende Japanners; de Maastunnel wordt daarentegen zwaar onderschat. Een enkeling weet zich de autotunnel te herinneren, maar voor velen zijn de fietsers- en voetgangerstunnel onbekend goed. Gelukkig vond Opera Minora dat ook onterecht en werd de tunnel omgevormd tot een decor voor een pas recent ontdekte versie van de barokopera Orfeus door Georg Philipp Telemann. Onder leiding van regisseuse Claudia Christern werd de zogenaamde onderwereld van Rotterdam tot leven gebracht.  (meer…)

Schaamteloos plagiëren

Mijn buurjongen begon spontaan te huilen wanneer hij een cliché hoorde. Als ik, in mijn jeugdige bevlogenheid, een uitgekouwd verhaal vertelde, ving hij stampvoetend aan met schreien. Hij raaskalde dat het versleten, en daardoor deerniswekkend, was. Ik begreep het niet. Alles was al lang gedaan. Er zat niets anders op dan schaamteloos te plagiëren.

(meer…)

Hoe Kubrick cybertopia al ontmantelde

In 2001: A Space Odyssee schetste Stanley Kubrick een toekomstbeeld waarin de mens onder toeziend oog van een machinaal, denkend besturingssysteem zijn werk verricht. Ruimtereizigers staan onder leiding van de boordcomputer HAL9000, die als enige op de hoogte is van het doel van de ruimtereis. Als de mens op een goed moment de eigen gedachtegangen de voorkeur verleent boven dat wat HAL wil doen, ontstaat de ultieme confrontatie: mens tegen machine.

(meer…)

De durf van de selfiemaker

De Joodse schrijver Howard Jacobson, te gast in de show van Adriaan van Dis, stelde dat het maken van selfies pure egotripperij is. Schrijven van literatuur is volgens hem een tegenovergestelde bezigheid: een zoektocht in twijfel vanuit jezelf naar anderen en de buitenwereld. Ik vraag me af of de selfie hier ook geen sporen van bevat. En moet het ego van de schrijver ook niet een beetje opgepompt zijn om zichzelf en de eigen boeken serieus te nemen? Laat staan het ego van een recensent? (meer…)

Dit is waarom een fictieverbod niet per sé nodig is

Afgelopen herfst worstelde ik me een weg door het boek Synchroniciteit van de Zwitserse psycholoog Carl Gustav Jung, langs onbegrijpelijkheden als astrologie en statistiek. Toen ik het dichtsloeg vond ik het begrip dusdanig fundamenteel dat ik niet meer zonder wilde, en het idee sloop in mijn hoofd een manifest te schrijven tegen fictie en in het bijzonder tegen film. Vandaag haal ik mezelf publiekelijk onderuit, en daarna nog een keer. (meer…)

Geliefde slechteriken

Het concept van goed en kwaad is altijd al een veel voorkomend thema geweest in film en theater. Het is simpel: je verplaatst je in de held van het verhaal en hoopt dat hij de slechterik kan verslaan. Toch zijn er ook kwaaddoeners die je aardig gaat vinden, of die je kunt begrijpen. We geven vier klassieke voorbeelden van criminelen waarvoor je altijd een plekje in je hart bewaart. (meer…)

Blue Monday’s maandagmodel

Een rondslingerende grap op het internet: “je zult maar een eendagsvlieg zijn en je dag niet hebben”. Een loze kreet, want zonder herinneringen aan betere tijden of ander referentiemateriaal is dit natuurlijk uitgesloten. De eendagsvlieg lijkt zelfs ongevoelig voor alle mogelijke maandagen met hun negatieve bijklanken. We bespreken er een paar.
(meer…)

Om geluk af te dwingen heb je geluk nodig

Aan het eind van het jaar neemt Matthijs van Nieuwkerk in  Top 2000 a gogo samen met muziekkenner en popprofessor Leo Blokhuis in vogelvlucht de lijst van 2000 beste popnummers aller tijden door. Een lijst die met name door wat oudere luisteraars van NPO Radio 2 lijkt te worden samengesteld, aangezien op een paar uitzonderingen na vrijwel altijd ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen op één staat en vrijwel alle overige nummers uit de top tien ook rond de zeventiger jaren zijn uitgebracht. Zo staat ‘Hotel California’ van The Eagles dit jaar bijvoorbeeld weer op één.

(meer…)

We eisen onze toekomst terug!

Alles lijkt tegenwoordig een revival van het verleden te zijn, van de populaire tekenfilmseries die niet meer dan een verzameling van verwijzingen naar een vroegere popcultuur lijken te zijn, tot de vintage kleding die we kopen om er hip en trendy uit te zien. Science fiction – hét middel om deze constante herleving van het verleden bestrijden – lijkt jammer genoeg te zijn gedegradeerd tot de herhaling van een toekomstbeeld van zo’n 30 jaar geleden.

(meer…)

Zelfingenomen cynische klootzak

Afgelopen week werd ik me er wederom van bewust. Al zeventien jaar en exact evenveel seizoenen lang leggen Trey Parker en Matt Stone met hun animatieserie South Park de achilleshiel van de Westerse beschaving bloot. Vaak over the top, gênant en zonder genade. Maar het tweetal weet immer o zo treffend de geneugten én frustraties uit ons alledaagse bestaan onder een vergrootglas te leggen. Ik voelde me in ieder geval betrapt. (meer…)

Tweelingen met hun hoofd in de wolken

Ooit waren er de kerktorens. Deze staken uit boven andere bebouwing en kwamen zo het dichtste bij God. Met de komst van een ware torenwedloop komen de mensen hoe hoger, hoe minder dicht bij God. De hoogte van een gebouw wordt op verschillende manieren gemeten. Je hebt de architectonische hoogte, de functionele hoogte en de structurele hoogte. De laatste is met antenne en is dus eigenlijk een beetje vals spelen. Hoe dan ook, de metingen zijn niet spiritueel van aard. (meer…)

New World Embassy: Azawad

“Sinds wanneer is kunst politiek gemotiveerd? Wat is de kunst in dit project?” zo luidde de laatste vraag van de discussie over Azawad, de staatloze staat, bij de opening van The New World Embassy: Azawad. Het antwoord, kunstig geformuleerd door Jonas Staal, kwam neer op iets als de titel van het boekje dat voor de gelegenheid is uitgegeven: The Art of Creating a State. (meer…)

You are free to do as we tell you!

