Muziek

Deze redactie wordt tijdelijk bemand door Annabel, maar dat is een teveel aan hooi te noemen. We zijn daarom hard op zoek naar een nieuw lid van onze eindredactie. Lijkt het je wat? Kijk bij onze vacatures en neem contact met ons op.

De muzikant en de artiest

Het concert is zo’n dertig minuten bezig. Tricky rondt een nummer af en stapt naar de microfoon. Hij mompelt iets onverstaanbaars en doet zijn handen open en dicht, alsof het monden zijn. Hij verdwijnt van het podium. De leegte die hij achterlaat, is stiller dan de zaal het gehele concert is geweest. Na een minuut van onzekerheid komt een vreemde man het podium op. Genadeloos vertelt hij ons dat wij te veel lawaai hebben gemaakt. Tricky heeft er op deze manier geen zin meer in. (meer…)

De taal van de popmuziek

Alle popmuziek klinkt hetzelfde. Als iemand iets maakt wat niet zo klinkt als de popmuziek die al bestaat, wordt het ‘alternatief’ genoemd. De muziek en de tekst zijn simpel, maar ook op dezelfde manier simpel. Oprechte verhalen vind je er vaak niet. Maar betekent dit dat alle popartiesten met oppervlakkige nummers oppervlakkige verhalen te vertellen hebben? (meer…)

Koning van de concertzaal

Vanuit het donker doemt een kasteel op in de vorm van een drumstel, van onder beschenen door een gouden licht. De lange haren van de drummer wapperen in de wind. Hemelsblauwe lichtstralen landen op hem. Hij is door God gekozen om over ons te heersen. Dave Turncrantz, drummer van Russian Circles, is de koning die op ons neerkijkt. Wij joelen en buigen voor hem; wij, het volk in de vorm van het publiek. (meer…)

Dolen door woede en vrijheid

‘Something’s stirring underneath the industrial fumes of Rotterdam. Amidst the rancid rats, malodorant traffic and greasy trays of manufactured meat, vast masses of unobtained, raw energy flows about freely.’ Zo omschrijft de band Dool zijn oorsprong. Duistere energie wordt omgezet in doom-achtige hypnotiserende klanken, waarmee Dool een grimmige sprookjeswereld creëert. Maar zo eenvoudig is het ontstaan van Dool niet uit te leggen. (meer…)

De echte singer-songwriter

Al een tijdje luister ik met plezier naar I Am Oak. Het leek me leuk om eens naar een concert te gaan. Toen ik de naam van de band googelde, kwam de klap: Thijs Kuijken, de zanger, is eigenlijk gewoon een singer-songwriter. Ik haat singer-songwriters! Ze zijn arrogant, aanstellerig en pretentieus. Maar I Am Oak toch niet? Wat maakt dan dat Kuijken de dans ontspringt? (meer…)

Een reis rond de wereld in negen tracks

Tijdens een reis rondom de wereld besloot Apperaat het vorige album ‘?!’ uit 2013 te beantwoorden. Het resultaat is ‘The Wooden Toy Truck’ en dit album zag begin februari het levenslicht. Apperaat, bestaande uit Tam Vibbersoft en Niels Gade, is een stel dat naast muziek ook film, poëzie en beeldende kunst maakt. Het is dus niet zomaar een band; het is een kleurrijk project met buitenaardse geluiden, flitsende lichten en experimentele muziek. Maak jezelf klaar voor een reis rond de wereld in negen tracks. (meer…)

De boom die een wolf wilde zijn

Twee mannen komen het podium op. Ze vervangen de dj’s die tot op dat moment stonden te draaien. Geen gejuich, geen geklap. Dan wordt de ruimte gevuld met glinsterende, diepgroene, fladderende ritmes, over elkaar buitelend als in de eerste golf van de vloed. Emancipator overspoelt ons. Maar niet alleen met zichzelf. (meer…)

Apologie voor publiekelijk janken

Soms gaat een popliedje over iets groots. De woorden lijken op het eerste oog eenduidig, maar blijken bij nadere beschouwing bezield door een metafoor. Een letterlijke beschrijving van iets groots moet wel verzanden in banaliteit. Een metafoor bezit daarentegen het potentieel om héél even de Waarheid te tonen. ‘Crying in public’ van Chairlift is zo’n liedje. (meer…)

Genieten is vaak een halve vinger lang

Sommige dingen maken het leven net wat mooier. Tony Chocolonely op een druilerige zondagmiddag, ’s ochtends op je wekker kijken en beseffen dat je nog een uur kunt blijven liggen. Maar ook: koptelefoon op, de deur uit en stevig door elkaar worden geschud met een nieuwe Oneohtrix Point Never. Genieten.
(meer…)

2015: het jaar van de vrouw

December was de maand van de muzikale rituelen. In Limburg begon Serious Request, in de Top 2000 vonden we de Pokémon Theme Song. Sky Radio draaide onafgebroken 101 kerstliedjes. Rituelen en lijstjes: ze harmoniëren. Maar in de aanloop naar de lijst der lijsten en alle andere lijstjes die daar omheen bungelen werd nog iets anders zichtbaar. Iets wat veeleer met het ritueel breekt. Afgelopen jaar was het jaar van de vrouw. Tijd voor een bijpassend lijstje. (meer…)

Times Square is een leugen

Een warme zomerdag op Times Square. ‘Is dit het echt?’, vraagt mijn vriendin mij vol ongeloof. We kijken om ons heen, de ontelbare schermen veranderen onze ogen in vierkanten. Ietwat gedesillusioneerd voegt ze eraan toe: ‘Ik had gedacht dat het veel groter zou zijn.’ We gaan op een trappetje zitten om een McFlurry te eten en turen nog wat in het rond. Ja, dit is het echt. (meer…)

Het verhaal van de piramide

Wordt muziek in de hemel gemaakt of op aarde? Willen mensen wegzweven naar een droomlandschap of juist verbonden worden met wat zich onder hun voeten bevindt? Soms komt er iets hemels op aarde terecht. Het kan in ons klimaat misschien nooit overleven, maar zorgt de korte tijd dat het er is voor de ultieme samensmelting van tegenpolen. (meer…)

Tim Kliphuis in Vredenburg

Een klassiek concert heeft altijd iets van een ritueel. Uitvoerenden strak in pak (m), al dan niet met vlinderdas; in ieder geval vooral zwart (v). Applaus bij binnenkomst van de dirigent en eventuele solisten. Stilte. Concentratie. En dan begint het concert: als het om een orkest gaat meestal met een ouverture gevolgd door een soloconcert; na de pauze een symfonie of iets dergelijks. Een naar mijn idee onhoudbaar concept. We hoorden hoe het ook kan. Het Tim Kliphuistrio aangevuld met drie klassieke strijkers speelde begin november in Cloud Nine, één van de nieuwe zalen van Tivoli-Vredenburg. (meer…)

CHVRCHES: Lauren hoort zich op te winden

Mijmeren over een mislukte verhouding of genieten van het zoete van een leugen. Het is waarmee het Schotse trio CHVRCHES de afgelopen jaren in festivalland de spotlights heeft opgeëist. En dat met drum, bas en synths als enige ingrediënten van hun smakelijke popconsumpties. Rechtlijnig en eenvormig, maar het werkt, ook weer op het kakelverse ‘Every Eye Open’. Hier lees je waarom. (meer…)

Alumna geeft geen toegift

Afgelopen vrijdag waren we bij het re-release feestje van Alumna, voor hun debuutalbum Enter. De klanken van Diede Oosterveen en band vulde de al goed gevulde, kleine zaal van Paradiso. Oosterveen zet, gewapend met een kersvers conservatoriumdiploma, een eerste stap in een muzikale loopbaan.

(meer…)

De belichaming van de kick om nieuwe bands opnieuw te blijven ontdekken

Ze zijn terug! Otto Boy, Jane on the Roof en Pfaff. Je weet wel, die band die hun tweede EP  een naam gaf die bij hun muziek past: Chungdechung! Boom! Tjak! Yeah! Medio april brachten The Teardrops, precies een jaar na hun laatste plaat, hun derde EP uit, simpelweg genaamd: The Teardrops. Eerder refereerde ik naar ze als de belichaming van de kick om nieuwe bands te blijven ontdekken, maar met deze vijf nieuwe tracks maken we opnieuw kennis met de band.

(meer…)

Mineur, majeur, onzijdig

Bij DWDD werd erover gesproken alsof het neurotechnisch onmogelijk was om niet vrolijk te worden van Pharrell WilliamsHappy, maar ik heb het tegenbewijsmateriaal opgevangen in een tranen-flacon. Toongeslachten staan niet altijd gelijk aan de emotionele resultaten bij de luisteraar. Zo kom ik van een overduidelijk majeur-toonsoort meestal in een overduidelijke mineurstemming. (meer…)

Tekst overbodig bij Dramm, Gershwin en Rachmaninov

Uitvoerend werk is vaak tamelijk ondankbaar. De director of photography wordt de hemel in geprezen, de camera operator krijgt slechts een schouderklopje. De architect wordt de wereld overgevlogen, de metselaar is na die grote klus gewoon weer werkloos. De mode-ontwerper weet van gekkigheid niet meer waar hij het geld moet laten terwijl de Chinese meisjes zijn iconische textiel zitten te bewerken voor een hongerloontje. In de muziek is het anders. We zagen het dinsdag in De Doelen in Rotterdam: een orkest heeft de macht over zowel de dode als levende componist. Ze kan een compositie doen staan of breken.

