Film

Van Hollywood bombast tot minidocu’s tot die ene verslavend serie: hier lees je waarom je ze wel of niet zou kijken. Middels persoonlijke verhalen en eloquente essays brengen we verslag uit van het immer veranderende landschap der films. Kortom: voor iedereen die van bewegende beelden houdt.

Niet kiezen is een keuze

We zien een man met kort haar en een lange verzorgde baard. Met een zelfingenomen blik staart hij in het oneindige. Hij wordt geflankeerd door mannen in pak en een vrouw met een wit mantelpakje. Voor hem staan mannen met blauwwitte vlaggen. ‘Hier hebben jullie Tit Ojasoo!’, schreeuwt de stadionspeaker. De uitzinnige menigte juicht bij het horen van zijn naam. De man en zijn gevolg trekken als een militaire parade door de menigte richting het podium. (meer…)

Een plek om te huilen

Een maandagochtend, ik sta in de supermarkt. Een teamleider roept naar een van de vakkenvullers: ‘Hee joh, met je verkeerde been uit bed gestapt of zo?!’ De aangesprokene reageert niet en staart met gebogen hoofd naar het schap voor zich. Een groepje werknemers achter de teamleider begint te gniffelen. ‘Je mag best lachen hoor!’ Zijn toon wordt steeds meliger; hij geniet zichtbaar. Terwijl ik het tafereel gadesla, voel ik me een zure oude man en vraag ik me af of de onverdraagzaamheid van bedroefdheid überhaupt grenzen kent.

(meer…)

The Lobster riekt naar dure wijn

Ga je op zoek naar reacties op ‘The Lobster’, dan is het vrijwel zeker dat je stuit op grote hopen ellende. ‘Echt een film voor de geitenwollen sok en de linkse intellectueel om sier te maken op een party, als ze klaar zijn met Freud en Marx.’ Of wat dacht je van deze: ‘”The Lobster” is net zoals “Birdman” een pamflet voor de intellectuelen die ondanks het feit dat ze het een baggerfilm vinden hem toch aanraden om indruk te kunnen maken op jan met de pet.’ (meer…)

Comic violence in The Hateful Eight en Deadpool

Er is veel te doen geweest over het geweld van The Hateful Eight. Nadat Quentin Tarantino ooit protesteerde tegen politiegeweld heeft nu de politie zijn film geboycot omdat die zou oproepen tot geweld. Het geweld dat in de film van Tarantino zit, lijkt verdacht veel op het geweld dat in de Deadpoolfilm werd gebruikt: comic violence. Sommigen zetten hun vraagtekens bij het geweld dat wordt gebruikt in deze film en in films in het algemeen. Dit stuk haalt die vraagtekens weg. (meer…)

Gekte tussen de muren

Thuis ben je waar je jezelf kunt zijn. Het is de plek waar je ongestoord in je onderbroek een dansje doet, onbeschaamd boeren laat en bij thuiskomst onredelijk ruzie kunt maken met je partner of huisgenoot. Gewoon omdat het daar wél kan. Thuis heb je wél wat te zeggen. Thuis ben jij de baas. Maar wat als je, op de enige plek waar je zelf de regels behoort uit te maken, steeds meer de controle verliest? Dan wordt het zorgelijk. Waar de grenzen van de eigen leefsfeer steeds meer vervagen, ontspringt de gekte.
(meer…)

Ik wil Leonardo DiCaprio niet zijn

‘Natuur’ is een woord met een positieve bijklank. Noem het – probeer maar! – en je ziet vlinders, oerwouden en watervallen voor je. Beeldschoon. Maar als ‘The Revenant’ ons één ding leert, is het wel dat ‘de natuur’ toch vooral een gewelddadig, anarchistisch monster is. Het vreet je levend op en kotst je uit alsof je niets bent dan een futiliteit. Vraag het Leonardo DiCaprio maar.
(meer…)

Boontjes en bloesem

Op een dinsdagavond ben ik zomaar terug in Tokio. Tussen de majestueuze kersenbloesem die nooit teleurstelt en die gekke kleine huisjes. De geur van een zomerbries waait van het filmdoek, terwijl het speeksel me in de mond loopt bij het zien van de dorayaki’s – een soort pannenkoekjes die smaken naar eierkoek en gevuld zijn met een bonenpasta van zoete azukiboontjes (‘an’). Het zoete, o zo zoete dat me tegemoet komt, wordt gaandeweg vergezeld door het zout op mijn wangen. ‘An’ van Naomi Kawase is een klein bloesempareltje dat je met de grootste omzichtigheid naar diepe inzichten leidt. (meer…)

Als alle vrees is overwonnen is er altijd nog de angst

Links voor in de zaal van het filmhuis gaat de deur open en stapt er iemand op hakken naar binnen. Het doek flikkert. Steeds sneller. De epilepsie-onvriendelijke beelden razen door, terwijl de hakken zich in beweging zetten. Er loopt iemand van de deur naar de achterste rij, het scherm schreeuwt felgroene beelden. De muziek zwelt nóg verder aan: klik, klak, klik, klak… Scherm en schoen zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. (meer…)

Gedwongen castratie voor Quentin Tarantino

Vandaag dacht ik dat ik misschien een man moest zijn. Niet dat het tussen je benen bungelende geslachtsorgaan me nou zo lekker lijkt, en ik ben ook zeker niet jaloers op het voetbalmanische stereotype. De reden dat ik dacht over een operatie heeft te maken met het onverwacht opborrelen van pacifistische gedachten, aangewakkerd door de nieuwste film van Quentin Tarantino: The Hateful Eight. (meer…)