“Ik weet nog precies waar ik was en wat ik deed toen het gebeurde.” Het is een zin die ik vaak hoor als we het over 9/11 hebben. Meestal is mijn antwoord: “Ik was toen nog niet geboren”. Ik krijg een rare blik en er wordt me verteld dat ik niet zo onbeschoft moet zijn. Ironisch misschien, maar al gauw wordt duidelijk dat de dag verschillende betekenissen heeft. Eén ding lijken deze betekenissen wel met elkaar gemeen te hebben: ze luidden het begin van een ongekende repressie.

(meer…)

Zelfexpressie

Er is nog nooit zoveel sprake van zelfexpressie geweest. Zowel jongeren als ouderen laten hun lichamen met inkt decoreren. Ze wandelen de winkel binnen, maken hun keuze uit de lijst van beschikbare huidversieringen en laten de ambachtsman het werk doen. Het reigewei, de tribal en dat ene symbool, dat als geen ander uitdrukking geeft aan wie men werkelijk is, je komt ze overal tegen. Wie het lef heeft te vragen naar het waarom, krijgt steevast het antwoord, ‘dit is wie ik ben, mijn ware ik, mijn innerlijk.’

(meer…)

Taboeages

Dit stuk begin ik, niet wetend hoe ik precies tegen het onderwerp aan kijk en daardoor ook niet wetend waar het heen zal gaan. Natuurlijk hou ik van tatoeages, ik ben er gek op. Waarom ervaar ik dan met enige regelmaat het gevoel tot de paria te behoren en hoe ga ik hier vervolgens mee om? Tatoeages: algemeen geaccepteerd binnen ons straatbeeld of is het nog steeds voor de rouwdouwers, bonkige zeelieden en de onguurst der figuren? (meer…)

Kunst uitleggen mag toch niet?

“Als bij een kunstwerk uitleg nodig is, dan is het een slecht kunstwerk.” Hier lijken veel kunstenaars en musea het tegenwoordig mee eens te zijn. En dat gebeurt in dit tijdperk, waarin de kunst zo uiteenlopend, abstract, en voor het volk onverteerbaar is geworden. Waarom mogen we de kunstkijker niet helpen kijken? (meer…)

Groene siliconen voor de mens die alles pikt

Ik was op zoek naar een sculptuur van een kunstenaar waarvan ik de naam was vergeten en nog steeds niet weet. Tijdens deze zoektocht raakte ik verstrikt in het wereldwijde spinnenweb waar je in kunt zitten zonder het lichamelijk te ervaren, en kwam oog in oog te staan met een komkommerdildo. Dat was even slikken. (meer…)

Pittige Tijden

Oververhit is de diagnose van de Chinese masseur in Shanghai. Teveel hitte in het lijf waardoor mijn lippen zo mooi rossig kleuren en wanneer je over mijn huid strijkt al gauw een rode kleur achterblijft. Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor. Mijn bedgenoten vonden me ook altijd een kacheltje in bed en in de douche houd ik toch net van een graadje warmer dan de meeste mensen. Too hot to handle.
(meer…)

Komkommertijd: de laatste strijd om Nederlands culturele psyche?

Het is weer zover: komkommertijd, een periode waarin je – als je niet het geluk hebt om Nederland te ontsnappen – vast zit in een dal van verveling, te diepgaande introspectie, sociaal isolement en, nu het Nederlands elftal is uitgeschakeld door de Argentijnen, een post-oranje-depressie. De laatste kun je vergelijken met een soort uit de hand gelopen PCT (zoek maar zelf op wat dat is, de T staat voor ‘tristesse‘). Zoals je misschien al door hebt, ik zit vast in de komkommertijd. Maar niet getreurd! Aangezien we toch teveel tijd (lijken te) hebben is dit de perfecte gelegenheid om wat dieper in het concept te kijken.

(meer…)

Zie je wel, ik benijd je, ik alleen

‘Radeloos alleen’, dat is de titel van een nummer dat ik ooit samen met theatermaker Bas van Klompenburg heb geschreven. We kwamen tot de conclusie dat eigenlijk eenzaamheid net als kunst, een allesomvattend begrip is. Kunstenaars zijn vaak alleen. Maar komt daar dan de mooiste kunst uit? Wanneer maakt een kunstenaar de mooiste kunst? Wat is eigenlijk een kunstenaar?

(meer…)

Alomvattende nietszeggendheid

Het lijkt tegenwoordig de valkuil voor de meeste culturele instellingen en musea: elke urgentie voor een tentoonstelling ontbreekt en toch maken ze er eentje. Er wordt nu eenmaal van ze verwacht dat op de ene tentoonstelling een andere volgt. De sleur van de culturele instelling.