(meer…)

Vervoering en schizofrenie bij CD-presentatie Supertrawler

In zijn verschijning lijkt Felix Barth, zanger en bassist van Supertrawler, op een combinatie van Kurt Cobain, Owen Wilson en Alex Band (je weet wel, die ene van The Calling). Lange, steile blonde haren, geciviliseerde gezichtsbeharing en ogen die je vertrouwt. Zijn boyband-achtige voorkomen is misleidend. Zijn band produceert zowel stevige gitaarriffs als meeslepende rock. In een gehalveerde zaal van de Sugarfactory presenteerde Barths Supertrawler afgelopen weekend zijn eerste EP. Vervoering wisselde zich af met schizofrenie. (meer…)

Spaanse surfgrunge injecteert Amsterdam met meisjesromantiek

Behalve denkend aan ´Livin’ La Vida Loca´ met een stem à la Ricky Martin, laverend tussen dichterlijke woorden, is hardere Spaanse muziek normaliter moeilijk voor de geest te halen. Laat staan dat je er tanden op zou kunnen meppen. Het heeft eigenlijk altijd wel iets soepels, iets geils. Het valt niet te vergelijken met de bekende Nederrock waarin Huub van de Lubbe vertelt waarom het zo belangrijk is dat je klopt voor je binnenkomt. De band Deers uit Madrid bewijst dat Spanje kan beuken, rossen en tegelijk ingetogen rauw kan zijn. De aan bierflesjes lurkende Espagnoles wagen zich in de Nieuwe Anita Amsterdam aan de uitzondering en vertellen over liefde en over jongens. Het vleugje Engels als boter op brood smeert de boel aan elkaar.

(meer…)

Hoe eendagsvliegen vliegen

Nergens wordt er zo rond gesmeten met de term ‘eendagsvlieg’ als in muziekland. Feitelijk betekent het niets meer dat een artiest of een band maar één keer de Nederlandse hitlijst heeft kunnen bestormen. Eendagsvlieg is hierdoor een term geworden met een vieze nasmaak. We zijn teleurgesteld; de entertainers hadden niet zoveel talent als we dachten.  (meer…)

Locked & Loaded

Rotterdam is weer een muzikaal collectief rijker. Als we de site mogen geloven, brengt het Locked and Loaded Collective ons terug naar die heerlijke post-civil war/pre-hippie tijd. Je weet wel, toen niemand eigenlijk wat te zeggen had behalve blanke mannen met baarden. O de nostalgie. Toch ben ik het met ze eens. Al die nare dingen hebben wel tot één van de mooiste dingen in de wereld geleid: de blues en al haar kinderen. Het uit drie Rotterdamse bands bestaande collectief, The FourMonday Special en Eddie Next Door, illustreerde wat het is om je oren te laten suizen. Het nieuwste in de Rotterdamse blues bevond zich in Vibes, op 19 december en we hadden d’r zin an.

(meer…)

Een vergelijkbare zoektocht

Het spookuur nadert; mensen zoeken hun jas om te gaan en dezelfde deur waardoor ze vertrekken blijft openstaan om de afbouwende feestgangers van wat frisse lucht te voorzien. In de hoek bij de bar vindt er een levendige discussie plaats terwijl ergens anders in het voormalige woonhuis middenin de arbeidersbuurt van Rotterdam, iemand verdwaasd uit zijn ogen kijkt; ,,waar ben ik terecht gekomen?”. Zet hier de sound van DJ Equivalents Quest onder en je hebt een soundtrack van De Avond Met Ballen.

(meer…)

Son De Rotterdam raakt de juiste snaar

Op een vrijdagavond in november was ik in een klein knus huisje in Crooswijk. Hier zou een voor mij nog onbekende band spelen, waar ik een recensie over zou schrijven. Met een dichtgeknoopte jas, om de eerste winterkou te trotseren, werd ik hartelijk ontvangen op deze culturele avond, rijk aan muziek, film en poëzie, en werd ik verrast door een nieuw Latijns-Amerikaans kwartet, dat me tijd en plek even deed vergeten.
(meer…)

Linkin Park schreeuwt heipalen Ziggodome onderuit

Linkin Park is zo´n band die je naar huis toe stuurt met een aardappel in je oren en een bloedende keel. En we zijn niet anders gewend, dat is waar je voor komt. Het nieuwe album The Hunting Party voelt echter aan als een broodje döner teveel na het stappen. Het ziet er lekker uit maar smaakt voor geen meter terwijl het stroef door je strot naar beneden glijdt. Het  is niet bepaald een feest om te beluisteren als je de oude albums van deze legendarische hard-rockband uit Californië gewend bent. Tijd om eens een kijkje te nemen bij de gelijknamige tour, waarin de band vrijdag 7 november dan eindelijk na jaren Nederland weer bezocht in het Ziggodome te Amsterdam.

(meer…)

Mogwai live @ TivoliVredenburg

De dag dat Mogwai de grote zaal van TivoliVredenburg betreedt, bereikt ons het bericht dat dit gloednieuwe concertgebouw al een structureel begrotingstekort heeft van enkele miljoenen euro’s. Onder andere lekkend geluid en problemen met de verlichting liggen ten grondslag aan dit tekort. Iets waar wij, samen met de vele toegestroomde bezoekers, gelukkig geen last van hadden tijdens een interessante avond in Utrecht.

(meer…)

Aan de veren kent men de vogel

Muziek en kleding lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Veel muzikale stromingen van de afgelopen decennia hebben wel een ‘eigen’ kledingstijl ontwikkeld en in het straatbeeld kun je ook zonder al te veel moeite een muzieksmaak toekennen aan een persoon zijn/haar klederdracht. Een fenomeen dat mij mateloos intrigeert. Des te meer omdat ik schijnbaar een uitzondering op de regel ben, maar ook omdat in het hedendaagse straatbeeld een dusdanige uitgesproken muzikale voorkeur het veld lijkt te ruimen voor een enkel collectief modebeeld. (meer…)

Onzegbare kracht van The Antlers

Sommige muziek zegt meer dan dat het feitelijk zegt. The Antlers maken dergelijke muziek. Als frontman Peter Silberman in het nummer ‘Hotel’ zingt “when you pass through, you only keep what you can’t sell” dan heeft hij het niet over voortbewegen en het behouden of verkopen van objecten. Hij probeert met zijn verleden in het reine te komen, existentiële problemen in de ogen te kijken en voert een constante strijd om het goede te doen ondanks de last van het bestaan. Hoe deze strijd er precies uit ziet lijkt onmogelijk uit te leggen. Het is enkel te voelen en te ervaren. Afgelopen week bood Silberman met zijn band anderhalf uur lang die ervaring in Paradiso, Amsterdam.
(meer…)

Maiden United @ Bibelot, Dordrecht

Coverbands bevinden zich altijd op gevaarlijk gebied. Ze proberen het of teveel na te doen, waardoor het een wanhopige poging tot cool zijn wordt, of ze maken er teveel een eigen product van, waardoor fans de originele muziek er amper meer in herkennen. Waar in het spectrum ligt Maiden United, de Iron Maiden-coverband van eigen bodem? (meer…)

De Skaggerz: Debuutalbum knalt!

Springende fans en ontblote bovenlijven in een volle zaal die het bezoekerslimiet overschreed. Op de avond van 18 september klonk het debuutalbum van De Skaggerz in Rotown in Rotterdam. Deze zes vrolijke jonge Hollandse gasten zetten altijd de tent op zijn kop met een knallende performance. Niet alleen staan ze op het podium als getalenteerde muzikanten, maar nog meer maken ze er samen met het publiek een feestje van. Het is een band die zich typeert door het energieke live-karakter. (meer…)

Overleven als artiest: Ana Valero-Betrán

Als je door het centrum van Rotterdam loopt of hangt rondom de nieuwe hotspots zoals Het Schieblock, ZOHO of in de zijstraatjes van de Witte de With, lijkt het alsof iedereen wel op een één of andere manier een kunstenaar is. Misschien probeert men de reputatie die Rotterdam in 2001 had – toen het de culturele hoofdstad van Europa was – te herleven. Of misschien is het gewoon soort modetrend van poverty chic en jezelf een artiest noemen dat ervoor zorgt dat je die avond niet alleen naar huis hoeft. Desondanks blijft Rotterdam een aantrekkingskracht hebben op ‘echte’ creatievelingen uit de hele wereld. Maar hoe komen zij rond met het beoefenen van hun vak? Vorige keer hadden we de Hongaarse bassist Péter Nagy van The Mutations geïnterviewd hoe hij muzikant overleeft. Nu hebben we weer een muzikant gevonden, dit keer de Spaanse viola speler Ana Valero-Betrán die onder andere voor Sinfonia Rotterdam speelt.

