Theater

Deze redactie wordt nu bemand door Stefan, maar hij heeft zijn handen vol aan 'afvalputje' columns. We zijn daarom hard op zoek naar een nieuw lid van onze eindredactie. Lijkt het je wat? Kijk bij onze vacatures.

Theater moet altijd hetzelfde zijn

Stel: je leent je favoriete boek uit aan je buurman en hij leest niet hetzelfde als jij; hij leest hoe het verhaal verdergaat. Of denk je eens in: een vriend gaat een week na jou naar het Van Gogh museum en jij vraagt naderhand: ‘Mooi, hè, de Aardappeleters’, en hij antwoordt doodleuk: ‘Ze zaten al aan het dessert’. Dat zou toch bizar zijn? Kunst hoort altijd hetzelfde te zijn. Zo ook met theater. Ook een voorstelling moet altijd hetzelfde zijn. (meer…)

De Amerikaanse hand

Een groep rednecks greep hem en duwde zijn linkerarm op het spoor. Vanuit de verte naderde een trein. Machteloos staarde hij ernaar tot op het moment dat de wielen zijn hand afhakten. Daarna sprongen de rednecks op, gingen ze ervandoor met zijn hand en zwaaiden hem ermee uit. Dat was de laatste keer dat hij hem had gezien. Zevenentwintig jaar later komen twee jonge dieven met het nieuws dat ze zijn hand gevonden hebben. (meer…)

Gluren naar meisjes van dertien

Ik heb weinig contact met meisjes van dertien. Dat lijkt me een goede zaak. Mannelijke twintigers kunnen zich beter met andere zaken bezighouden dan met pubers van het andere geslacht. Maar tijdens de theatervoorstelling Het Hamiltoncomplex ontkom ik er niet aan: dat ís niets anders dan kijken naar meisjes van dertien. Dertien stuks, om precies te zijn. Eén van de dertien vraagt de aanwezigen helemaal aan het begin: “Zitten er toevallig pedofielen in de zaal?” Niemand verroert, misschien op een lachspier na, een vin. Daarna kijken we een kleine twee uur naar rondspringende meisjes. Ze dragen vaak niet meer dan een badpakje. (meer…)

Het eten van papier

In wat vroeger de zuiveringshal van de Westergasfabriek was, galmt de Zevende Symfonie van Beethoven. De tonen die normaal door strijkers gespeeld worden, komen nu uit de kelen van een vijftiental mensfiguren. Ze kronkelen gekweld over de betonnen vloer, de noten van de zevende hummend terwijl ze – eh – papier eten. Dit beschrijft wat er gebeurt in Manger, de nieuwste performance van de Franse choreograaf en danser Boris Charmatz.
(meer…)

Akademietheater Utrecht huilt wél

Expressionistische abstractie. Dat is hoe je de opening Wij Huilen Niet van het Regiefestival 2015, georganiseerd door de Utrechtse Hogeschool van de Kunsten, zou moeten samenvatten. Met de productie van Ramona Kooij, student Theatre and Education, is het jaarlijkse afstudeerfestival van aanstormend theaterdocenten afgetrapt in het Akademietheater op het Janskerkhof te Utrecht.

(meer…)

De poëzie van het spel

Gulzig, ritmisch en poëtisch zijn de eerste drie woorden die in het oog sprongen toen ik de omschrijving las. Ik besloot naar  te gaan. De voorstelling van de Belgische theatermaakster Sarah Ringoet ging vorige week in première bij de Brakke Grond in Amsterdam. (meer…)

De muzikale dromen van Jaap Boots

Ooit was hij muziekjournalist en radio-DJ bij de VPRO, maar nu heeft Jaap Boots zijn eigen theatervoorstelling Donderweg, vernoemd naar Bruce Springsteen’s hit Thunderroad. Hij heeft genoeg meegemaakt om zijn ervaringen te delen met het publiek en doet dit met een hoop energie en enthousiasme. Hij trekt het land door met enkel zijn platenspeler, zijn gitaar, een hele mysterieuze koffer en bovenal zijn prachtige verhalen. (meer…)

Eeuwigheid in een modern jasje

Klassiekers worden vaak geprezen om hun tijdloosheid. Een toneelstuk, maar ook een boek of een muziekstuk kan tijdloos zijn en dat is een compliment: Je leest het vaak in recensies en volgens Wikipedia was William Shakespeare er een meester in. Maar wat is tijdloosheid nou eigenlijk? En is iets dat tijdgebonden is dan niet gewenst? (meer…)