(meer…)

Wie zoet is krijgt gif

Na de vraag “Willen jullie meer of minder Marokkanen” van een gevierd politicus en het volmondige respons “Minder, minder, minder” (waarmee in feite volledige extractie bedoeld werd), kan het woord ‘minder’ omschreven worden als een gevoelige term. Alles waarvan je het teveel wilt aanpakken, lijkt ineens in beginsel racistisch. Dat geldt ook voor suiker: de suikerlobby’s laten weten dat ze een steek van pijn in hun hart hebben. Maar ook in deze casus komen we terecht bij het antwoord op elk probleem: minder suiker.

(meer…)

Autoadoratie

Er zijn mensen die denken dat ze, wanneer ze een personage scheppen, zichzelf via dat personage kunnen overstijgen. Het is begrijpelijk dat schrijvers graag schrijven over schrijvers of dichters; zij kunnen daarvoor immers putten uit hun eigen leven. Ze kennen die wereld. Toch hebben ze een tikkeltje teveel vertrouwen in het idee dat vanaf een bepaald punt het verhaal zichzelf schrijft. Dit wil immers niet zeggen dat de personages die zij in het leven hebben geroepen, ineens veel meer kennis kunnen genieten dan de schrijver zelf. (meer…)

Openba(a)ring

Vandaag heb ik een plek ontdekt. Ik had al gehoord dat het er fijn was, maar dit had ik nooit verwacht. Een plaats die ik onmogelijk zelfzuchtig voor mezelf kan houden. Hier bedrijven kennis en cultuur openlijk de liefde – en iedereen mag het zien. Een kathedraal vol met cultureel kapitaal ligt voor het grijpen.

(meer…)

Doktersvingers in chamotte

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paren ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Dit keer: de boetserende dokter. (meer…)

Een wolhok in tijgercontext

Kijken we naar een gat of een deurmat? Houden we van dreigende dieptes of leven we liever in de illusie dat die niet bestaan? Wat zegt dit over ons? Wat zegt dit over mij? Descent Into Limbo van Anish Kapoor liet mij gewetenloos lang staren. Ik stond voortdurend in de weg. Je ziet een witte ruimte met een zwarte vlek, meer niet. Het geeft een energie van fladderige duiven in donkergrijs weer, en roept vragen op.

(meer…)

Kunstenaars onder schooiers

Aan de zuidelijke kant van het Suicide Circus, het Astra Kulturhaus en de Cassiopeia ligt het station Warschauer Straße, een stukje industriële revolutie in het hart van een anarchistisch postmodernisme waar sinds de val van de Muur culturele vrijheid heerst. In de ochtenden en de avonden contrasteert een roze en blauwe met wolken gevulde hemel met het zwart, zilver en roest van het kolen en staal karakter van de S-bahn. Een herinnering aan een postapocalyptisch tijdperk dat nooit heeft plaatsgevonden. Aan de ingang van het station zit een bedelaar tijdens de schemering van een ondergaande zon xylofoon te spelen. Op een kartonnen bord staat, ‘Need money to fix my time machine and go back to the eighties.’ Hij is een kunstenaar onder schooiers.

(meer…)

Kattenkwaad

De Vexations van Erik Satie is een pianostuk dat uit één thema bestaat. De enige hint die de Franse nar geeft, is dat het stuk 840 keer gespeeld dient te worden. Wie zich onderwerpt aan de storende klanken die als de druppels van een kapotte kraan onsamenhangend in een traag veranderlijk tempo in de wasbak vallen, meent na de zoveelste herhaling van het tergende thema getuige te worden van zielsverheffende openbaringen. Men meent een diepere betekenis te ontrafelen. De daadwerkelijke intentie van de absint drinkende componist wordt helder. Het tragische is dat de toehoorder slachtoffer wordt van het technologische denken. Het denken dat de werkelijkheid verstaat als een verzameling van middelen om doelen te bereiken.

(meer…)

Drie koningen

Het is eigenlijk helemaal niet zo’n gek idee: drie koningen in plaats van één. Toch vierden we op Driekoningen (6 januari jongstleden) niet het bestaan van een monarchie met drie keer Willy aan de top. Waarschijnlijk vierde je helemaal niets en bewaar je het feest voor de 26e van april en nee, ik vergis me niet in de datum: de koning is er sneller bij dan de koningin. (meer…)

Een hectare aan cultuur

In Almere is iets bedacht om van het sobere imago af te komen en de boel wat op te vrolijken. Omdat de intentie heerst elke kip die kan schilderen subsidie te geven is de rekening inmiddels leeg en duiken alle kunstenaars naar de bodem van de pot om het laatste druppeltje er eigenhandig uit te likken. Tevergeefs. Toch heeft de gemeente een oplossing gevonden die zij afgelopen maandagavond heeft gepresenteerd. Een nieuw initiatief dat haar niet in dank wordt afgenomen. Wat is er aan de hand?

(meer…)

De drieënhalfste dimensie

Het medium film heeft een streepje voor op schilderijen of foto’s door de aanwezigheid van een vierde dimensie: beweging. Gekke filmmakers spelen juist in op dat gegeven door bewegingloosheid in te zetten waar beweging gangbaar is. We kennen dat wel uit theater, waar acteurs bevriezen om de aandacht op een ander gedeelte van het podium dan zichzelf te vestigen. In de film Cashback kijken we juist naar de bevroren mensen. (meer…)

Geen donker? Geen licht!