Dromen zijn nooit (alleen maar) bedrog

Dromen is één van de meest mysterieuze bezigheden van de mens. Dat geldt voor onze nachtelijke fantasiewereld waarin we zowel subject als object van de droom zijn. Maar dat geldt net zo zeer voor de dromen die we koesteren in wakende toestand, waarvan we geen idee hebben waar ze vandaan komen. Slapend verwerken ze onze ervaringen, overdag sturen en bezielen ze ons. Een zoektocht door dromenland aan de hand van Hollywood en een Nederlandse minidocumentaire. (meer…)

De ultieme zelfkwelling

De surrealistische film Lost Highway van David Lynch uit 1997 ademt van begin tot eind een obscure sfeer. In de film vervloeit werkelijkheid en realiteit, is er geen begin of eind, en moet het logisch denkvermogen het af leggen tegen het mysterie. Ik kwam als verwarde kijker niet verder dan de conclusie: we kijken naar een droom. En wel een droom die geïnterpreteerd dient te worden. Een psychoanalytische duiding. (meer…)

De onstuitbare gang der dingen

Het begrip tijd kent veel definities. Het wordt bijvoorbeeld omschreven als de vierde dimensie, als de opeenvolging van momenten of als een deel van de eeuwigheid.  Het begrip tijd is ook onderwerp van onderzoek voor veel wetenschappers, zoals Einstein’s relativiteitstheorie, maar het is ook bron van inspiratie voor vele filmmakers.

(meer…)

De perfecte man?

Sergio Herman is zowel in Nederland als België geen onbekende. Deze culinaire topper weet als geen ander passie en metier te combineren. Cineaste Willemiek Kluijfhout schetst in Fucking Perfect een beeld van de man die borg stond voor drie Michelinsterren in het bekendste restaurant van Zeeuws-Vlaanderen. Een gepland Gents bioscoopvieruurtje deed me alvast watertanden! (meer…)

Interview met Marjane Satrapi

Marjane Satrapi is de gevierde Iraanse schepper van Persepolis. Zij begon haar carrière met het maken van animatiefilms, maar groeide al snel door naar het echte regisseurswerk. Voor The Voices, haar nieuwste film, heeft ze grote namen als Ryan Reynolds en Anna Kendrick aangetrokken. Deze gepassioneerde vrouw met haar nieuwe en uitdagende manier van filmen, praatte met ons op haar open en grappige manier. We spraken over haar eigen films, haar ideeën over film en ze vertelde waar beginnende filmers op moeten letten. (meer…)

Strijd tegen de vergetelheid in oscarkandidaat Whiplash

“There are no two words in the English language more harmful than: good job” briest muziekleraar Fletcher in één van zijn monologen. Er zit geen enkele aarzeling in zijn woorden of gezichtsuitdrukking. Dit niet in de laatste plaats omdat de karakteristieke J.K. Simmons het personage vertolkt. Zijn aan idioterie grenzende stelligheid dient echter een doel. Het onthult een even prikkelende als controversiële filosofie: alles is geoorloofd als het om het ontwikkelen van uitzonderlijk talent gaat. In de film Whiplash volgen we die gedachte aan de hand van Andrew, Fletchers nieuwste leerling.

(meer…)

Verontrustend plezier

The Voices is het verhaal van Jerry (Ryan Reynolds), een aandoenlijke en ongemakkelijke badkamerfabriekswerker die toevallig een paar steekjes los heeft zitten. Verder weigert hij zijn wettelijk aangestelde medicijnen en houdt er dialogen op na met zijn verbitterde kat en welwillende hond, maar daarover later meer. (meer…)

Een verhaal over niets of alles

In 2012 maakte de Zweedse regisseur Malik Bendjelloul de documentaire van zijn leven. Searching for Sugar Man werd een jaar later alom gelauwerd als beste documentaire onder meer op de British Academy Awards, de Oscaruitreiking, op het Sundance Film festival en het Film Festival Amsterdam. Wat deze eerste en enige non-fictieproductie van deze jonge cineast zo bijzonder maakt, komt u hieronder te weten.

(meer…)

Interstellar: To the stars and beyond

Cinefielen en fans aller lande verenig u, want Christopher Nolan laat weer een meesterwerk los. Na amper twee jaar laat de blockbusterkoning opnieuw zijn tanden zien. En grenzen die hij heeft verlegd, ongelofelijk. Nolan katapulteert ons bijna drie uur de ruimte in. To the stars and beyond!