(meer…)

Muziekterroristen

Vandaag is het tijd voor een kleine geschiedenisles. Waarom nu? Omdat we deze week denken aan hen die ons bang maken, ons terroriseren. De kleine minderheid die het voor ons allemaal verpest: muziekterroristen. Het ‘de één zegt terrorist, de ander zegt vrijheidsstrijder’ paradigma gaat nu even niet op. Het is simpel en zielig. Het is gewoon slecht.

(meer…)

The show must go on

Verdriet, blijdschap, woede, euforie en onbegrip: allemaal redenen voor het maken van muziek. Muziek verbindt, verblijdt en brengt rust. Muziek heeft een boodschap, vertelt een verhaal of rakelt oude gevoelens op. Bij de eerste dans van een bruiloft als herinnering aan elkaars liefde. Bij een begrafenis als herinnering aan een verloren leven. Overal wordt muziek gebruikt als potent middel om te herinneren, maar niet om te vergeten.

(meer…)

Liefde en dood op de Parade

De Parade is al sinds juni terug van weggeweest in Nederland. In augustus deed het theaterfestival na Den Haag, Rotterdam en Utrecht dan eindelijk Amsterdam  aan. Tijd om weer eens te kijken wat de vaak briljante artiesten dit jaar voor onderwerpen uit de grabbelton weten te vissen. Ik was wederom verrast.

(meer…)

Harmless tarantula

De jaren zestig. Geleidelijk aan doen modernistische luxeartikelen zoals de koelkast en de wasmachine hun intrede in het banale dagelijkse leven van het huishouden. Op muzikaal gebied staan de jaren zestig aan de wieg van muzikale grootheden zoals Simon and Garfunkel, The Jimi Hendrix Experience en Cliff Richard & the Shadows. Verborgen in deze jaren van muzikale grootheden ligt een alternatieve muziekstroming op de loer: Krautrock. Dat deze muzikale stroming de tand des tijds heeft doorstaan horen we op het album van Black Tarantula.

(meer…)

Vergane groenten

De komkommertijd bezigheid par excellence is natuurlijk surfen. En dan niet stoer, shirtloos en totaal vet relaxt het water bedwingen, maar gewoon achter je laptopje. Dood voor je uitstarend in kledij die je al een beetje te lang niet hebt gewassen. Tijdens één van die expedities vond ik wat zogenaamde trivia over de naamgever van deze tijd. De komkommer is eigenlijk een vrucht, bestaat voor 94 procent uit water en is één van de populairste ‘groenten’. Deze essentiële toevoeging voor elke salade heeft zodoende veel overeenkomsten met sommige muzikanten: ze zijn niet wat iedereen denkt dat ze zijn, bestaan hoofdzakelijk uit… ja niks en zijn op de één of andere manier heel erg populair. (meer…)

Blaas maar op mijn komkommer!

De komkommer: gezegd wordt dat princeps Tiberius deze vrucht al meer dan 2000 jaar geleden door zijn slaven liet verbouwen zodat deze het hele jaar door voor handen was. Maar zou een vrucht die zelfs al meer dan 3000 jaar wordt gekweekt niet voor andere doeleinden gebruikt kunnen worden? Als inspiratie voor moderne kunst? Of zelfs voor muziek? De menselijkheid dicteert meer dan eens een onvervulbare drang naar kennis en ontdekking, dus zo ver gezocht hoeft mijn beredenering niet eens te zijn. In dit artikel zal ik de invloed van dit lid van de Cucumis sativus op de muziekwereld belichten en je zult zien dat de komkommer vaker zijn entree maakt dan dat je aanvankelijk zou denken.

(meer…)

Cynische muziek zonder cynisme

Komkommertijd: als de hele wereld stilstaat en er echt niets groots gebeurt, is het tijd om aandacht te vestigen op de kleintjes. Tijd om eindelijk eens dat nieuwe bandje te checken. Singer-songwriter  Saskia Schalekamp schrijft oer-Nederlandse pop, dus als je op je vakantie Nederland of de herfst en de winter nog mist, wordt haar nieuwe EP jouw zomerhit. Als je iets gezelligs of vrolijks zoekt, hoef je hier in elk geval geen aandacht aan te besteden. (meer…)

Parkpop rockt Den Haag opnieuw

Het was al van te voren bekend: Parkpop 2014 zou anders worden dan voorgaande jaren vanwege het WK. Maar wel of geen voetbal, een verse en rockende line up met binnen- en buitenlands talent zou Den Haag weerom op haar grondvesten laten doen schudden. Gers Pardoel, 10cc, Epica, Kensington en vele andere maakte hun opwachting en zondag 29 juni 2014 was het dan zo ver: met 190.000 bezoekers ging de 34ste editie van een van de grootste gratis festivals van Europa van start!

(meer…)

Overleven als artiest: Péter Nagy (The Mutations)

Iedereen lijkt tegenwoordig een ‘kunstenaar’ te zijn, het is een soort pakje wat je aandoet voordat je uitgaat. Elke nacht word je omringd door je ‘mede-kunstzinnigen’, die zich voornamelijk lijken te kenmerken door hun outfits – kleding die in Oost-Europa normaal per de kilo worden verkocht, maar hier ‘vintage‘ zijn. Hoe is het werkelijk om een artiest te zijn? Is het inderdaad niet meer dan een typetje spelen waarin je je authenticiteit (lees: superioriteitsgevoel) uitroept, of komt er misschien meer bij kijken? In een poging om erachter te komen hoe het is om in de creatieve sector te overleven hadden we hiervoor al de Londense tekenaar Dan Morison en de Canadese synthpop band Winchester geïnterviewd. Dit keer hebben we iemand dichter bij huis gevonden. Rotterdam lijkt een hotspot te zijn voor creatievelingen, zo ook voor de Hongaarse bassist Péter Nagy van de psychedelische rockband The Mutations. Hoe is het voor hem om als muzikant te overleven?

(meer…)

Een resultaat van een modern vrouwelijk trekje

Vaak is de bewegingsvrijheid buiten je persoonlijke comfortzone veel groter en aardig belonend. Een ervaring die ik heb kunnen verkennen en erkennen bij de recensie van deze band. Ze zullen niet snel een enorm breed publiek aanspreken en qua muziekstijl is het niet mijn persoonlijke ‘cup of tea’. Althans, voordat ik er naar begon te luisteren. Echt te luisteren bedoel ik dan.

(meer…)

Knallende primitieve garagerock van eigen bodem

Let’s pretend John Lennon, Johnny Cash, Joe Strummer, Jack White and Moe Tucker got together in a garage to make some racket.” Dat is de catchy introductie van mijn kennismaking met dit muzikale trio. Het ontdekken van nieuw muzikaal talent geeft altijd een bepaalde kick. Door ervaring kun je vaak snel het kaf van het koren scheiden, maar door deze zorgvuldig gekozen en beeldende introductie van The Teardrops is mijn interesse direct gewekt. Wat blijkt: de omschrijving is spot on!

(meer…)

Overleven als artiest: Winchester

Een tijdje terug hebben we een interview gedaan met de Londense tekenaar Dan Morison over hoe hij als artiest zijn brood verdient. In het tweede deel van onze serie vonden we het Canadese experimentele synthpop-duo Winchester. Ze hebben onlangs een akoestische EP uitgebracht. De perfecte reden om ze even op te zoeken en er achter te komen hoe zij kijken naar het leven als muzikant. In eerste instantie hadden we de band een aantal vragen opgestuurd met de gedachte een vrij simpel verhaal te kunnen schrijven. Wat we echter terugkregen was een compleet introspectief dialoog. Op wat kleine technische dingetjes na hebben we het hele gesprek intact gelaten om jullie een blik te geven in de gedachtes van bandleden Montgomery de Luna en Lauren Austin.

(meer…)

Psychedelische pony’s

Er zijn van die bands die ik zo goed vind dat ik ze met iedereen wil delen. Vandaar dat ik u presenteer: Temples. Een jonge Britse band die met zijn neopsychedelische deuntjes al menig mens heeft verleid. Op 1 april stonden ze in de duivelse poptempel Bitterzoet, in Amsterdam, om mij en een paar honderd anderen te laten hallucineren. Nuchter, welteverstaan.