Vanwege lichtvervuiling gaan een boel dingen aan onze neus voorbij. Hoeveel nachtelijke afspraakjes op de hei vielen wel niet in duigen nadat man en vrouw verwachtingsvol naar boven keken maar Grote Beer, Kleine Beer en Cassiopeia uitbleven? Ja, ze waren er wel, maar de straatverlichting, reclameborden en assimilatielampen in de kassen straalden harder en ontnamen het zicht op oude zonnen in het heelal.  (meer…)

Nierstenen en leverfalen

Verrek maar met je kerstgedachte. Verdom die gezelligheid. Stik toch in een stuk amandelstol. Te vervallen in cynisme, het is zo makkelijk. Maar optimisme ga ik me helemaal niet aan wagen. Iets lolligs dan, iets liederlijks zonder moraal, zonder halfzachte kerstgedachte. (meer…)

De globalisering der dingen

Op een van de laatste zonnige dagen van dit najaar zat ik op een terrasje wat stralen te vangen. In mijn ene hand hield ik een glas rode wijn, met de andere wilde ik onschuldig en achteloos een blaadje plukken dat binnen handbereik was. Gelijk had ik een stuk heg in mijn handen dat identiek was aan het volgende stuk heg dat ik plukte. En het volgende. Allemaal met hetzelfde schoonheidsfoutje. Je raadt het al: plastic. (meer…)

De uittocht van Sinterklaas

De emancipatiemaatschappij kan weer geherintroduceerd worden als krachtig rijmwoord in het sinterklaasgedicht van Mark Rutte. Vrouwen hebben zich opgewerkt van ondergeschikt lid van de familie naar bankdirecteur en staatshoofd, maar Sinterklaas is nog altijd de man die al eeuwen gepensioneerd zou moeten zijn. Volgend jaar kunnen feministen in hun handen klappen voor de eerste vrouw die Amerigo bestijgt. Er komen voordelen en nadelen bij kijken. Weeg maar af. (meer…)

Sinterklaas zwanger?!

De Belgische TV-persoonlijkheid Sint Nicolaas heeft de geruchten over zijn dubieuze relatie met de Nederlands-Turkse prostitué Barbara Nikomedia bevestigd. De aanklacht tegen de vader van mevrouw Nikomedia, die zich schuldig zou hebben gemaakt aan huiselijk geweld en discriminatie, werd ontkend. Dat zegt zijn woordvoerder in een interview met kwaliteitskrant De Telegraaf. Opvallend is dat sinds de onthulling van de door Wikileaks gelekte beelden van Sint Nicolaas en zijn vriendin, hier weinig commotie over is ontstaan. De roddelbladen houden zich nagenoeg stil en  Sint Nicolaas lijkt een onschendbare status te genieten.  (meer…)

Levenslijnen

Geduld is een schone zaak en levert saaie plaatjes op. Heike Weber werkt met een permanent marker en tekent zo vloeren vol met fijne lijntjes. Robbie Cornelissen krijgt het voor elkaar zijn tijddoding in het museum te stallen en er uren over vol te kletsen. Met potlood maakt hij reusachtig grote tekeningen van veelal stedelijke landschappen. Ze stellen niets ter discussie, zijn niet strelend voor het oog en ook niet voor de ziel. Het enige dat erin is gelegd, is een boel tijd. (meer…)

De chromatische aberratie van Moeder Aarde

Er zijn planten die doen alsof ze een kleurplaat zijn. Zij hebben randen in een andere kleur dan het overgrote gedeelte van het blad, vaak zien we de verdeling rood (de lijntjes) en donkergroen (het ingekleurde gedeelte). Deze planten hebben last van een verschijnsel dat zich normaliter voordoet in de wereld van de fotografie. (meer…)

Giel Deelen

Het vult de wereld, mijn leven, en mijn oren. Het is één van de weinige dingen waarvan ik zeker ben dat het niet zou bestaan zonder ons. Het was en zal er altijd zijn. Maar daar houdt het niet op. Muziek is delen. Met duizend man de stem verheffen en klinken als één. Dat het in werkelijkheid eerder een grote samenklank is van een hele hoop, in benadering, juiste tonen, maakt het zelfs vele malen beter. Muziek is delen. De liedjes die mij het meest aan het hart liggen volgden na: ‘gast, deze moet je horen’. We proberen altijd het individuutje uit te hangen met onze muziek, maar juist die individualiteit in de collectiviteit en vice versa, maakt het zo mooi.

(meer…)

Naar museum de Fundatie

Het Oog, de Wolk, het Ei, de Ufo, de Zeppelin, of het Ruimteschip. Zwolle zoekt nog naar een naam voor de door Hubert Jan Henket ontworpen opbouw, die bovenop het museum De Fundatie in Zwolle staat.  (meer…)

Koeienstront!

Wat is het is toch heerlijk om bevooroordeeld en zonder enige nuance zaken of mensen die je ergeren belachelijk te maken. Jezelf volledig te laten gaan en zonder het spreekwoordelijke blad voor de mond je gal spuwen over alles wat je merkwaardig of vreemd toeschijnt. Een dergelijke houding wordt ingenomen door het goochelaarsduo Penn en Teller in hun televisieshow Bullshit!

(meer…)

Het geval Nolan

Er mag geen twijfel over bestaan: Christopher Nolan is een buitengewoon succesvol en populair regisseur. Maar grote populariteit is geen maatstaf voor genialiteit. Michael Bay is zeer populair, maar er is niemand die de meester der ontploffingen enig artistiek talent wil toekennen. Nolan geniet een andere status. Hij wordt door velen aanbeden en door sommigen de Stanley Kubrick van het nieuwe millennium genoemd. Laten we eens een blik werpen op dit genie van Nolan. (meer…)

Science fiction: een blik in de wereld van gisteren?