(meer…)

Het leven is geen zoete krentenbol

De titel van deze film ligt in hetzelfde uitzinnige straatje als die van The Eternal Sunshine of the Spotless Mind en het verhaal is minstens net zo goed. The Unbearable Lightness of Being van Philip Kaufman vertelt in elk shot een verhaal maar weet het geheel van uiteenlopende scenes tot een hufterproof slot te maken. (meer…)

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is

Rusland, Hongarije, Frankrijk en Colombia zijn maar enkele van de landen waarvan een film deel uitmaakte van de officiële selectie in competitie op het internationale festival Film Fest Gent 2014. Elke regisseur staat borg voor een aparte aanpak en belicht een aspect van de maatschappij van het moederland. We stellen hieronder vier aan te raden prachtige staaltjes van evenveel originele cineasten voor, respectievelijk Leviathan, White God, Une Nouvelle Amie en Gente de Bien.
(meer…)

Twee Vlaamse Belgen in wedstrijd op Film Fest Gent 2014

In de competitie van het Film Fest Gent, dat nog tot 25 oktober 2014 duurt, dingen twee Vlaamse regisseurs mee naar de prijzen. Dat doen ze binnen een wedstrijdselectie van films van cineasten van verschillend pluimage. Of een van hen de jury onder leiding van auteur Bret Easton Ellis kan overtuigen, weten we binnenkort. Violet en Waste Land stellen we u hieronder voor. Beide films spelen zich af in de Belgische hoofdstad.

(meer…)

Het sympathieke nihilisme van Francis Underwood

De hitserie House of Cards is niet alleen maar een ongecensureerde vertoning van het politieke spel of een smeuïg verhaal over het reilen en zeilen van een Amerikaanse congressman. Het is bovenal een weergaloze weergave van de ambigue houding van de mens ten opzichte van macht. Twee seizoenen lang is de kijker getuige van openlijk erkend nihilisme. Hoofdpersonage Francis Underwood windt er geen doekjes om: hij wil ten koste van alles en iedereen hogerop in Washington. Zijn relatie met de kijker speelt in zijn machtslust de absolute hoofdrol. (meer…)

Tijd voor een lange winterslaap

Er waren eens een man en een vrouw die misschien wel lang maar niet gelukkig samenleefden. Het is vooruitlopen op de ontknoping van het verhaal dat de Turkse cineast Nuri Bilge Ceylan vertelt in Wintersleep. Dit ellenlange sprookje gaat geheel niet over rozengeur en maneschijn, hoe poëtisch ook de context is. Het leverde Ceylan intussen alvast een Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes anno 2014 op. (meer…)

Oude mensen en dingen die nooit voorbijgaan

Vergeet vervelende zandbakkoters en puberale pestkoppen. Bejaarden kunnen pas echt vuil zijn. In Silvie KoningsGrijze Muren zien we waartoe ze in staat zijn. Een bewoonster van een bejaardentehuis wordt systematisch buitengesloten en dat drijft haar onderhuids maar onontkoombaar tot barsten. Tussen grijze vloerbedekking en systeemplafond vindt een oeroude strijd plaats; die om erbij te willen horen zonder aan eigen identiteit in te boeten. Deze korte film doet me anders kijken naar deze oude mensen die vreemd genoeg kampen met jonge problemen.

(meer…)

Hollywoods witwasserij

Laatst las ik vol afschuw dat Hollywood weer van plan is om het manga en anime meesterwerk Akira te verfilmen. Alhoewel bijna alle grote films die nu uitkomen verfilmingen zijn van boeken, strips, games etc., ligt mijn angst niet zozeer in de verfilming zelf, maar in de veramerikanisering van het verhaal. Met het streven de personages in Akira ‘aantrekkelijker’ te maken voor het westerse publiek. Een soortgelijke ontwikkeling zien we in de verschillende Bijbelverfilmingen die de laatste tijd zijn uitgekomen. Daarom leek het me interessant om een kijkje te nemen in Hollywoods gebruik van ‘racebending‘ en in het bijzonder ‘whitewashing‘.
(meer…)

Verlos ons!

Met Daniel Craig als de nieuwe James Bond die namens MI6 al decennia lang boeven vangt, is de beroemdste spion lichamelijk en zelfs psychisch ineens kwetsbaar geworden. Ook de films liggen nu stuk voor stuk veel dichter bij de realiteit dan wat we voor het instorten van de Twin Towers hebben gezien. Wat zit er achter deze metamorfose en heeft dat te maken met de huidige strijd tegen het terrorisme? (meer…)

Sterrenstof

Het woord ‘sterrenstof’ bestaat eigenlijk niet, maar het vat treffend samen waar de Hollywoodiaanse prent Maps to the Stars over gaat: het vergankelijke en het vluchtige van het sterrendom. Niets en alles is wat het lijkt. Dat is de paradox van Hollywood. Er is bovendien veel stof om er enkele sterren uit te lichten in een fictiefilm die overduidelijk de stempel van regisseur David Cronenberg draagt.

(meer…)

Droom als je blauw bent

In een ver ver verleden, toen het internetforum nog cool was, deed een waarachtig verhaal op verschillende fora de ronde. Het betrof een Japanse vrouw die haar baan in Tokyo had verlaten om in het barre Minnesota een schat te zoeken, namelijk de koffer stampvol geld die in jaren ’90-film Fargo in de sneeuw wordt begraven. Regisseurbroertjes Zellner zagen potentie in deze verstofte internetmythe en maakten er een ingetogen avonturenfilm van die zich net als lone wolf Kumiko aardig staande houdt.
(meer…)

Zinloze tranen? Schaam je!