Koningen die sterven (niet)

Een jonge vrouw in kniekousen en een kort broekje huilt jammerlijk. Haar mascara is uitgelopen maar het maakt haar niet uit. De huilbui doet denken aan de wanhoop die ons als kinderen overviel; allesomvattend. Het soort verdriet waarvan je lippen gaan pruilen om aanspraak te maken op medelijden dat er nooit zal komen. De Koning Sterft van Theatergroep Azijn blijft dicht bij dit kinderlijke begin terwijl ze de dood overdenkt. Het resultaat is een fijne voorstelling die de (zinloze) zwaarte serieus neemt maar hem toch lichter weet te maken.

(meer…)

Ontroerend eenvrouwstheater

Een ware stand-upsetting zoals je die vaak in films ziet: de toeschouwers zitten in kleine groepjes verspreid aan tafeltjes, veel intiemer dan de pluche stoelen van het doorsnee theater. Toch is de voorstelling van Marijke Meems, met de briljante titel Ik blijf liever zwemmen dan dat ik een keuze maak, geen standaard cabaret of stand-up comedy. Zelf noemt ze het ‘eenvrouwstheater’. (meer…)

Het onveranderlijke in het veranderlijke

Een Romeins dichtwerk dat bestaat uit vijftien boeken vol losse mythen en verhalen: dat is de Metamorfosen van Ovidius. Toneelgroep De Appel wilde dit boek vatten in een avondvullende voorstelling. Dit betekent een avond vol snelle wisselingen en losse scènes die als een diavoorstelling aan je voorbij zoeven, met een thematiek die precies past bij deze vorm: alles verandert, niets vergaat. (meer…)

Messing with Shakespeare

Hamlet is al vaak gedaan. Hoe goed het stuk ook is, inmiddels weet iedereen hoe het gaat en zit niet iedereen meer te wachten op de zoveelste to be, or not to be. Toneelgroep Amsterdam deed het schijnbaar onmogelijke: ze brachten de toeschouwers op het puntje van hun stoel met hun bewerking Hamlet vs. Hamlet. (meer…)

Kunstdebat en voedselorgie

De Rotterdamse theatergroep Wunderbaum mocht een voorstelling maken in Los Angelos. Met projecten als The New Forest (waar we vorig jaar over schreven) presenteert Wunderbaum zich al een paar jaar als vernieuwende theatergroep die iedereen wil betrekken bij hun stukken; ook mensen die niet zoveel met theater hebben. In Looking for Paul laten de acteurs het maakproces zien, met alle worstelingen en discussies over hoe zij precies zo vernieuwend kunnen zijn. Het werd een onderzoek naar het werk van kunstenaar Paul McCarthy (“who did not play bass for The Beatles”), met als doel om wraak op hem te nemen. (meer…)

yoUturn: Een sociaal experiment over toezicht en de paranoia die daar uit voortvloeit

De zon ging onder. Het treinpersoneel van de Deutsche Bahn staakte om meer loon en minder werk af te dwingen. Tegelijkertijd bewoog een mensenmassa, met de spandoeken in de lucht, al slogans scanderend door de wijk Wedding om zich vreedzaam tegen de Islamitische Staat te ageren die de veiligheid van de Koerdische bevolking trachtte te ondermijnen. (meer…)

De esthetiek van Anniq Euphoriq: lelijke slippers en plastic tuinstoelen

Op Festival De Wereld van het Witte de Withkwartier sprak ik met mode- en performancekunstenaar Anniq Euphoriq over haar meest recente optreden. Het betreft een performance die plaatsvond op straat. Er zijn twee groepen die beide bestaan uit tamelijk onguur uitziende, luidruchtige types. De groepen lopen vanaf verschillende startpunten richting elkaar en ontmoeten elkaar in de Witte de Withstraat middenin het feestgedruis van het festival. Hier ontstaat een botsing, een rel tussen de twee groepen.

(meer…)

Wat je allemaal met een koelkast kunt doen

Verkleumd, met een houten kont en een uitgerekte nek om alles te kunnen zien, zat het publiek bij Theater Terras op de binnenplaats van een school in Amersfoort. De vier acteurs die samen Poolse Vis vormen leken geen last te hebben van dit soort ongemakken. Zij dansten vrolijk door, bogen zich in allerlei posities die onmogelijk comfortabel konden zijn en vertelden daarmee het prachtige verhaal van DREAM. (meer…)

Kolk

De clou verklappen is iets wat je meestal niet in dank wordt afgenomen, maar in het geval van Schwalbe zoekt massa XL van theatercollectief Schwalbe kan alles tot in detail worden naverteld. Er zijn geen gebeurtenissen waaruit een clou te ontrafelen valt. Een gevalletje van ‘je had er bij moeten zijn’.