Zoals velen van het mannelijke geslacht, ben ik opgegroeid met een obsessie voor robots, buitenaardse wezens en verre werelden. Misschien is het gewoon een jongens-iets, of misschien had het meer te maken met de wereld om mij heen, die ik maar saai vond:  Rotterdam Zuid, laat jaren ’80 / begin jaren ’90. Science fiction is voor mij altijd een blik in het vreemde geweest, zij het een wereld ver weg hier vandaan, of een toekomst dat nog moet komen. Het idee was dat hoe verder weg het van de dagelijkse norm was, des te beter ik het vond. Tegenwoordig echter lijkt het genre niet meer in staat te zijn om een overtuigend toekomstbeeld te creëren; niet voor mij in elk geval. Dus wat is de oorzaak? En in hoeverre maakt het werkelijk uit dat we niet meer in staat zijn om een werkelijk vreemd toekomstbeeld neer te zetten? (meer…)

Ieder zijn eigen internet

Het internet is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Iedere 24 uur loggen alleen op Facebook al een half miljard mensen in. Een aantal jaar terug werd er iedere minuut voor 24 uur aan beeldmateriaal geüpload op Youtube, nu is dat 72 uur. Als je vandaag zou beginnen met het bekijken van alle YouTube video’s zou je per minuut weer ruim 70 uur verder achterlopen. We zijn allemaal verbonden en er wordt vaak blindelings vertrouwd op wat er op het internet te vinden is. Maar het internet is verre van universeel, hoe meer je het gebruikt, des te meer wordt het jouw persoonlijke internet. (meer…)

[Ctrl] [Alt] [Delete]

Denk je ook zo vaak in sneltoetsen? Ik wel. Wanneer ik thuiskom met inktspetters op mijn kleren, wil ik deze verwijderen met [Delete]. Of [Backspace], als de situatie daar meer naar is. Vervolgens gebruik ik de [Spot Healing Brush Tool] voor mijn gezicht en gooi ik [Brightness&Contrast] over het geheel. De [Saturation] sleep ik een stukje omhoog voor de meest intense kleuren. Mijn lippen steken felrood af tegen mijn huid en mijn haar glanst alsof ik rechtstreeks uit de reclame voor Syoss Shine Boost Shampoo kom lopen. Klaar voor een avondje dansen. (meer…)

Let op! Splashers!

Er waren eens muren en kunstenaars. Nu zijn er muren, kunstenaars en splashers. Deze kunstbarbaren zijn helaas terug van weggeweest. Ze vergallen de muurkunsten van de street art en hebben de verfoorlog herpakt. Ik ben woest! Straatkunst heeft grootheden als Jean-Michel Basquiat voortgebracht en daar moeten we met onze fikken van afblijven! (meer…)

Bands die altijd hetzelfde klinken: mag dat?

Alles is veranderlijk, alles past zich aan. Dat wat niet in staat is om dat te doen zal uiteindelijk uitsterven. Een soortgelijke gedachte zien we ook vaak terug in de muziek; muzikanten moeten meegaan met de tijd, anders houdt het voor hen op, of worden ze ‘retro’. Maar geldt dit voor alle muzikale artiesten? Soms zijn er bands die in staat zijn om dezelfde formule voor meerdere albums toe te passen, sommige bands weten dit trucje voor decennia vol te houden. Laten we een kijkje nemen naar een paar van deze bands…

(meer…)

Gipsborsten voor de KunstVaarRoute

Een westers, controversieel en hip idee: borsten van gips. Kunstenares Loes ten Anscher heeft voor de KunstVaarRoute in Amersfoort gipsmodellen van de borsten van Nederlandse vrouwen gemaakt. Het mooiste paar wordt het model voor een gevelsteen. Maar: de leeftijdsgrens voor de modellen lag op zesentwintig. (meer…)

Happy New Fear

Nieuwjaarsdag is alweer even geleden en ook het Chinese nieuwjaar hebben we achter de rug. Kom je nu nog aan met “Happy New Year”, dan ben je niet eens meer fashionably late maar gewoon veel te laat. Beter nooit dan te laat, dus het blijft stil. Maar die stilte kan doorbroken worden met het aanverwante zusje “Happy New Fear”. (meer…)

Highway to the danger zone – De verfilming van het Amerikaanse buitenlandbeleid

Voor degene die het nog niet weten, Top Gun komt terug en nu in IMAX 3D (bekijk de trailer). Kijkers wereldwijd kunnen nu als nooit tevoren de eerste ophemeling van de Amerikaanse krijgsmacht in film sinds de Vietnamoorlog ervaren. Jammer genoeg heeft Tony Scott vorig jaar zelfmoord gepleegd, anders hadden we Top Gun 2 kunnen kijken en in IMAX 3D kunnen bewonderen hoe gaaf drones zijn (alhoewel ik wel nieuwsgierig ben naar hoe een volledige versie van deze redub zou zijn). De re-release van dit jaren ‘80 spektakel is echter wel een mooie gelegenheid om te kijken naar de invloed van het Amerikaanse militair-industrieel complex in Hollywood.

(meer…)

Kunstkenners in de stiltecoupé

Ieder weekend trekken duizenden mensen naar strand of bos om daar van de rust te genieten. De werkende man staat er gerust urenlang voor in de file, zo graag willen ze de herrie uit de drukke steden ontvluchten. Er zijn tegenwoordig ook websites waarop je de rustigste plekjes van Nederland kunt vinden. Andere mensen bezoeken liever een gallery of een museum om naast rustig ook intellectueel verantwoord te kunnen ontspannen. In een museum is zelfs het restaurant, wat toch een variatie is op de keukentafel, een oase van rust. Nu het rust-toerisme een gegeven is, is er ook in het publieke domein een speciaal plekje voor hen die rust nodig hebben om normaal te kunnen functioneren en niet in waanzin te vervallen: de stiltecoupé. Maar een stiltecoupé is geen bakermat van vooraanstaande kunst, noch is het een pittoresk landschap; met schoonheid heeft het reizen in de geel-blauwe boemel niets te maken. (meer…)

Wilders' waffel

Het nieuwe pareltje van de PVV is bekend: www.mosknee.nl, een website die mensen helpt om de mogelijke komst van een moskee te voorkomen.  Het is aardig van onze blonde rakker dat hij zijn medemensen wil helpen om dit verschrikkelijke kwaad uit het Midden-Oosten te stoppen. Helaas, zoals gebruikelijk, is de partij niet bewust van de rare onzin die het over de Nederlanders spuit.