(meer…)

Van Ecliptica naar Pariah’s Child – vijftien jaar aan successen

Omdat ik in 2007 een spectaculaire première heb ervaren, maakte mijn hart een klein sprongetje toen ik vernam dat Sonata Arctica ter promotie van hun nieuwe album Pariah’s Child én ter viering van de vijftiende verjaardag van Ecliptica, weer terugkeerde naar de Effenaar. Mede met de herkenbare recensie over eenzelfde show van Sonata Arctica van Anne Bergshoeff in mijn achterhoofd, ben ik een klein beetje bevooroordeeld. Maar dat neemt mijn nieuwsgierigheid naar het Sonata Arctica anno 2014 zeker niet weg. Sterker nog, deze is aangewakkerd zoals een goede recensie dat behoort te doen! Met het nieuwe album op zak was het dan eindelijk zo ver: we meet yet again.

(meer…)

Het exotische noorden: doom metal in Malta

Door de eeuwen heen lijkt de wereld steeds kleiner te zijn geworden. Zeker nu we digitaal van alles en nog wat met elkaar kunnen uitwisselen lijken de afstanden nog verder gekrompen te zijn. Niet alleen dat, maar blijkbaar hoeven muziekgenres niet langer gebonden te zijn aan locatie – en kunnen we hiermee gelukkig ook misschien af van termen als ‘etnische muziek’ of ‘wereldmuziek’. In mijn vorige artikel keken we naar een aantal Peruaanse bands die zeker niet ‘traditioneel’ te noemen zijn. Dit keer keren we terug naar Europa en nemen we een kijkje naar een op het eerste gezicht vreemde trend in Malta: doom metal…

(meer…)

The Youtube Files: Hiatus Kaiyote

Twee keer per maand bespreek ik de resultaten van een ellenlange zoektocht over het wereld wijde web naar nieuwe muziek. Pas als ik het perfecte filmpje heb gevonden dat een band volgens mijn inzicht de meeste eer aandoet stop ik en tik ik er dit artikel over. Ruisende jazz, krakende rock, bloedende soul en alles wat daartussen zit bundel ik in The Youtube Files. Deze keer bespreek ik de Australische new-age R&B band Hiatus Kaiyote.
(meer…)

Little Trouble Kids maken de boel onveilig

Uit de zaal van de Beursschouwburg galmden de minimalistische noise pop van Little Trouble Kids. Door de openstaande deur, over het dakterras, stroomden de duistere tonen van vijf hoog op de hoofden van het toeristische feestgedruis in de Brusselse straten. En terwijl zij zich beneden misdroegen, zoals het hoort, presenteerden drie kleine kinderen alweer hun derde album: Haunted Hearts. (meer…)

De comeback van totalitaire pop art

De geschiedenis lijkt zichzelf soms te herhalen. Dertien jaar na het einde van de Koude Oorlog staan de Amerikanen en Russen weer tegenover elkaar om hun geopolitieke belangen in Oost-Europa te verdedigen. Het totalitaire karakter van de ‘goede oude ideologieën’ maakt ook weer een comeback: van het systematisch bespioneren van de eigen bevolking, een propaganda-machine die op hol is geslagen, tot de drang tot het verwijderen van etnische minderheden. Of misschien is het helemaal geen herhaling van de geschiedenis en is het een spel wat de hele tijd al wordt gespeeld, enkel dat het nu op dit moment overduidelijk is. Alleen al hierom is de totalitaire pop art band Laibach relevanter dan ooit. (meer…)

Awakening the world – Lost Horizon style

Met een interessant voorkomen (to say the least) en bandleden met namen als Transcendental Protagonist en Perspicacious Protector zet Lost Horizon een, tja… aparte band neer. Deze Zweedse formatie is geen power metal band met het repertoire van Stratovarious. Of een rugzak waarin een indrukwekkende historie als die van Grave Digger wordt meegedragen, maar gewoon een bandje uit Göteborg, Zweden. Maar indrukwekkend als dat het voorkomen ook mag zijn, wat zegt de muziek?

(meer…)

Ennio Morricone, My Life in Music

Dat hem dit moest overkomen. Hij had nota bene succesvol onderzoek gedaan naar de platworm. Nu stond hij daar zichzelf te verantwoorden voor een speculatieve uitspraak, die hij een aantal maanden geleden tijdens een nieuwsprogramma had gedaan. Nederland voelde zich door hem bedrogen en eiste duidelijkheid over de afluisterpraktijken van de Verenigde Staten. Terwijl de minister van Binnenlandse Zaken en Koninklijke Relaties de kritische vragen moest beantwoorden van de tweede kamer op de dag dat het volk besloot terug te vechten, trokken 17,000 mensen die zeshonderd kilometer van het parlement verwijderd waren zich daar weinig van aan. Zij waren in bekoring gebracht door de inmiddels legendarische muziek van Ennio Morricone in het O2 World Berlin. (meer…)

Dagelijkse kost

Het openen van de cd is al een genot op zichzelf. Toegegeven: hiermee sla je mij aan de haak. Een gelikt hoesje is leuk, dat is de charme van de cd! Ik ruk het plastic van de hoes (zo snel als het gaat, meestal is dat niet zo gemakkelijk) en sla het hoesje open. De stijl van het debuutalbum Dagelijkse kost van Andere Koek! is speels en toepasselijk voor deze band, die bij elk nummer zijn tong uit lijkt te steken. (meer…)

Reconquista: 5 Peruaanse bands die je niet mag missen

Peru staat niet bekend om haar culturele bijdrages. We kennen het land voornamelijk van de cocaïne en de panfluit spelende indianen die hier hun cd’s proberen te verkopen, en vergeten dan ook even dat ’s werelds bekendste modefotograaf, Mario Testino, een Peruaan is. Daarom is het niet vreemd dat bijna niemand weet dat Peruaanse bands zoals Los Saicos in de voorhoede hebben gestaan van wat nu punk is. Maar dit jaar wordt het allemaal anders. De verhoudingen tussen Peru en Europa zijn veranderd: de straten van Lima lopen vol met economische vluchtelingen uit Europa en het wordt voor Peruanen gemakkelijker om naar het oude continent te reizen. Bedenk hierbij dat de Peruaanse keuken in 2014 een culinaire trend gaat worden en ineens wordt een Peruaanse culturele invasie niet zo heel vreemd meer. Hier alvast vijf bands die je niet mag missen.

(meer…)

Het burenfeestje van Customs en De Staat

Met mijn integratieproces in Brussel in gedachten, werd het onderhand tijd dat ik mijn oren trakteerde op wat Belgisch schoon. Zonder een zeker aantal 3FM bandjes te hebben aanschouwd ben je namelijk ook geen Nederlander. De Leuvense local heroes, de Customs, presenteerden hun derde album The Market, in de mooie hallen van Ancienne Belgique. De Nederlandse mannen van De Staat waren zo aardig om de overgang voor mij wat te vergemakkelijken.

(meer…)

Opening Amsterdam World Jazz City

Een hoop dissonante noten en Candy Dulfer. De Kick-Offnight van de Amsterdam World Jazz City ging vrijdagavond van start in de Melkweg. Als je als echte jazzfanatiekeling naar een concert gaat en de namen Jules Deelder, Candy en Hans Dulfer en Ack van Rooyen hoort, bereid je jezelf er op voor dat je enige liefhebber bent met pigment in het haar. Op wat kleine stofhoopjes na kon die vooroordelen weer netjes in de kast doen. Er was een breed scala aan mensen op de opening afgekomen en de initiatiefnemer Cees Hamelink gaf de boodschap de typische Miles Davis en Chet Baker improvisatiejazz  door te willen laten klinken het komende jaar in de hoofdstad. (meer…)

Ásgeir, zwijmelend de zomer tegemoet

December is niet voor niets een feestmaand. Langzamerhand komen we te weten wie ons gaan toezingen tijdens de beste maanden van het jaar. Heel muziekland kijkt als een kind tijdens Sinterklaas naar de voorbijkomende namen van de grote festivals. Het opvallende kenmerk van de Homo Musicus is echter, dat bepaalde grote namen ons gestolen kunnen worden. Metallica, Foo Fighters, Bruce Springsteen: gaap, al gezien en meestal meer dan eens. Nee, wat ons draaiende houdt zijn de nieuwe acts. (meer…)

Anneke van Giersbergen @ Nosturi

Een band heeft een voorprogramma nodig. Hoe vervelend en saai dat soms ook is, het contrast met de hoofdact is dan des te groter. Hoewel enthousiasme bij het optreden van Anneke van Giersbergen geen issue is, had de zaal wel wat voller mogen zijn, graag vanaf het begin al. Een voorprogramma zou daarbij geholpen hebben, maar Anneke doet het op eigen krachten. (meer…)

Braids: de band dan, niet het haar

Braids waagt de sprong en poogt datgene te realiseren waarvan zoveel muzikanten deze dagen dromen: een dag in James Blake’s schoenen. Lukt het ze om deze te vullen? Drie man in één gigantisch paar: de zwarte, strakke, net gepoetste schoenen van het minimalisme. Met hun nieuwe album Flourish//Perish doet dit Canadese trio de wereld aan. Hoe is het album en staan ze hun mannetje op het podium? Die vraag kent geen eenvoudig antwoord.