Shame neemt de tijd en krijgt daardoor gelijk een arthouse- randje, mede door de beperkte waarde van gebeurtenissen. Waar een film als Gravity een opeenvolging is van door eerdere gebeurtenissen gestuurde gebeurtenissen, worden die in Shame volledig bepaald door het karakter van de hoofdpersoon, zijn verleden en intermenselijke relaties. Maar toch niet helemaal. Ook  regisseur Steve McQueen raakt in de loop van de film besmet met een actie-virus. (meer…)

Het Circus Maximus van Michael Bay

Gedragen door een vuurspuwende mechanische tyrannosaurus stormt een buitenaarde robot gewapend met een zwaard op Hongkong af. Honderden op chaos beluste machines trachten genadeloos een wereldwijde genocide te plegen. De robot kent maar een antwoord op de roekeloze agressie van zijn vijand: meedogenloos geweld. Al strijdend scheuren de reusachtige machines de menselijke beschaving aan stukken. Het Michael Bay circus is weer in de stad met als hoofdact: Transformers 4: Age of Extinction.

(meer…)

Dansend over grenzen in Jaffa

Het Mooov-festival, dat jaarlijks plaatsvindt in enkele Vlaamse provinciesteden, biedt een uitstekende gelegenheid om kennis te maken met het actuele aanbod aan buiten-Europese cinema. Ik koos voor de opmerkelijke Israëlische documentairefilm Dancing in Jaffa van Hilla Medalia. Een gelauwerde stijldanser die terugkeert naar zijn geboortestad Jaffa om er een dansprogramma voor de kinderen op te starten, bleek een voldoende origineel thema om een hoopvolle documentaire in een bewogen gebied over te maken. (meer…)

Komkommer-orgie

In het kader van komkommers moet ik altijd denken aan suggestieve apparaten in de slaapkamer, en ik denk dat ik daar niet de enige in ben. Komkommers zijn hartstikke lekker, daar ligt het niet aan.  Ik kan niet ontkennen dat ik in de supermarkt over de vloer glebber bij het aanschouwen van al die fallus-symbolen. Daarvoor ga je naar de supermarkt, toch? (meer…)

Standvastige schoonheid

Het kan Guido Jeurissen, regisseur van Vast in Golflengtes, niet heel veel schelen dat de Willem de Kooning Academie te Rotterdam niet de beste plek is om films te leren maken. Het was zijn droom en de film zou er hoe dan ook komen. Op 4 juli ging zijn debuut op het Entitled Filmfestival samen met het werk van zijn medestudenten in première. (meer…)

Het effect van een spring-in-‘t-veld

Een romantische komedie over jongeren associeer ik niet meteen met de Japanse filmcultuur. Maar sinds ik het boek Norwegian Wood van Haruki Murakami las (dat trouwens ook is verfilmd), lijkt de link tussen Japanse cinema en naar liefde zoekende jeugd eigenlijk toch vanzelfsprekend. Het Japan Square Filmfestival presenteert elk jaar vijf dagen in maart enkele Japanse pareltjes in Gent. Samen met een gesmaakte huisgemaakte bentobox werd als slotfilm Story of Yonosuke geserveerd: een allesbehalve simpele romcom.

(meer…)

Zwartwitje en de stierenvechters

Bij het zien van de sprookjesachtige titelsequentie komt het besef pas: Blancanieves = Sneeuwwitje in het Spaans. Vreemd hoe dat werkt; dat bekende verhalen nooit hun aantrekkingskracht verliezen. Keer op keer blijven we teruggaan naar dezelfde verhaallijn in een nieuw pakje zonder deze zat te worden. Nostalgia is een hardnekkige ziekte en deze Sneeuwwitje heeft een wel heel bijzonder pakje aan.

(meer…)

Koken en schrijven – schrijven en bloggen

De film Julie&Julia van Nora Ephron staat te boek als een comedy-drama. Waarom noemen ze het geen zwarte comedy, vroeg ik me nog af. Is dat geen betere benaming? Ik vind het gebruik van beide genres tegenstrijdig en ben dan ook sceptisch vanaf het begin. Maar later zal blijken dat dit een weloverwogen benaming voor het genre van deze film is geweest. Met deze film als laatste werk van Ephron’s hand in 2009, wordt er op een bijzonder creatieve wijze het verhaal van twee personen verteld welke, te maken hebben met hetzelfde probleem; Het overkomen en overleven van een dodelijk saai en frustrerend dagelijks leven. De één in 1952 en de ander in 2002.

(meer…)

Op de farmatour door Dallas

In de jaren ’80 bindt de Texaanse aidspatiënt Ron Woodroof de strijd aan met de farmaceutische industrie die AZT als hét aidsremmende geneesmiddel test en verspreidt. Canadees regisseur Jean-Marc Vallée maakte van dit gegeven de aangrijpende en boeiende film Dallas Buyers Club.

(meer…)

Hollywood's tweede deel

Misschien klinkt het een beetje cynisch om dit te zeggen: Hollywood is dol op het uitmelken van haar franchises. Naast het opnieuw uitbrengen van films, is het uitbrengen van sequels en prequels een andere geliefde methode, en soms is zelfs dit niet genoeg! In 2012 werd The Hobbit, de prequel op de drie Lord of the Rings film, uitgebracht. En alhoewel dit verhaal veel korter en minder episch is dan haar drie voorgangers, was het om de één of andere reden toch nodig om deze in drie aparte films te splitsen. Maar zijn sequels en prequels enkel een methode voor filmstudio’s om hun bestaande kaskrakers verder uit te knijpen, of werkelijk een manier om ons verder in deze verhaalwerelden te trekken?