(meer…)

Waffen Wildersss

Nederlanders staan te boek als mensen met buitengewoon veel directheid. Toch hebben we zitten afkijken bij onze buren en overburen en willen we over bepaalde onderwerpen nog wel eens in verdekte termen spreken, vooral wanneer we ons eigen imago ongeschonden willen laten. Times New Roman 12 spreekt zich enkel deugdzaam uit, maar laten we de onschuldigheid van de kleine lettertjes eens nagaan. (meer…)

Post-apocalyptische hiphop – de zoektocht naar mannelijkheid?

Post-apocalyptische films hebben mij altijd gefascineerd. Het idee dat de toekomst eruit zou zien als de Australische outback, leek me ongelooflijk stoer. Wat me trouwens opviel was dat zo goed als iedereen in die films blank was. Na de apocalyps zou er weinig van de andere rassen overblijven. In de midden van de jaren 90 bracht hip hop hier een verandering in. De post-apocalyptische fantasieën van rappers, die ook opgegroeid zijn met films zoals Mad Max en The Terminator, werden verbeeld in videoclips.

(meer…)

De zwarte sluier een ware trend

Een stuk textiel kan een boel stof doen opwaaien. De burka ontketent binnen onze samenleving veelal afgunst, maar kent ook een andere kant. Binnen dit discours moet toch  opgemerkt worden dat zo’n simpel kledingstuk een bron van inspiratie is voor zowel kunstenaars als mode-ontwerpers. Zo schilderde Robert Longo zijn vrouw gesluierd en maakte Eunice Lieveld provocerende foto’s met naakte modellen die een hoofddoek droegen. Lady Gaga dacht: wie hem past, trekke hem aan en zo geschiedde. Twee burkartiesten verdienen meer woorden. (meer…)

XX X XXXX XXX!

Ik kreeg laatst een X van een zakelijk contact. Dat vond ik vreemd, ik ben zelf niet zo gul met x-jes. Zakelijke contacten kunnen ze in elk geval niet verwachten van mijn kant. Maar goed, misschien bedoelde de persoon in kwestie helemaal geen kusje. De X smaakt namelijk naar meer. (meer…)

Culturele rovers pimpen de Kunsthal

Wat leuk! Er is een kunstroof geweest bij de Kunsthal in Rotterdam! Dat is goed nieuws. Er is tijdelijk meer ruimte rondom de andere schilderijen. Als we even vergeten waarom, dan ook meer aandacht. De Kunsthal heeft er een handje van om de muren vol te kwakken zonder te kijken of een schilderij niet om meer ruimte vraagt. Dat wordt nu van hogerhand opgelost.

(meer…)

Gamer af

Zeer lang geleden heb ik alle zweverige artsy mensen en hun onverstaanbare jargon lopen afzeiken in mijn artikel “een definitie van kunst”. Nu was dit enigszins bedoeld destijds als verdediging van nieuwere media waarvan humorloze oude mannen, die bang zijn voor al het nieuwe wat poogt te invaderen op wat ze zien als hun domein. Een van media is natuurlijk gaming. Met mensen van het kaliber Roger Ebert die zeggen dat games geen kunst zijn, en dat ze dit mogelijk nooit zal worden. Ik was het eerst zeer met hem oneens, maar de laatste tijd ben ik er achter gekomen dat ik er niet meer om geef. (meer…)

Het korset van de opera

Rond de tijd van schrijven is Gabby Young druk bezig met het opzetten van haar nieuwe online winkel Gabberdashery. Deze vrolijke en energieke dame zit niet stil en tussen het bouwen van de website door had ze zelfs nog even tijd om ons te woord te staan. (meer…)

Techniek en kunst: op naar een synthese?

Let me introduce to you: Mr. Conrad Rudolph. Hij is professor Kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Californië en experimenteert met enkele andere geleerden met gezichtsherkenningssoftware. Deze moeilijke techniek, waar wij alfa’s geen verstand van hebben, probeert hij te koppelen aan de middeleeuwse kunst. (meer…)

Leven, dood en liefde in één nieuwsbericht

Vandaag las ik een artikel met de titel Italiaanse man gooit kinderen van balkon. De kinderen in kwestie waren 1 en 4 jaar oud, ze zijn alle drie overleden. In het artikel wordt zijn werkloosheid genoemd, en nog even kort in een zinnetje achteraf dat het aantal zelfmoorden de sinds de economische crisis is gestegen. Ik vraag me af of je zoiets als zelfmoord eigenlijk wel kunt duiden door middel van een aantal. Het gaat om levens, om individuen die de kracht niet hadden verder te leven. Drie individuen, met allemaal anders nog een heel leven voor zich. Maar nu dood.

(meer…)

Dromen versus realiteit

“Het was maar een droom”, hoor je vaak aan het einde van een kinderverhaaltje, of wanneer iemand net iets heel leuks of vervelends dacht meegemaakt te hebben. Hoezo het was MAAR een droom? Zijn dromen niet de helft van je leven of zo? (meer…)

Comics: serious bizniss?