(meer…)

The New Shining: Wake up your dreams

Het is alweer vijf jaar geleden sinds hun debuutalbum  Supernatural Showdown, geproduceerd door Oscar Holleman, werd uitgebracht. Dit album zorgde voor een aantal successen, waaronder de titel ‘Serious Talent’ op radio 3FM. Een grote doorbraak bleef echter uit. Het tweede album Hedges Against The Night, is geproduceerd door niemand minder dan Erwin Musper, die ook wel bekend is van albums van Doe Maar, Van Halen en Bon Jovi. In deze periode speelde de band als vast voorprogramma van de rockband Golden Earring. (meer…)

We want Floor – and so does Nightwish

Dat Finnen van metal houden, weten de meeste metalheads inmiddels wel. Dat Nederland een aantal grote namen in de metalwereld heeft voortgebracht, weten de meesten niet. Hoewel deze bands erg populair zijn buiten ons land, zien we er zelf vrij weinig van. ReVamp is zo’n band en wij praatten hierover met zangeres Floor Jansen, die de vaste zangeres van de Finse band Nightwish is geworden.

(meer…)

ReVamp en Kamelot @ Nosturi, Helsinki

Het gebeurt niet vaak dat het voorprogramma beter is dan het hoofdproframma, of er überhaupt bij in de buurt komt. ReVamp kreeg het toch maar mooi voor elkaar als voorprogramma voor  het grote Kamelot. Tegen alle verwachtingen in was Kamelot niet zo spannend, ReVamp des te meer. (meer…)

Interview met Sharon den Adel van Within Temptation

Within Temptation is op wereldtour en doet ook Finland aan. Toevallig was een van ons in de buurt en kregen wij geheel onverwacht de kans om zangeres Sharon den Adel te interviewen. Voor we het wisten, zat ik in de kleedkamer met haar te kletsen over het nieuwe album, touren en de prachtige natuur van Ierland. (meer…)

Within Temptation @ The Circus, Helsinki

Het is half drie ’s middags. Voor de deur van The Circus in Helsinki zit een stel meisjes. Vier, om precies te zijn. Ze wachten op een van Nederland’s grotere exportproducten: Within Temptation. Dat de deuren pas om 19.30 uur opengaan, lijkt hen niet te deren. Dat ze vol in de zon moeten zitten, met hun zwarte jurkjes, maakt hen ook niets uit. (meer…)

Parkpop 2013 – waanzin in Den Haag

Parkpop: het gratis Haagse festival wat elk jaar weer zorgt voor overvolle treinen, bussen en trams, en een Zuiderpark dat gevuld is met duizenden en duizenden mensen. Dit jaar waren het er 250.000! Het was weer een festival gevuld met te gekke acts. We mochten genieten van Skip&Die, Barry ‘Mr Golden Earring himself’ Hay, Hoffmaestro, Handsome Poets, de legendarische Bob Geldof en Sinéad O’Connor.

(meer…)

Guns N' Roses doet haar naam eer aan

‘I was an idiot by then already, so what do you expect me to be now?!’ gilt Axl Rose door Ahoy over vroeger. Een volledig doorgeslagen rockster met een buikje – dat verwacht je – die binnen z’n zonnebril draagt en overal en altijd te laat komt – dat klopt. De doorgeslagen rockster rockte drie uur lang gillend en rennend en zingend en dansend, bewijzend hoe een vette, uiterlijk typische Amerikaan van vijftig met z’n heupen kan bewegen en daar alleen maar mannelijker van wordt. Gisteren stond Guns N’ Roses in Ahoy, het was waanzinnig. (meer…)

The Asteroids Galaxy Tour

Hoge stem, hoog diva- en retrogehalte: The Asteroids Galaxy Tour. Hun geinige melodietjes en elektronische geluidjes zitten de volgende dag geheid nog in je hoofd. Is weer eens wat anders dan wakker worden met een flinke kater. (meer…)

Chisu

De eigenzinnige Finse zangeres Chisu heeft het vanaf de eerste klanken uit haar gouden strot al goed gedaan in eigen land. Het begon in 2008 met Alkovi, waarna in 2009 Vapaa ja Yksin en in 2011 Kun Valaistun verschenen. Ze heeft al meerdere prijzen gewonnen en werkt samen met andere grote namen, zoals Tarja Turunen (ex-Nightwish). Bovendien is zij de artieste waarvan het 9-jarige meisje met de Winnie the Pooh-laptop muziek had gedownload (het zogeheten Chisugate-schandaal). Wij vinden het tijd voor een nieuw album, maar dan mag deze getalenteerde dame wel eerst eens in het buitenland geïntroduceerd worden. Dat ze alleen in het Fins zingt, mag geen probleem zijn. (meer…)

Korpiklaani @ Romein, Leeuwarden

Men neme een oude kerk, enkele vikingen en wat uitzonderlijke instrumenten. Even roeren en je hebt een mooi feestje. Dat geldt ook voor deze prachtavond in De Romein in Leeuwarden. Samen met het Dokkumse Baldars Draumar en het Estische Metsatöll maakt Korpiklaani er een noordelijk folk metal-gebeuren van, waarbij het bier rijkelijk vloeit. Het voornamelijk langharige publiek is dan ook niet te stoppen en de haren vliegen in het rond.

(meer…)

W-w-w-w-welcome to the jungle

Waarom stottert Sanne Hans wél als ze praat, maar niet als ze zingt? Ik heb het altijd een f-f-f-fascinerend verschijnsel gevonden, in de positieve zin. Maar goed, stel nou dat ze toch een keer niet uit haar woorden komt tijdens het zingen is dat helemaal geen ramp. Integendeel. Lang voordat artiesten als Lady Gaga ermee begonnen was het memorabele stotteren in nummers al decennialang zeer hot and happening. Muzikanten gebruikten deze handicap om het effect van de teksten te bekrachtigen. Het is een eeuwenoude stijl die al vaker is besproken. Uit nieuwsgierigheid ben ik gaan zoeken en heb ik een selectie gemaakt van mijn favoriete stotternummers.  (meer…)

No Angry Young Man – Paris Rains

Grote verwachtingen werden gewekt toen hun vorige titelloze album in 2009 het grotere publiek bereikte. De grote klapper is er nog niet echt geweest, maar wellicht dat die er nu wel gaat komen met hun nieuwe album Paris Rains. Met producers Werner Pensaert (U2, K’s Choice, Hooverphonic) en David Poltrock mag je een juweel, nee, een 12-karaats diamant verwachten. (meer…)

Swelter – Mountains for Everyone

Om ‘Mountains for Everyone’ ongeschonden in de winkels te krijgen, moesten eerst een paar draken worden verslagen. Na een reeks persoonlijke gebeurtenissen werd al het materiaal weggegooid. Het album werd compleet herschreven. Onderweg naar Duitsland werden driehonderd exemplaren ontvreemd. Zoals de Nederlandse band Swelter zelf al opmerkte, leek de titel wel een self-fulfilling prophecy; de weg naar boven verliep niet bepaald gemakkelijk.
(meer…)

Qeaux Qeaux Joans – Luxor Live

Eind vorig jaar stuitte ik op een nummer dat meteen mijn aandacht wist te trekken, niet bijster origineel maar toch erg fris en met een intro waar je u tegen zegt. Dit nummer Golden Cage maakte me nieuwsgierig naar de band en tot mijn blijdschap kwam ik er achter dat dit ‘gewoon’ Nederlands was. En dicht in de buurt bezig aan een tour. (meer…)

Delain @ Metropool, Hengelo

Half 2012 bracht de Nederlandse symfonische  metalband Delain het album We Are The Others uit. Een volwassen, vernieuwend album dat de kwaliteiten van de band goed naar voren brengt. Samen met de band Seven Waters brengt Delain dit ten gehore in Hengelo. (meer…)

Wennen aan een vreemde vogel

Mijn eerste kennismaking met Andrew Bird is alweer een aantal jaar geleden. Het nummer ‘Imitosis’ maakte vrijwel meteen grote indruk, en tijdens de donkere dagen van de winter klonk deze muzikale vogel vaak door mijn koude kamer. Daarna raakte meneer Bird om door mij onverklaarbare redenen een beetje in de vergetelheid. Totdat hij afgelopen lente ineens weer voorbij fladderde met zijn nieuwe album ‘Break it Yourself’. (meer…)

LCMDF – Mental Health

De eerste Finse band die op de NME Awards Tour mee was. Dat klinkt veelbelovend. Le Corps Mince de Françoise heet deze band, bestaande uit Emma en Mia Kemppainen. Maar liever noemen ze zich LCMDF. Samen met enkele vrienden begonnen zij aan hun muziektrilogie, waarvan het eerste deel Mental Health eind oktober uitkomt. (meer…)

Muzikale knuffelbeer en pittige tante veroveren de wereld

IJslandse verhalen over monsters en mannen. Verteld door zes mensen van begin twintig. Verhalen over de zon als goede gids, draken en koningen, het galmen van een stem in een berglandschap, en de oneindigheid van de lucht. Of Monsters and Men is een nieuwe popfolk formatie uit Reykjavik. Dat hun succes niet beperkt blijft tot polaire gebieden bewijzen ze met -hun wereldwijd goed ontvangen- debuutalbum My head is an Animal. Anderhalf uur ijskoude, doch prettige, sprookjesfolk, met een vleugje Arcade Fire melancholiek. (meer…)

Hans Chew – Tennessee & Other Stories

Er zijn weinig mensen die zich na het leegdrinken van een fles whisky nog iets kunnen herinneren van de nacht daarvoor. Wellicht probeer je terug te halen wat je gedaan hebt, waar je geweest bent en waarom je überhaupt op het idee bent gekomen om een hele fles whisky leeg te drinken.