(meer…)

Hollywood’s revisionisme

Nu de nieuwe Robocop in de bioscoop draait, is er weer een stukje van mijn jeugd herschreven. Op Sovjet-achtige wijze wordt het Amerikaanse oeuvre van Paul Verhoeven opnieuw uitgebracht. In 2012 besloot men dat het nodig was om Total Recall opnieuw te doen en nu liggen er ook plannen voor een remake van Starship Troopers. Mainstream cinema biedt amper originele films meer aan nu we overrompeld worden in remakes, sequels/prequels en verfilmingen van boeken, strips en games. Maar is dit echt zo erg?

(meer…)

Like of je leven

Toegegeven: ik ben een kippenvelmeisje. Geef me epische beelden, heldendaden en wat climactische muziek en er rijst een bobbelig laagje naar mijn huid. Een huid waaronder reizigersbloed stroomt. Deze twee dingen samen verklaren mijn kijkplezier bij The Secret Life of Walter Mitty van én met Ben Stiller. Maar los van het aandoenlijke kantoorslaafje Mitty die de wijde wereld in trekt, wordt er onderhuids een idee opgeworpen dat mijn aandacht grijpt: dat likes doen leven.

(meer…)

Stella cadente: een Catalaanse Bruce LaBruce film

Het International Film Festival Rotterdam houdt de gemoederen bezig in de havenstad. Elke avond is de Schouwburg gevuld met mensen die proberen de juiste vrienden te maken om zo ‘Rotterdams trots’ te mogen worden. Om dit hele schouwspel van netwerken en uitkateren heen worden er nog films gedraaid, waaronder Stella Cadente van Lluís Miñarro.

(meer…)

Viva el Mexico!

Heli heeft in Cannes de prijs voor beste regie binnengesleept, toch is er in Nederland geen bioscoop die bereid is deze film te vertonen. Maar op het IFFR trok de film volle zalen. Iedereen was nieuwsgierig naar het gewelddadige drugsverhaal van Mexico. Sensatie. En dat is wat ze kregen: er ging een schok door de zaal toen de drugsbende het poedeltje van Heli’s zusje de nek omdraaide. (meer…)

Depressief en bloedverslaafd

Het is weer zo ver: Rotterdam is bedekt met tijgerplaatjes en voelt eventjes als een echte internationale stad aan. Natuurlijk heb ik het dan over het Internationaal Film Festival Rotterdam. Normaal vergeet ik naar de films te gaan, ik hang rond op de feestjes en probeer net als de rest heel interessant te doen terwijl ik meedoe aan de pseudo-intellectuele vleeskeuring. Maar dit jaar niet! Dit jaar ga ik films kijken! Ik heb in een overvolle Schouwburg mogen zien hoe Jim Jarmusch met Only Lovers Left Alive het vampier-genre weer interessant heeft weten te maken. (meer…)

Hemel op Aarde

Een Nederlandstalige film met ondertiteling, dat klinkt raar en overbodig. Dat eerste is het misschien wel, het tweede is het niet. De film Hemel op Aarde is namelijk geheel gesproken in Limburgs dialect. (meer…)

De reus van Barnard

Op een kille januari-avond staat in een kleine bioscoop in het hartje van Gent de avant-première van The Selfish Giant op de agenda. De prent won de competitie van de laatste editie van het Gentse internationale filmfestival, Film Fest Gent. De film kan gesitueerd worden in de sociaal-realistische traditie van Ken Loach en recent werk van collega Andrea Arnold (Red Road en Fish Tank).

(meer…)

Een verre minnaar in Rome

Volgens de een ging het over de leegte achter schoonheid, volgens de ander over niets en weer een ander voelde dat het ergens over moest gaan maar kon dat niet benoemen. Over een ding waren ze het allemaal eens: deze film is een aanrader. En misschien wel een meesterwerk. Afgelopen woensdag besloot ik naar La Grande Bellezza te gaan. Ik kocht mijn kaartje bij een ietwat roestig filmtheater en zonk in. (meer…)

Pay It Forward

Het is inmiddels dertien jaar geleden sinds deze kaskraker werd uitgebracht. Zelf zag ik hem kortgeleden voor het eerst en de film maakte een grote indruk. De film Pay it forward, geregisseerd door Mimi Leder, is gebaseerd op het gelijknamige boek geschreven door Catherine Ryan Hyde. In deze bijzondere, hartverwarmende en uiterst ontroerende film zien we Oscar-winnaars Kevin Spacey en Helen Hunt schitteren. Iets voor een ander doen, hier niets voor terugvragen maar dit doorgeven lijkt bijna te mooi. Zou het ook in het echt kunnen? (meer…)

Dakloos folk

Aan het begin van een koude zaterdagavond loop ik een filmhuis in Amsterdam binnen. Ik ben bereid de eerste de beste film te gaan zien om de kou te ontvluchten. Mijn blik valt op de filmposter van Inside Llewyn Davis: een week uit het leven van een muzikant in de New Yorkse folkscene van de jaren ’60. Het nieuwste kindje van de geprezen Coen Brothers begint over enkele minuten. Ik snel naar de meneer met de kaartjes en neem glunderend plaats in het kleine zaaltje. (meer…)

Halverwege de Hemel – Metéora

Ik moet wat opbiechten. Ik heb deze film uitgekozen vanwege zijn mooie naam. En ook omdat de trailer tussen een berg andere als enige intrigeerde; die beloofde me een verhaal dat me nog niet verteld was. Dus trok ik hoopvol naar het filmhuis, niet wetende dat ik een film zou gaan zien die me voorlopig niet los zal laten.