Ik heb een tijdje terug de Avengers film gezien. Overigens een goede film, dus voor mensen die zitten te twijfelen of ze er heen willen: doen. Whedon’s screenplay en direction is zo goed als altijd, de verschillende leden van de cast zijn geweldig en hebben goed uitgewerkte personages en de actie is zeer goed. (meer…)

Mooi

Ze zitten overal. Van die types die, als ze het hebben over muziek, het woord kunst uit automatisme voorbehouden aan de zogenaamde klassieke muziek. De rest vinden ze misschien stiekem wel mooi, maar kunst is het niet. Van die tweedeling moeten we af. (meer…)

Poepdure vloeibare lucht: parfum

Een fles wijn is een beleving, een imago en een gevoel. Tenminste voor sommigen onder ons. Prijzend praten we over Steve Jobs hoe hij beleving aan technologie heeft weten te koppelen en hoe hij een nieuwe trend liet opbloeien. (meer…)

Kunst in Cuba

Het land Cuba is bekend om sigaren, Che Guevara en het communisme, maar niet om de kunst. In Cuba wordt veel aan talentontwikkeling gedaan. Er zijn veel muziekscholen, dansscholen en scholen voor beeldende kunst. Deze scholen zijn gratis, maar niet iedereen kan erop komen. Er is een selectieprocedure. Als je op een van deze scholen zit, krijg je les in gewone vakken, maar ook in je talent. Je moet wel snel weten wat je een talent is, want het begint op je zevende. Afgelopen februari was ik met een groep in het land van Fidel Castro en bezochten we een aantal van deze scholen.
(meer…)

Poker

In den beginne was er poker; spel van woeste cowboys en andere mannelijke types. Niet veel later was er ook internet. Het duurde dan ook niet lang voor een ondernemend persoon er aan dacht om deze te combineren tot online poker. (meer…)

Waarom vinden wij wat we vinden?

Het is maart. De winterjas nog aan en een dikke sjaal om. Hoewel een aantal zonnestralen zo af en toe al de aarde bereiken is het gewoon nog winter. Het is maart en ik heb zin in ijs, maar ijs is iets voor de zomer. Waarom? We drinken het hele jaar door thee, weliswaar in de zomer iets minder, maar we doen het. Toch drinken we in de zomer geen chocolademelk. Roze is de kleur van een meisje en blauw van een jongen. Een man moet langer zijn dan een vrouw en spruiten zijn vies. Brillendragers zijn slimme mensen en voetbalfanaten drinken alleen bier. (meer…)

De bouwput als sokkel

Voor de Utrechters onder ons, maar ook voor de mensen die er wel eens komen: in het Moreelse Park staat een beenloos paard. Wellicht ken je het niet, ook al fiets je er elke dag langs. Het is namelijk zo’n beeld dat er alleen maar staat omdat een park nou eenmaal een beeld moet hebben en een willekeurige kunstenaar er toevallig eentje over had. In januari 1985 werd het idee van een beeld geopperd, op 25 februari goten ze de mal vol brons en op de 26e stond daar een sokkel van basaltlava waar het nog nauwelijks afgekoelde paard voor de eeuwigheid op werd bevestigd. Daar hebben we geen omkijken meer naar. (meer…)

#Hekjesdenken

Kunstrecensent Jhim Lamoree  van het kunstprogramma R.E.L houdt net een gloedvol betoog over asymmetrie en uitgestrekte lijnen over het doek, als beeldend kunstenaar Michiel Romeyn hem bot in de rede valt: ‘Moe je nou toch es kijken, dit!’ (meer…)

Kom maar op wereld, ik hou van mijzelf!

Al jaren-, nee, zelfs decennialang woedt de discussie over gender. Zijn verschillen tussen mannen en vrouwen nou wel of niet aangeboren? Is de hele maatschappij gericht op onderdrukking van de vrouw? Hele hippiebewegingen hebben zich er aan gewijd, met vele abortussen (onder het mom van ‘baas in eigen buik’ – en het eigenbaasrecht van die baby dan?) tot gevolg. Nu mag het wel eens klaar wezen, zou je zeggen. Niets is minder waar: nog elke dag verzetten mensen zich tegen deze onderdrukkende maatschappij waarin zij -vrijzinnige geesten!- zich in een hokje gepropt voelen. Maar is dat wel zo? (meer…)

Met creativiteit alleen kom je er niet

We leven in een tijd waarin spellen als Modern Warfare 3 de markt domineren, terwijl kleine juweeltjes als Limbo, Mirror’s Edge en Portal ondanks lof en zegen nauwelijks verkopen. Is er dan nog wel hoop voor deze waaghalzen die van het bekende concept afwijken?  (meer…)

Wereld van jarretelles

Het maakt niet uit hoe seksloos je bent, de Duitse fotografe Ellen von Unwerth weet iedereen om te toveren tot een sekssymbool. Dankzij de stijl van fotograferen van Von Unwerth weet ze vrouwen sexy, stijlvol en krachtig neer te zetten. Wanneer je naar haar foto’s kijkt wordt je meegesleurd in een wereld van jarretelles, pin-ups… een wereld waar borsten nog niet gevuld met siliconen waren. (meer…)

Ik zag, ik zag, wat jij nooit zult zien

Ik zag iets gebeuren op straat en dat was prachtig. Het gaf me zo’n gevoel van ultiem geluk met gelijk daar achteraan een staartje van nostalgische gevoelens omdat het maar een moment duurde en ik me realiseerde dat het niet meer terug zou komen. Het was een gevoel dat een kunstwerk niet zou kunnen oproepen. Misschien ken je dat wel. Je neemt afscheid, op een goede manier. (meer…)

Wat zegt het kruis?