Zoals de nacht uit je geheugen is verdwenen, zo is de debuutplaat van Hans Chew, Tennessee & Other Stories, roemloos achtergebleven in 2010. Vergeten in de walmen van kroegen waar de rook nog steeds trots je reukorganen binnendringt, het zweet van de avond van de muren afdruipt en waar barvliegen troost vinden in een nachtelijke affaire. (meer…)

Soap&Skin was heerlijk heftig

Sitting, staring, watching all you leave behind this there is nothing which has so much more to give. I lost, I lost you. Ze was heerlijk heftig, een bleekjes mager uitziend meisje met een gekwelde ziel. Ze keerde zichzelf binnenstebuiten voor ons met haar stem vanuit haar diepste gronden. Soap&Skin was puur.

Pianoliefhebbers, haalt uw hart op

Het is nog even wachten, maar op 7 september brengt Anna Aaron haar album Dogs in Spirit uit. De voorkant is net zo bijzonder als de muziek. De duisternis en excentriciteit van het albumhoesje lijkt terecht te zijn, wanneer we het eerste nummer ‘Elijah’s Chant’ horen, maar daarna neemt het een hele andere wending. (meer…)

Grillig als de emoties van een puber

Met het symfonische nummmer ‘The Janus Mirror’ opent Emanuel And The Fear hun gelijknamige album The Janus Mirror. Wanneer je denkt dat je ze door hebt, begint het volgende nummer. Weg illusies. Deze muzikanten zijn onvoorspelbaar en origineel. (meer…)

Lekker gewoon, gewoon lekker

Precies tien dagen nog. Negen nachtjes slapen. Men kijkt er al naar uit: When Love Comes van The Waxbills. De Canadezen zijn actief, ze brengen in vier jaar al hun derde album uit. Tussendoor touren de heren bijna aan één stuk door. Ergens mist een aantal maanden, in die tijd hebben ze hun albums gemaakt en uitgebracht. Dit soort fanatisme zie je niet vaak meer. (meer…)

Het korset van de opera

Rond de tijd van schrijven is Gabby Young druk bezig met het opzetten van haar nieuwe online winkel Gabberdashery. Deze vrolijke en energieke dame zit niet stil en tussen het bouwen van de website door had ze zelfs nog even tijd om ons te woord te staan. (meer…)

Parkpop met Wooden Saints (1/3)

Het is één uur, en Parkpop heeft op dit moment haast meer eettenten dan bezoekers, vanwege het onfortuinlijke weer. Dit is ook het moment waarop Wooden Saints het spits afbijt, om het gratis Haagse festival te openen… en wat een beet was dat. Ondanks dat de menigte – als je dit zo mag noemen – niet helemaal enthousiast was, mocht het de pret op de Jupiler stage niet drukken. (meer…)

Believe – Justin Bieber

Justin Bieber. Allerlei mensen zijn heel erg wild van hem, en dat zijn niet alleen kwijlende tienermeisjes. Over zijn nieuwe album Believe zeggen zelfs voormalige haters dat het album echt swag heeft. De single ‘Boyfriend’ schijnt zelfs vaak op de radio te komen, geaccepteerd door het grote publiek en wel. Recensenten schrijven dat Bieber volwassener is geworden. Zou het? (meer…)

Leonard Cohen

Mijn laatste ontdekking is Leonard Cohen. Ik kende deze Canadese zanger al door een paar bekende nummers, zoals ‘Suzanne’, ‘Halleluja’ en ‘So Long, Marianne’. Toen ik Spotify opende, werd me een album aan met Tom Waits en Leonard Cohen aangeraden, genaamd Cohen & Waits. Tom Waits vind ik een van de beste artiesten, met meesterwerken als ‘Frank’ Wild Years’, ‘Closing Time’ en ‘Swordfishtrombone’. Het album Cohen & Waits bestond uit live-nummers; de eerste waren zeven nummers waren van Cohen en de andere zeven van Waits. (meer…)

Klaagzang van een manisch depressieveling

De excentrieke, swingende Gabby Young and Other Animals bracht halverwege juni het tweede album The Band Called Out For More uit. In september zal het ook eindelijk Nederland bereiken, maar wij mogen hem al beluisteren voordat het de oren van de meeste Nederlanders bereikt. En het is puur genieten!

(meer…)

Les Jupes is kabbelend en traag

Het Canadese Les Jupes timmert al enige tijd aan de weg in Europa, maar op 3 september zal hun debuutalbum ook in de Benelux uitkomen. Dit jolige kwartet van drie mannen en een vrouw heeft al veel lof gekregen voor Modern Myths. Maar hoe ongekunsteld vinden wij dit nou? (meer…)

The Kik – Springlevend

Het kan natuurlijk geheel toevallig zijn, maar net als het door mij onlangs gereviewde DeWolff IV, is ook Springlevend van The Kik een nieuwe plaat met een oude sound. Maar waar DeWolff letterlijk vol op het orgel ging en ons met een psychedelische hardrockshow bombardeerde, heeft The Kik voor een heel ander hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis gekozen: beatmuziek. En ik moet eerlijk zeggen: Springlevend  is een van de meest catchy platen die ik dit jaar heb gehoord.

(meer…)

DeWolff IV: nieuw en retro

Oké, oké, ik geef het toe: ik ben jaloers op DeWolff. Strontjaloers. Net als de uit het zuiden des lands afkomstige jongens van DeWolff, bezat ook ik ooit de droom om muziek te maken die was geïnspireerd op muziek uit de sixties en seventies. Ik heb zelfs een paar jaar deel uitgemaakt van een band, maar toen bleek dat deel uitmaken van een band niet alleen maar psychedelisch jammen in het donker betekende, haakte ik af. DeWolff jamt er ondertussen nog steeds lustig op los tijdens live-optredens en geeft bovendien in hoog tempo nieuwe albums uit om hun aanwezigheid op de Nederlandse podia fris en fruitig te houden. De vierde telg in het muzikale spervuur dat DeWolffs uitdijende discografie is, heet DeWolff IV, maar hoe vernieuwend kan een nieuw album van een retro-band nou eigenlijk zijn? (meer…)

Dag en nacht (The New Shining)

Eén live optreden als support act van FictionPlane was al voldoende: ik was overtuigd door de kracht van The New Shining. Hiervoor moesten we het doen met de albums Hedges Against the Night en Supranatural Showdown. Nu overtreffen ze deze meesterwerken met het album Stripped/Full Circle. Deze dubbelcd laat de Rotterdammers van hun beste kanten zien. (meer…)

The Kyteman Orchestra – The Kyteman Orchestra

Witte rook uit Kytopia, de muzikale vrijstaat waar Colin Benders zich na zijn succesplaat The Hermit Sessions uit 2009 heeft teruggetrokken. Benders, beter bekend als Kyteman, heeft voor zijn nieuwe plaat The Kyteman Orchestra een breed scala aan klassieke muzikale invloeden ingevlogen. Waar zijn band eerder nog een Hip-Hop Orchestra heette, heeft Kyteman zich nu veel meer op het orkestrale gefocust, maar hoe goed heeft deze ommeslag uitgepakt? (meer…)

Het eiland van Little Trouble Kids

Jantje lacht, Jantje huilt. De voorkant zegt het al, maar het geheel klinkt net zo. Niet dat het niet vernieuwend is. Dat zeker niet. Ze schijnen een hoop live ervaring te hebben. Ongetwijfeld krijgen ze een zaal trippende rebelse jongeren aan het springen. Ik heb het hier over Adventureland, het nieuwste album van de Vlamingen van Little Trouble Kids. Eerder bekend onder de naam Boston Tea Party, brengen ze dit jaar hun nieuwe album uit. (meer…)

Piepjong en razend interessant

Het piepjonge bandje No Reply bracht op 25 april hun nieuwe EP Tangled in the World uit. Dit Haagse/Delftse bandje timmert al jaren aan de weg met optredens in Het Paard van Troje en deelname aan de High School Music Competition 2012. In de Haagse muziekscene krijgen ze al steeds meer aanzien en het lijkt goed te gaan. Deze EP bevestigt dat alleen maar. (meer…)

MDNA – Madonna (2012)

“Its official! I need to move. I need to sweat. I need to make new music! Music I can dance to.”, aldus Madonna een tijdje terug, en het resultaat ligt nu in de winkels! MDNA is catchy pop waar je op wilt dansen tot je erbij neervalt. De energie spat eraf, zoals we al kenden van Madonna uit vorige nummers zoals het bekende 4 Minutes en Hung up maar dan beter, vloeiender, energieker, elektronischer, en meer Madonna. (meer…)

Sophisticated gangster

Lana Del Rey wordt tegenwoordig veel besproken. Is haar muziek nu mainstream of authenthiek? Is ze überhaupt authentiek gezien haar opgeblazen lippen? Is ze wel een goede muzikant?  Op 31 januari is haar nieuwe album Born to Die wereldwijd uitgebracht. Hoeveel weten we eigenlijk over haar?