(meer…)

De vrouwen van Sons of Anarchy

Een deel van de kijkers van de tv-serie Sons of Anarchy bestaat verrassend genoeg uit vrouwen van middelbare leeftijd. Zij zien hun alledaagse avonden graag wat gekruider, en daar kan hoofdrolspeler Charlie Hunnam hen goed mee van dienst zijn. Dat deel van de kijkers ziet dan ook haar mommyporndromen in vervulling gaan. Voor het andere deel valt er gelukkig nog heel wat meer te ontdekken bij de gangstermotorclub. (meer…)

Tabu

‘Pure magic’, ‘just breathtaking’, ‘a delicious celebration of story and the cinematic imagination’, vol verwachting door deze euforische commentaren, zat ik in een vrijwel lege bioscoopzaal. Vreemde film, niet bepaald meeslepend. Zwart wit met heel veel grijs: sombere en mistige scènes. De beelden worden begeleid door pianomuziek waardoor het geheel doet denken aan de stomme film uit de jaren dertig. Voeg daarbij de traagheid van de film en het zoetklinkende maar onbegrijpelijke Portugees en je begrijpt dat er enige inspanning gevraagd wordt om ‘in het verhaal’ te komen. (meer…)

Two mothers – Anne Fontaine

Twee moeders, van midden veertig, hartsvriendinnen,  worden verliefd op elkaars zoon, beiden eenentwintig. Platvloers of een diepzinnig drama? Intrigerend onderwerp dat nieuwsgierig maakt.  Hoe overtuigend zijn Robin Wright (Message in a bottle) en Naomi Watts (21 Grams) in hun rol van de ‘two mothers’ Roz en Lil?

(meer…)

Première Witte Wolken

Afgelopen maandag kon men een lijkwagen spotten voor de deur van Pathé Buitenhof. Ernaast lag een rode loper en er liepen wat mensen in mooie jurken en pakken heen en weer. De wereldpremière van Witte Wolken vond plaats. Deze film is geschreven en geregisseerd door Eva Knoet die hem ook in eigen beheer uitbracht. Witte Wolken gaat over een sterfgeval en hoe drie personen op hun eigen manier met dit verdriet omgaan. Ondanks dit zware onderwerp hoorden we van Robert Rosier dat het geen zwaarmoedige film was. Dat wekte mijn speciale interesse. (meer…)

Paradies: Liebe, één uit drie.

Wie niet in God en leven na de dood gelooft, zoekt zijn geluk in het hier en nu. Hij gelooft niet in een ‘hemel’, maar zoekt zijn paradijs op aarde. En waar zien we deze aardse paradijzen opvallend veel afgebeeld en royaal aangeprezen? In reisbrochures.

(meer…)

Spring Breakers – Harmony Korine

Harmony Korine is waarschijnlijk het meest bekend om het werk dat hij in de jaren ’90 heeft gedaan. Zo heeft hij de film Gummo geregisseerd en de cult hit Kids geschreven, een film die het begin luidde voor de carrières van Chloë Sevigny en Rosario Dawson. In zijn nieuwste film Spring Breakers lijkt Korine weer terug te keren naar zijn interesse voor tieners.

(meer…)

Django Unchained: Tarantino’s eerste meesterwerk

De nieuwe film van Quentin Tarantino, Django Unchained, verontrustte me. Niet omdat de film verhaalt over een controversieel onderwerp, de slavernij, maar omdat de laatste vier films van de cultregisseur mij hebben teleurgesteld. Vanaf Kill Bill leek het Tarantino meer om het namaken van oude klassiekers te gaan dan om het scheppen van een interessant verhaal en een nieuwe manier om het verhaal te vertellen (vergelijk Jacky Brown met Death Proof). Het werd soms zo erg dat ik tijdens Death Proof mijn glas bier naar het beeldscherm wilde smijten en wilde schreeuwen, ‘ja, ik weet het, je hebt cultfilms in de jaren zeventig gezien!’ Ik begon te twijfelen aan de zogenaamde genialiteit van Tarantino en zag hem meer als een groot kind dat zijn favoriete films aan het namaken was: leuk voor je ouders, maar volkomen onnodig en inspiratieloos. (meer…)

Vleesgeworden verandering

De kinderen van de jaren ’90 herinneren zich de film vast wel. Net als Gilbert Grape zaten ook zij verwikkeld in een coming of age-strijd. Laat Johnny Depp en een piepjonge Leonardo DiCaprio dan de hoofdrollen voor hun rekening nemen en ik kan je verzekeren dat elke jonge bakvis de film gezien had. Op het Boekenfestijn zag ik het boek What’s Eating Gilbert Grape? liggen. Ik werd spontaan nostalgisch en omdat ik weet dat het boek altijd beter is dan de film, besloot ik het te kopen. (meer…)

Mamoru Oshii's Ghost In The Shell

De meest recente ontwikkelingen op het gebied van robotica en kunstmatige intelligentie schijnen een ander licht op ons denken. Hoe zien wij onszelf, en wat betekent dat? De ‘New Aesthetics‘, een beweging in de kunst, gebruikt volledig computergegenereerde beelden om de mens te bekijken vanuit de computer. Hoe ziet een computer een mens? En wat betekent dat voor ons? Dat zijn interessante vraagstukken, maar hoe zit dat dan met de computer?