(meer…)

Publieksparticipatie bij de Holocaust

Panisch zoekend naar de boerderij waar De Neus zou plaatsvinden, ren ik over een streekweggetje aan de rand van Utrecht. Daar word ik opgewacht door mensen met muizenmaskers, een aanblik waar ik de rillingen van krijg. Bij binnenkomst krijgt iedereen een groene sticker op zijn trui: dit maakte ons een groep, met een gids als leider. Hij neemt ons mee de boerderij in. Een reis door de Holocaust.

(meer…)

Zuig eens aan mijn elleboog

De basis is sterk: Ugo Dehaes laat in Grafted danskoppels die al jaren met elkaar dansen op het toneel elkaars lichaamsgrenzen verkennen. De meeste vormen ook buiten het toneel liefdeskoppels. In het stuk delen ze het spel van hun lijven meent het publiek. Wat volgt is een schouwspel over aanraking en de onderhandeling daarover tussen twee mensen. En de beste dansvoorstelling die ik in tijden heb gezien.

(meer…)

De goden van de Olympus – net studenten

De vloeken vliegen je om de oren. Wijn vloeit rijkelijk. Er wordt geflirt en gelachen. Je zou niet denken dat er oorlog is. Toch is er een strijd gaande en niet zomaar één: de Trojaanse oorlog. Maar dit bloedblad is slechts een schaakspel voor de Griekse goden. De sneuvelende soldaten zijn slechts pionnen in hun onderlinge ruzies en wraakacties. Ilias van Theatergroep Azijn geeft ons een kijkje op de Olympus in tijden van onrust.
(meer…)

Schaken en slurpen

De vloer is zwart-wit geblokt alsof we er lopers, torens en pionnen kunnen verwachten. Zo’n vloer zie je ook wel eens in de hal bij rijke mensen thuis en zegt: wij hebben het goed voor elkaar. Maar dan begint het spel dat Parasieten heet. Op dit bord bevinden zich enkel stoffige en ellendige resten van mensen, waarbij schaakmat geen enkele emotie meer oproept. (meer…)

Sleeping Beauty @ Muziektheater

Het sprookje van Doornroosje is iedereen wel bekend. Waarom zou het dan interessant zijn om opnieuw te gaan? Allereerst omdat goede balletten de moeite waard zijn om opnieuw te zien en als tweede omdat vrijwel het hele verhaal zich afspeelt aan het koninklijk hof, terwijl ze daar een feest geven. Drie feesten welteverstaan. (meer…)

Casanova @ Appeltheater

Casanova is de nieuwste marathon van toneelgroep de Appel. In tegenstelling tot wat je zou verwachten gaat deze voorstelling niet alleen maar over het versieren van vrouwen. Waar Casanova dan nog meer over gaat? Oplichterspraktijken, Venetië, het Koninklijk Hof en ander hoven.  (meer…)

Spuitsneeuw met Alex Klaasen

Spuitsneeuw… wat een bijzondere naam. Vol verwachting ging ik naar de Flint in Amersfoort voor een voorstelling van Alex Klaasen vergezeld door Tina de Bruin en Rob Verheijen. Klaasen mag trots zijn op een mooie cv waarop onder andere Phileine zegt sorry, Alles is liefde, en het onlangs met award bekroonde musical the Woef Side Story te vinden is. Ik had hoge verwachtingen. Een leuke humoristische kerstvoorstelling, daar had ik wel zin in! (meer…)

Flirten met rouw

Regisseur Ivo van Hove bewerkte voor Rouw siert Electra een stuk van Eugene O’Neill, die op zijn beurt als voer de Oresteia van Aischylos gebruikte. Deze Griekse tragedie blijkt prima binnen de moderne tijd de passen. De goden zijn eruit geplukt en een hoopje ontwrichte familieleden blijft achter. Wat volgt: schreeeuwen. (meer…)

Yallah! – een Palestijnse bruiloft op Red Bull

Badke begint met gestamp in het donker. Dat heb je met die Palestijnse bruiloften; de stroom valt weleens uit. Er worden wat kreten geslaakt en langzaam krijgen de vage vlekken ledematen. Als het licht aangaat staan er tien dansers op het podium. Allemaal Palestijns en allemaal donders enthousiast. Een voor een beginnen ze te dansen, de kreten nemen toe en armen gaan om de schouders: ze zijn er klaar voor. Ik eigenlijk niet. (meer…)