(meer…)

Are you suffering?

Er zijn maar weinig artiesten die zo’n divers publiek aantrekken. Allerlei freaks vanuit alle kanten van het land, zelfs de wereld, komen naar de shows van Emilie Autumn en haar Crumpets. Dit zijn niet zomaar concerten of optredens, dit is een performance. Denk indrukwekkende musical à la Joop van der Ende zonder de verhaallijn. Niet voor niets werd dit optreden verplaatst naar de grotere zaal van Tivoli. (meer…)

Debuut met emotionele lading

Rise Ye Sunken Ships was I guess a battle cry for my camp, for my family, for my friends”, zegt Billy McCarthy en dat is te horen op debuutalbum. In maart wordt hun debuutalbum ook in Nederland uitgebracht, tijd dus om wat over de mannen van We Are Augustinus en hun debuut te weten te komen.

(meer…)

Die Zauberflöte @ Lucent Danstheater

Al jaren spreekt Die Zauberflöte tot mijn verbeelding, dus je kan haast stellen dat er een droom is uitgekomen toen ik naar deze voorstelling kon. Een van de bekendste aria’s staat momenteel bekend bij de jeugd als ‘dat liedje van de Durex-reclame’ maar er zit veel meer in de opera. (meer…)

De keizers van de zigeunermuziek

Dat Janove Ottesen, de zanger van Kaizers Orchestra, in het Noors zingt is geen belemmering voor het feestje in het Utrechtse Tivoli. Meezingen doet iedereen uit volle borst en iedereen begrijpt wat ze bedoelen. Daarnaast zijn er ook nog veel mensen bij het concert die het echt verstaan omdat ze uit Noorwegen komen. Ik wist niet eens dat er zoveel Noren in Nederland rondliepen.

(meer…)

Een vol Tivoli de Helling

Deze Londonse boys gaan voor folk met een rauw randje. De zanger Peter Liddle vertelde dat ze vorig jaar ook in Tivoli de Helling hadden opgetreden. Toen voor vijftig mensen, nu was de zaal uitverkocht. Het was de vijfde dag van hun Europatour, ze zullen onder andere nog in Berlijn, Brussel en Parijs spelen. Ze zijn op de goede weg, hopelijk voor hen staan ze volgend jaar in een uitverkocht Tivoli Oudegracht.

(meer…)

Dry The River @ Tivoli De Helling

De Engelse indie/folkband Dry The River, bestaande uit zanger Peter Liddle, gitarist Matthew Taylor, violist Will Harvey, bassist Scott Miller en drummer Jon Warren, komt op 28 februari spelen in Tivoli De Helling. Zes dagen later, op 5 maart, ligt hun nieuwe album Shallow Bed in de winkels. Reden genoeg voor een interview. (meer…)

Prodigal Sons – Wine of Life

Misschien hebben talentenjachten de afgelopen jaren veel meuk over de wereld rondgestrooid, in ruil voor kijkcijfers en sms-gelden, misschien horen we nooit (nóóit) meer wat van Jim en Jamai (en Boris, Rafaella, Floortje, Sharon, Maaike, Erik Hulzebos, Nikki en Red!) maar dat is helemaal niet erg en ik zal je vertellen waarom. Eén ervan heeft ook de aandacht gebracht op Erwin Nyhoff, een oude rockster met een steengoede, maar eerder onbekende discografie. Hij bewoog zich op tv zoals hij zich vermoedelijk ook in de schuren van boeren Harres beweegt, waar een stomdronken publiek meelallend over de vloer rolt, of op Pinkpop, waar het publiek ongetwijfeld hetzelfde doet. Het rijmde niet, maar was mooi om te zien. En het bleek dat de man albums heeft uitgebracht. De parel: het debuutalbum Wine of Life uit 1993. (meer…)

De Nachtegaal en andere fabels

Voor de uitvoering van De Nachtegaal en andere verhalen had het podium een metamorfose ondergaan. Links en rechts waren twee kleine, Chinees aandoende terrassen gemaakt, waarvan er eentje plaats bood aan een boom, tevens in Chinese stijl. Het orkest, een kleine bezetting, zat al klaar op het toneel. De orkestbak was voor de gelegenheid namelijk gevuld met water: een klein zwembad. De dirigent Xian Zhang werd ingesloten op het steigertje en Ragtime kon beginnen. (meer…)

Florence + The Machine – Ceremonials

Het is 31 oktober 2011 als Ceremonials geboren wordt uit de vermoedelijk roodharigste vrouw van ooit en alle tijden die op een podium staat. Er staat een filmpje op internet van een in het zwart zingende Florence met Machine op een podium dat tot in het publiek doorloopt. Ze staat daar en beweegt met de muziek en haar feloranje haar wappert mee. Dat beeld is bijna meer fascinerend en indrukwekkend dan debuutalbum Lungs zelf. Kaal, maar magisch.”Let’s talk about magic,” staat dan ook op de site. “Ik wil dat m’n muziek klinkt alsof je jezelf uit een boom gooit, of van een hoog gebouw, of alsof je de oceaan diep ingezogen wordt en je niet kunt ademen.” (meer…)

Stampvol stamphits

Toepasselijk genoeg bracht Peter Pan Speedrock hun verzamelalbum Fiftysomesuperhits op Speedfest 2011 uit. Deze Eindhovense band bestaat nu al zestien jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden met een volgestampt album. Gestampt, ja. (meer…)

Rossini in een lelijke Rotterdamse kerk

“Good God—behold completed this poor little Mass—is it indeed sacred music that I have just written, or merely some damned music? You know well, I was born for comic opera. Little science, a little heart, that is all. So may you be blessed, and grant me Paradise!” Dit zei Rossini over zijn petite messe solennelle; het was niets waard. Hier dachten veel mensen anders over, het werd een populaire mis voor de kleine bezetting. Zelfs zo populair dat het is herschreven voor een grote bezetting. Ondanks dat deze mis “mislukt” is volgens Rosinni, heeft het USKO, Utrechts studenten koor en orkest, deze mis uitgekozen om ten gehore te brengen.

(meer…)

Tarball – Rise Against

Een band beschrijven door te zeggen dat het een kruising is werkt nooit. Je wekt alleen maar een verwachting die nooit goed uitkomt en je uiteindelijk teleur gesteld laat. Een goed voorbeeld hiervan: “Tarball is een heavy rock band die klinkt als een kruising tussen Tool, Rage Against the Machine en Chevelle. In de zomer van 2011 dook de band de studio in met producer/mixer Guido Aalbers voor het eerste full length album, dat begin 2012 moet uitkomen”.

(meer…)

Kattengejank in het Paard van Troje

We moesten even op ze wachten, maar ze waren het waard. Vanaf het begin tot het eind waren ze powerful, vrolijk, uitbundig en aandachtgeil. Een accordeon, mondharmonica, gitaar,banjo, piano, drumstel met vuilnisbakken, driehoekige basgitaar en klokkenspel vulden het podium. Maar die instrumenten waren enkel ondersteuning: de ruimte werd gevuld met vier uitgesproken verschillende, maar allemaal zo krachtige, stemmen. Ze zongen hard en zacht, samen en alleen, het was allemaal prachtig. Het waren super women, alle instrumenten bespeelden ze, alles konden ze zingen en ze wonden het publiek één voor één om hun vinger. (meer…)

Guano Apes – Bel Air

Toen ik nog jong was, in de tijd dat de meeste van jullie niet veel meer waren dan een glinstering in de ogen van de melkjongen, luisterde ik wel eens naar TMF Rocks. Dit was nog in de beginperiode hiervan, toen ze in die een of twee uur dat ze op de tv waren ook nog echt rock draaide. In die periode was het niet raar om nummers van Queens of the Stone Age, Motorhead, (de paar goede nummers van) Metallica en andere degelijke rockbands te horen. (meer…)

Tot ziens, Justine Keller

“Ik ben niet meer heel erg sterk misschien maar ik maak je aan het lachen dus daar moet het dan maar mee” zong Erik ons lachend toe. Hij leek gelukkig, een keer iets anders dan al die verdrietige singer-songwriters die liedjes schrijven over hun gebroken hart. Het publiek was jong en stil. Iedereen wilde luisteren. Tivoli was gevuld met dromen, geleid door de klanken van Eriks woorden.