(meer…)

BYOB @ Roodkapje Rottterdam

Op de valreep wisten Telesync en V2 nog de allereerste Bring Your Own Beamer van Rotterdam te organiseren als allerlaatste event op een hiervoor ideale locatie. Drie dagen later sloot Roodkapje de deuren achter zich waar ze meer dan twee jaar tentoonstellingen en evenementen had georganiseerd. Dat was geen reden voor een verdrietige avond. Integendeel. Er werd gebeamd of er levens van afhingen. (meer…)

David Cronenberg's Videodrome

Het einde lijkt zoek als het gaat om ons vermaak. De beeldbuis in de huiskamer schreeuwt om aandacht en het geschreeuw wordt steeds gekker. Maar de onstilbare honger naar entertainment maakt ons verveeld. (meer…)

The Matrix: There is no real, there is no imaginary

Recentelijk zijn veel films uit Hollywood dusdanig inspiratieloos dat de moed mij in de schoenen zakt, met als knaller Battleship, gebaseerd op scheepslag: een oud kinderspel. Gelukkig zijn er ook interessante films, zoals ‘The Matrix’. Films die een parallel trekken met bredere thema’s, of stof geven om over na te denken. (meer…)

It's a Wonderful Life

Iedereen in de westerse wereld kent het beroemde duo Bert&Ernie, de twee poppen van Sesamstraat. De namen van de poppen komen uit de film It’s a wonderful life, die uitkwam in 1946. In de film zijn er twee bijrollen voor een onafscheidelijk duo: Bert (een politie-agent) en Ernie (een taxi-chauffeur). Later zijn de namen Bert en Ernie gebruikt voor een ander onafscheidelijk duo. De film, waar ik het over had, is een van de films van de regisseur Frank Capra en behoort tot de klassiekers van de zwart-wit film. Een van de beste films aller tijden, als je het mij vraagt. (meer…)

Overvolle jaren

Menigeen beweert dat we alles al gehad hebben in de kunst, dat er geen kunstgeschiedenis meer geschreven wordt. Vernieuwen kunnen we niet meer, omdat kunst alle vormen al een keer heeft aangenomen die mogelijk zijn. Fringe Festival suggereert dat er wel degelijk kaders zijn waarbinnen de kunst zich beweegt en wil de rafelige randen opzoeken. We kijken hoe dit zich uit in de voorstelling Jaren – Dance//Chance. (meer…)

The Hunger Games (2012)

Stel je voor. Je leeft in een wereld waarbij elk jaar een toernooi wordt gehouden tussen 24 kinderen tussen de 12 en 18 jaar. Het toernooi eindigt wanneer slechts één van de 24 over is. Die jongen of meisje mag naar huis, en de provincie waarin hij of zij woont krijgt een jaar lang zo veel voedsel als maar nodig is. Tot het volgende jaarlijkse toernooi dan. (meer…)

Shame

Sluts, anal, double penetration, cumshot to the face, cream pie… Porno. En seks. Onbezonnen, betekenisloze seks. Alsof er niets anders is hunkert Brandon (Michael Fassbender) naar meer. ’s Ochtends vlug even rukken onder de douche. En op het werk nog eens, op het toilet. Stiekem porno kijken, wanneer niemand het ziet. Een snelle wip met dat grietje uit de bar. En thuis wacht nog meer porno. (meer…)

The Muppets

Het zal je ongetwijfeld zijn opgevallen dat de Muppets terug zijn van weg geweest. Echt weg waren de Muppets nooit, aangezien deze gekke poppen nog steeds op tv te zien zijn! Google “Muppets”, en je zult ontdekken dat deze poppen al sinds 1955 bestaan. Ze zijn ook nog altijd op tv met het programma Sesamstraat. De film zelf zal echter gefocust zijn op “The Muppet Show” uit het jaar 1976 tot 1981. (meer…)

Rare Exports (2010)

Met de ondertitel ‘Every Great Story Has A Dark Secret’ brengt Jalmari Helander in 2010 de waarheid over de kerstman naar boven in zijn thrillercomedy ‘Rare Exports’. Deze film van Finse makelij is een creatieve en vernieuwende blik uit het land van de échte kerstman. (meer…)

Sherlock Holmes, A Game Of Shadows

De film speelt rond 1891 en er worden door de heel Europa bomaanslagen gepleegd op belangrijke plaatsen. Zoals Watson het omschrijft: Iedereen dacht dat de landen onderling ruzie hadden, maar mijn vriend Sherlock had daar natuurlijk een geheel eigen theorie over. (meer…)

The Never Happy Ending

Dood gaan we allemaal, maar wil je je alvast voorbereiden op wat komen gaat kijk dan naar The never happy ending. De 19-jarige Mary Wardak is dan nog wel springlevend, ze is er toch in geslaagd een sfeer neer te zetten waardoor je even het gevoel hebt dood te zijn. Het trage tempo in combinatie met de lichte muziek geven een hemelse sfeer, maar ook het kader en de Russische voice over geven het gevoel alsof je in een plek wordt meegezogen die niet aards is. (meer…)

Black Butterflies

De beste film van 2011 als we de Gouden Kalveren moeten geloven. “Een perfecte mix van nationale en internationale expertise, vakmanschap en talenten” noemde de jury het.  De filmrecensies die ik op internet kon vinden hadden het over een verfilming van het leven van Ingrid Jonker, een vrouw die de regisseur en scenarist zelf ook niet konden doorgronden. Een vrouw die eerder wordt neergezet als een aandachtszieke alcoholist dan een kwijnende dichteres. En er werd het kritiek gegeven waarom de film niet in het Afrikaans was aangezien Ingrid Jonker haar gedichten ook gewoon in het Afrikaans schreef. Toen vroeg ik mij toch even af waarom Black Butterflies het Gouden Kalf heeft gewonnen.