Hoe twee eenvoudige rechthoeken, waarvan één horizontaal en de andere verticaal, zo veel betekenis kunnen hebben is op z’n zachtst gezegd best bijzonder. Na het zien van een kruis denken we namelijk allemaal gelijk aan het christendom, maar zit er niet veel meer achter het kruis? (meer…)

De aap in de mouw

Het is al lang geleden maar nog steeds voel ik een steek van verontwaardiging als ik er aan denk. Het was mijn eerste conflict over kunst in het algemeen en literatuur in het bijzonder. Ik zat in de vierde klas van de HAVO en wilde Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans op mijn lijst zetten. De docent vond dit geen literatuur. (meer…)

Seksualiteit een mannending?

Ronde borsten, hoge pumps en kanten lingerie helpen de vrouw zich sexy te voelen, maar wat voor hulpmiddelen zijn er voor de man? Na lang denken kwam ik erachter dat die er niet zijn, want voelt een man zichzelf wel eens sexy? (meer…)

Dag van het Absurdisme

Wie naar school gaat, wie naar college gaat en wie naar z’n werk gaat, neemt vaak een pen mee. Papier ook vaak, of anders toch een agenda, een tas, of brood. Het liefst met pindakaas. Iedereen vindt het normaal, zelfs als iemand brood met pindakaas en jam meeneemt. Eigenlijk best raar. Om te laten zien hoe raar het is dat mensen iedere dag brood in een trommeltje mee nemen, gesmeerd die ochtend te voren met beleg van overal over de wereld, midden in een bizar groot universum, wordt de Dag van het Absurdisme georganiseerd. (meer…)

Ik heb Ghana gevoeld

Ik ben net een week terug uit Ghana. Ik heb Ghana gezien, geroken en gevoeld. Ik zou heel graag precies kunnen vertellen wat ik heb gezien en hoe het is, maar dat kan niet. Ghana is ingewikkelder en veelzijdiger zijn dan ik jullie kan vertellen. Ik heb in mijn vorige column de vraag gesteld in hoeverre Afrika nog Afrika is, en hoever de westerse cultuur daar al inzit. Die vraag probeer ik nu te beantwoorden.

(meer…)

Project ‘Voor de Kunstenaar’

Kunstenaars schilderen, spelen viool of kleien wat aan. En dat dan het liefst van belastinggeld, natuurlijk. En zakenlui doen aan ondernemen, LinkedIn en brengen het geld op de plank. Allebei klaar als een klontje. Of toch niet? (meer…)

Popcultuur à la Gaga

Het is een van de weinige dingen waarbij het antwoord “Apart” op de vraag “Wat vond je ervan?” oprecht is. De eigenaardigheden van pop-fenomeen Stefani Germanotta, zoals die zaterdag 21 mei tentoon werden gesteld op Nederland 3 onder de noemer van “Lady Gaga presents the Monster Ball Tour: At Madison Square Garden”, zullen kijkers wellicht enigszins in verwondering, of in walging, of in verwarring hebben achter gelaten. (meer…)

Coffee Joulies

Vers gezette koffie is heerlijk en vooral gloeiend heet. Hoe vaak heb je al niet moeten wachten tot je verbrande tong weer hersteld was? Even wachten met drinken zit er ook niet in, want voor je het weet is je warme drankje al te koud. Met ‘meeneemkoffie’ met zo’n afschuwelijk klein gaatje om uit te drinken is het altijd weer een verassing welk effect een slok gaat hebben op je mond en slokdarm. (meer…)

Facebook

Facebook. Gezichtboek. Wat is dat eigenlijk? Een site om met anderen in contact te komen en om contacten te onderhouden. Soms zie je iemand één enkele keer en ontstaat er toch een innige vriendschap dankzij Facebook. (meer…)

Stagnatie? Jullie schuld!

Hier is een controversiële uitspraak voor jullie: iedereen die naar de bioscoop gaat om een clichématige film met een standaard plot en personages te zien, helpt met het onderdrukken van originaliteit in de filmindustrie.  (meer…)

Music is my drug

Sommige muziekgenres staan er om bekend dat de teksten vaak gaan over drugs, maar daarin wordt de zonnige kant van drugs veel vaker belicht dan de nare verslavingskant. Titels als ‘Love is my Drug’ en ‘You’re my Addiction’ zijn inmiddels cliché, terwijl nummers met titels als ‘Heroine Hate’ compleet onbekend zijn. Dat is best vreemd, want dat drugsverslaving vervelend is, begrijpen we allemaal wel. (meer…)

Voor het eerst

Dit jaar doe ik een heleboel dingen voor de eerste keer. Het vreemde is dat ik veel van deze dingen ook gelijk voor de laatste keer doe. Ik heb voor het eerst mijn allerlaatste lessen gehad en hoef me, voor het eerst, nooit meer aan het rooster van de schoolbel te houden. (meer…)

Levenskunst

Het leven duurt lang. Zo lang dat het haast eeuwig lijkt. Toch tikt de tijd voort en leeft iedereen maar één keer. Het is dus onvermijdelijk om keuzes te maken. Alles wat je leeft, leef je dit leven en daarna nooit meer. (meer…)

Nieuwe kunstvormen

De oude orde van kunstzinnigen is een raar slag. Ze verschuilt zich achter een paar kunstbolwerken zoals klassieke muziek, literatuur en beeldende kunst zoals ze die al van kinds af aan kennen, en vermijden iedere vorm van discussie door wel geplaatst te gooien met termen als “artistieke waarde” om zo te voorkomen ook maar iets inhoudelijks te hoeven zeggen. (meer…)