(meer…)

The Vision of Johanna – Mindrunning

Dit album is een voorbeeld van hoe een eerste impressie compleet fout kan zijn. Toen dit album op mijn bureau werd neergeplonkt was ik niet heel blij. De naam klonk vrij pretentieus, en toen ik naar de cover (zie rechtsonder) keek zag ik Caprica Six achter een piano zitten terwijl rook zich over de vloer verspreidde. Ik dacht dat ik wist hoe laat het was; een popband ‘met klassieke invloeden’ die hun eerste album hadden uitgebracht. Veel verder had ik er niet naast kunnen zitten. (meer…)

Drive like Maria @ Tivoli

Ze zijn stoer! Dat kon je bij binnenkomst al zien: veel mannen, weinig vrouwen komen op Drive like Maria af. De band stond nog even te kletsen met bezoekers terwijl in de zaal hun vrienden uit Italie de band Waines al lekker aan het rocken waren. De sfeer zat er al goed in toen de band begon aan hun optreden. (meer…)

Hoe het komt dat elke Est van Metsatöll houdt

Er is niemand in Estland die nog nooit van Metsatöll heeft gehoord. Als je bedenkt dat Estland ongeveer zo veel inwoners heeft als de provincie Utrecht lijkt dat wel mee te vallen, maar vergis je niet: aangezien die paar inwoners verspreid zijn over een groter landoppervlak dan Nederland, kunnen we er van uit gaan dat hun faam zich per kostpoets en moeraskoerier heeft moeten verspreiden. (meer…)

The Dukes – Victory

Het genre indie-rock is de laatste decennia uitgebuit. Indie komt van‘independent’, ofwel ‘onafhankelijk’, waarmee de onafhankelijke manier van uitbrengen zonder platenmaatschappij wordt bedoeld. Maar indie is niet meer gewoon indie. Indie is nu de benaming voor het standaard catchy ritme, vrolijk klinkend, af en toe nonchalant akoestisch, en een –want dat is zo hip– ietwat droevige ondertoon. (meer…)

Within Temptation fanclubdag

Op een zonovergoten dag zaten de fans van gothic metalband Within Temptation binnen ‘opgesloten’. Voor een hele middag vertoefden zij in het Tilburgse 013. Zo was er een vragenrondje, waarvoor van tevoren vragen opgestuurd konden worden. Daarnaast trad de band op met nummers als ‘Shot In The Dark’, ‘In The Middle Of The Night’ en ‘Faster’, maar ook oudere nummers als ‘The Truth Beneath The Rose’ en ‘Forgiven’ en konden de leden hun cd’s laten signeren en een kort praatje maken met de band én Robert Westerholt, die onlangs uit de band is gestapt om voor de kinderen te gaan zorgen. (meer…)

Antony Hegarty feat. het DG Radio-orkest

Op 2 en 3 september was Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons) begeleid door het DG Radio-orkest te zien in Copenhagen Koncerthuset en ik was erbij. Antony en het DG Radio-orkest brengen samen ook nog een album uit. Kopenhagen is verder leuk om heen te gaan voor de musea, zoals het David Samling. Dat Denen een goed gevoel voor design hebben, zie je overal terug, ook in het Koncerthuset. Antony trad op in een zaal die om het podium heen is gebouwd. Boven het podium was een heel bijzondere lamp te zien, die met lichten prachtig was. (meer…)

De platenspeler

In de tijd dat mp3-spelers steeds kleiner worden, en vervolgens weer wat groter, maar wel weer veel platter, en dan nog weer veel platter, en de oordoppen steeds onmerkbaarder met het geheel verbonden zijn – de meesten houden na 2 weken al op überhaupt nog tekenen van contact met de bron van de muziek te vertonen – schijnt de langspeelplaat weer modieus te worden. (meer…)

For All We Know – Self-Titled

Ondanks alle drukte rondom het nieuwe conceptalbum The Unforgiving van Within Temptation, presteerde Ruud Jolie het om in het voorjaar van 2011 een eigen album uit te brengen onder de naam For All We Know. Met de breedgeöriënteerde zanger Wudstik en een hoop artiesten uit zijn directe omgeving zet hij een afwisselend en strak werk neer. (meer…)

Joy Division

“Het is waarschijnlijk weer zo’n rotbandje uit Engeland”, zei iemand, toen hij werd uitgenodigd voor een concert van Joy Division. Hij realiseerde zich toen niet dat hij zijn enige kans had gemist om een van zijn favoriete bands te zien. (meer…)

Frank Zappa: slot

Aan alle goede dingen komt een eind. Zo ook aan Frank Zappa, die aan het eind van dit verhaal helaas komt te overlijden. Er bevindt zich gelukkig nog een heel decennium tussen het begin van dit artikel en Zappa’s dood. Ik heb, om de pijn wat te verzachten, zelfs een groot deel van een live optreden van Zappa weten te bemachtigen. Zappa’s geest leeft daarnaast niet enkel voort in zijn uitgebreide discografie; ook een select aantal muzikanten die ooit in Zappa’s band speelden, zijn sterren geworden die hem blijven eren in hun spel in invloeden. Maar wie waren dat eigenlijk? (meer…)

(Ont)spannende muziek

Hoe zorg je er voor dat een muziekstuk goed is? Verrassend genoeg is dit een heel makkelijke vraag om te beantwoorden, ook als je geen twintig jaar hebt besteed aan verschillende conservatoriumstudies. (meer…)

Frank Zappa: kern

De tijd staat voor niemand stil, en zelfs voor iemand zo productief als Frank Zappa moesten de jaren zeventig zich uiteindelijk een keer aan hem opdringen. Van brandende casino’s tot een bijna desastreus ongeluk, de jaren zeventig waren quite something else voor Zappa en zijn kornuiten. (meer…)

Alerion – Turn Of Fate (2009)

Dit bandje uit het midden van ons kikkerlandje is misschien nog klein en heeft slechts twee promo’s op zijn naam staan, toch heeft het al aardig wat reacties veroorzaakt en dan vooral met de promo ‘Turn Of Fate’. Alerion timmert aan de weg, nog zonder toetsenist, maar wel met veel succes!

(meer…)

Frank Zappa: inleiding

Frank Zappa is een curieus fenomeen in de muziekwereld. Zappa was bijzonder productief. Hij heeft in zijn loopbaan pakweg honderd albums uitgebracht, een deel daarvan ook postuum. Ook wordt Zappa nog altijd beschouwd als een inventief en technisch zeer veelzijdige gitarist, wiens gitaarspel meteen herkenbaar is. De Amerikaanse besnorde muzikant, die leefde tussen 1940 en 1993, is het soort persoon waarover veel mensen wel iets hebben gehoord, maar waarvan ze niet weten wat hij nou precies voor muziek maakte.  (meer…)

Oh Land

Nanna Øland Fabricius is oorspronkelijk een Deense danseres. Na een zware blessure kon ze niet meer dansen en stortte ze zich op de muziek. Dat zal in haar bloed hebben gezeten, want ze is de dochter van een organist en een opera-zangeres. Inmiddels woont ze in New York en toert ze mee met grote artiesten zoals Katy Perry. (meer…)

Dilana terug in Nederland

Het is inmiddels al weer flink wat jaren geleden dat Dilana Smith ons landje aandeed. De kleine dame met de grote strot heeft een metamorfose ondergaan sinds de periode dat zij hier doorbrak. Na in Caz en Cazmelion te hebben gespeeld, breekt zij in 2000 door met haar debuutsingle “Do You Now”. (meer…)

Spencer the Rover – The Accident

Na het tweede succesvolle album van het Belgische Spencer the Rover in 2004, waren er twee dingen mogelijk. Of er kon snel een derde album door worden geduwd om mee te liften op het succes van de eerste twee, of het derde album zou de aandacht krijgen die een album verdient. Het mag dan ook geen verrassing heten dat het derde album, The Accident, na meer dan 6 jaar op de werkbank te hebben gelegen in die tweede categorie valt. (meer…)

Shining – VII: Född förlorare

Soms kom je een band tegen die alles heeft. Ieder nummer is uniek, iedere gitaarlijn is een schepping in zijn eigen recht, en alle elementen ondersteunen elkaar zo dat de eigen stem van de band er uit springt. En dat is niet alles; niet alleen is de muziek goed in elkaar gezet, maar ook is ieder nummer vernieuwend, met een heel eigen aanpak die nog nooit zo, of nog nooit zo goed was gebruikt. (meer…)

PIET – SPAAK

Het begon allemaal in het café ‘Crea’. Daar ontmoetten de bandleden van PIET elkaar. En nu, twee jaar later, staan hun zeven eerste nummers op hun allereerste album. En dat was zeker geen misstap! (meer…)