(meer…)

Batman 1989

Na de kleurrijke excessen die de 1966-versie van Batman met zich mee bracht, bleef het een tijdje stil op het Batman-front. Totdat Warner Bros in 1985 de toen nog relatief onbekende Tim Burton aannam, om een nieuwe film over de vleermuisachtige detective te maken. (meer…)

Batman 1966

Van heroïsch fladderende held tot melige kerel in een cape. Batman heeft gedurende zijn lange bestaan vele transformaties meegemaakt. Voor iedereen die wil weten op welke manieren de stoere detective door de jaren heen is geïnterpreteerd, is het genoeg om alleen maar naar de films die over hem zijn gemaakt te kijken. Voor diegenen die wel geïnteresseerd zijn, maar geen uren film willen kijken, heb ik geprobeerd om het binnen een paar minuten tekst samen te vatten. (meer…)

Ghost in the Shell

Waar de Deus Ex-serie, waarvan de nieuwste incarnatie eind augustus verschijnt, in visueel opzicht schatplichtig is aan de film Blade Runner, zo vertoont de anime Ghost in the Shell in technologisch opzicht veel overeenkomsten met de futuristische Deus Ex-serie. Het is echter jammer dat van de titels Blade Runner, Deus ex en Ghost in the Shell laatstgenoemde verhaaltechnisch het slechtst uit de verf is gekomen, want in visueel opzicht is de anime uit 1995 prachtig vormgegeven.

(meer…)

Dune

De lange Wikipedia-samenvatting is typerend voor de film Dune. En dat ik de pagina nodig had om me het verhaal te herinneren ook. Er gebeurt namelijk zó veel, met zó veel verschillende elementen, dat je moeite moet doen om je hoofd erbij te houden. En van sommige dingen weet ik eigenlijk nog steeds niet waarom die werden laten zien. Een actiefilm met actie. Dat is het. Héél véél actie. (meer…)

Blade Runner

Ter ere van het binnenkort verschijnen van het door sommigen zeer geanticipeerde computerspel Deus Ex: Human Revolution, leek het me gepast om in een serie artikelen een korte geschiedenisles te geven van het genre waaraan deze nieuwste telg van de Deus Ex serie schatplichtig is: Future Noir. En waar beter te beginnen dan bij het visuele boegbeeld van het genre, de science fictionklassieker Blade Runner.

(meer…)

Fish Tank

Een film over het leven. Niet filmisch mooi en zonder speciaal talent of superheld. Van begin tot eind een beetje raar, met een plotseling begin en een even plotseling eind, maar toch echt een geheel. Zo is deze film. Gewoon zoals het leven is. (meer…)

The Animal

Marvin (Rob Schneider) wil al jaren échte politieagent worden, net zoals zijn vader was. Maar totdat hij het speciale parcours heeft afgelegd, blijft hij meeloop-politieagent. En hij is nogal een watje. Daardoor mislukt hem het  parcours elke keer weer. Hij besluit het daarom volgens een andere weg te proberen. (meer…)

Random Ramblings: Soundtrack

Stel je voor: de klassieke horrorfilm-scène. Een jonge cheerleader zit samen met de seriemoordenaar opgesloten in de school. Wat is het eerste waar je aan denkt? (meer…)

The Shawshank Redemption

Over elke film valt wel wat te klagen. De personages spreken je niet aan of het plot is gewoon shit. Dat is fijn, want een recensie heb je dan zo uit je pen (of toetsenbord). The Shawshank Redemption daarentegen, is gewoon goed. Vanaf het begin tot eind is het verhaal goed. De acteurs zijn goed. Wel enge scènes, maar nooit functieloos. En film zet aan het denken, zonder te forceren. Een echte aanrader dus, dat ten eerste. (meer…)

Anime, een nieuwe wereld?

Het was op een zaterdagmiddag dat ik met iemand die ik niet erg goed ken naar de stad fietste en het gesprek op de een of andere manier op anime kwam. Je weet wel, Japanse series, met een enge gloed over zich, die alleen door emo’s worden bekeken, die daar vervolgens ontzettend leuke inside jokes over maken op Twitter, die je niet begrijpt. Deze kennis keek hiernaar en was er op energieke wijze fan van. In het kader van het ontdekken van de wereld keek ook in anime: het opsnuiven van de Japanse cultuur, of die van de alternatievelingen van de onze. Wereldreizen vanachter de computer, dat moet toch ideaal zijn? (meer…)

Premonition (2007)

Aan het begin is het verhaal nog realistisch te noemen. Gewoon een vrouw, gewoon een man, gewoon een stel kinderen. En dat er mensen overlijden in auto-ongelukken, mag voor niemand een verrassing zijn. (meer…)

Memento

Memento; ‘herinnering’, en dat is wat er in deze film juist ontbreekt. ‘Memento’ gaat namelijk over een hoofdpersoon met geheugenverlies, die de verkrachting en moord op zijn vrouw probeert te wreken. (meer…)