Rheingold op de Rijn

De dag nadat een vrachtschip in de haven van Rotterdam fungeerde als schouwburg voor The Wagner Experience, kunnen we er genieten van Das Rheingold, de proloog van Der Ring des Nibelungen. Het projectiescherm waarmee de makers gisteren een brug trachtten te slaan tussen heden en verleden is verdwenen. Het schip is een zwembad en een waaier aan operazangers rijker. (meer…)

Gloed van de zonsopkomst over de Hofbogen

Met de komende val van de Westerse wereld – denk maar aan de lopende economische crisis, terroristische aanslagen en sharia in Den Haag – is het misschien tijd om te denken aan de bouw van een nieuwe maatschappij. Maar hoe doe je zoiets? Met hun project The New Forest probeert theatergroep Wunderbaum antwoord te geven op deze vraag. Op 17 mei ging het tweede deel van hun reeks theaterproducties in première: De Komst van Xia.

(meer…)

Sister Act is musical 3.0

Als ik naar een voorstelling in het Circustheater ga, zijn mijn verwachtingen altijd hooggespannen. Ook dit keer. Zodra ik de zaal inloop zie ik een ouderwets voordoek hangen, rood met gele kwastjes aan de onderkant. De zijkanten van het toneel zijn grijs van kleur en lijken op de muren van een oud gotisch klooster. Een simpel, sober decor. Het zet de kijker compleet op het verkeerde been, want Sister Act gooit alle remmen los. (meer…)

Romeo en Julia @ Muziektheater

Het verhaal van Romeo en Julia kent iedereen natuurlijk. Het vertelt het verhaal van twee geliefden die ondanks een familievete in elkaar hun ware vinden, maar door misverstanden en andere praktische problemen uiteindelijk allebei zelfmoord plegen. Het Nationale Ballet voert een versie van Rudi van Dantzig uit, bij wijze van eerbetoon na zijn overlijden. (meer…)

Best of Balanchine @ Lucent Danstheater

Onlangs bevond ik mij onverwachts in het Lucent Danstheater om de drie beste stukken van Balanchine, ook wel Mr. B. te bekijken. Terwijl ik het programmaboekje zat te lezen begon ik mij lichtelijk te schamen dat ik als balletliefhebber nog niet eerder van hem had gehoord (buiten de aankondiging van deze uitvoering dan). (meer…)

Volle Maan @ Appeltheater

Na een korte pauze is Toneelgroep de Appel weer van start gegaan met een nieuwe voorstelling. Volle Maan is een romantisch drieluik met diner. Het is me niet geheel duidelijk wat ik me hier bij moet voorstellen en maar dat klinkt het veelbelovend. Op naar Scheveningen dus! (meer…)

Modern rijmsprookje of zoektocht naar jezelf?

Een toneelklassieker als Peer Gynt, geschreven door Hendrik Ibsen in 1867, kan op twee manieren worden gebracht. Je kunt het oude stuk tot de letter volgen of je kunt er een eigen bewerking van maken. Toen ik de zaal binnen kwam wist ik direct waar Het Zuidelijk Toneel voor gekozen had. Het decor bestond uit een houten platen van ongeveer twee meter hoog die tegen de zijkant en de achterwand van het podium staan. De bühne is bezaaid met papier. De zijkanten van het toneel zijn open. Ook de acteurs en technici zijn al op het podium. Sommige hebben kort contact met de zaal.

(meer…)

Cinderella @ Muziektheater

Afgelopen donderdag was de wereldpremière van de nieuwe choreografie van Cinderella. Het bekende sprookje van Cinderella, beter bekend als Assepoester, krijgt onder leiding van Christopher Wheeldon een nieuwe invulling. Cinderella is niet langer het sloofje, maar een vrouw met een oneindige hoop op een betere toekomst. Combineer dit met het Holland Symfonia en de sterdansers van het Nationaal Ballet en je hebt een avond om nooit te vergeten. (meer…)

Shakespeare, de populist

Shakespeare’s ‘Much ado about nothing’ was al een komiek, maar voor De Utrechtse Spelen kan het niet grappig genoeg. ‘Veel gedoe om niks’ puilt uit van slimme woordgrapjes, maar heeft soms last van aanhoudende meligheid. De grappen en grollen blijven opdraven, ook op momenten dat er eigenlijk een beetje ontroering gevoeld zou moeten worden. (meer…)

Herakles @ Het Appeltheater

Na de eerste vooruitkijkende avond kon ik niet wachten om eindelijk de echte marathon te gaan bekijken. Bekijken is niet het juiste woord, meemaken is beter. Je wordt in het verhaal gezogen en iedereen doet mee. Kennis van de Griekse mythen is niet noodzakelijk, maar voegt nog een extra dimensie toe als ze tegen elkaar grapjes beginnen te maken. (meer…)

La Traviata @ Lucent Danstheater

Ooit, in een ver verleden, ben ik in Venetië met mijn ouders naar La Traviata geweest. Het verhaal was me niet bekend en de ultra-korte uitleg van mijn ouders maakte niet veel verschil. De opera werd uitgevoerd door een klein gezelschap en de in Nederland vaak gebruikelijke boventiteling ontbrak. De muziek kwam me echter wel bekend voor en we hebben een heerlijke avond gehad, ondanks dat de moraal van het verhaal ons volledig ontging. Toch had ik ook wel zin om deze opera van een Nederlands gezelschap te zien. (meer…)

Notenkraker @ Muziektheater, Amsterdam

Al jaren is de Notenkraker dé klassieke uitvoering rond Kerst en in dit geval rond Sinterklaasavond. Deze uitvoering voor het Nationaal Ballet is speciaal aangepast, het verhaal speelt in een Amsterdams rijtjeshuis. Het verhaal kwam mij ietwat vaag voor, iets met een muizenkoning en een houten pop, maar ik raakte steeds in de war met het verhaal van het tinnen soldaatje. Uiteindelijk bleek dat in dit geval de inhoud ondergeschikt is aan de vorm en dat de hele voorstelling een excuus is om naar prachtig dansende ballerina’s te kijken. (meer…)

Wicked @ AFAS Circustheater

Na een warm welkom en interessante introductie, liep ik vol verwachting de zaal binnen. Het verhaal van de Tovenaar van Oz is mij welbekend en in een ver verleden ben ik ook ooit naar The Wiz geweest. Over het verhaal zelf wist ik eigenlijk vrij weinig, behalve dat dit het verhaal voorafgaand aan de avonturen van Dorothy is en dat het welbekende sprookje met het gele pad in een heel ander licht zou komen te staan. De musical opent met het feestvierende volk van Oz. Feest, omdat de boze heks van het Westen dood is. Glinda de Goede komt het goede nieuws vertellen, maar al snel blijkt dat het verhaal anders in elkaar steekt dan het lijkt. Glinda is namelijk geen tegenstander van Elphaba, maar eerder een goede vriendin. Alhoewel ze dit in het begin niet toe durft te geven. (meer…)

Op weg naar Herakles @ Appeltheater

Als voorloper van de aankomende marathonvoorstelling Herakles van Toneelgroep De Appel was er op 18 november een introducerende avond. Er werd een lezing gegeven door Jos de Mul over de invloeden van mythen op het dagelijks leven en de verdeelde meningen hierover. Aus Greidanus sr. (schrijver, regisseur en acteur) en Jules Terlingen (schrijver en acteur) vertelden aanvullend over het decor en over het schrijfproces. Het was een korte avond, maar zeer de moeite waard. (meer…)

De Moed @ Theater Dakota

De Haagse wijk Escamp is een theater- en filmhuis rijker, in de vorm van Theater Dakota. Veel vierkant, misschien een tikje betonblokachtig, maar goed afgewerkt, uitnodigend en nieuw. Ook binnen is alles flitsend, doelgericht, en hoewel het gebouw nog niet is voorzien van die kleine stoffige dingetjes achter de schermen die alle gebouwen draaiende houden, bestaat er geen twijfel over dat we hier te maken hebben met een gebouw dat het zonder moeite tot dat stadium zal weten te schoppen, en nog lang daarna zijn waarde zal bewijzen. (meer…)

Het Zwanenmeer @ Muziektheater

Na enige haast om op tijd te komen, kon ik gaan zitten in het Muziektheater. Het doek had exact dezelfde projectie die ik me nog herinner van zo’n jaar of vier geleden. Ik wist al dat het stuk draait om de verwisseling tussen Odette en Odile, respectievelijk de witte en de zwarte zwaan, gedanst door dezelfde ballerina. Het grootste stuk bleek ik echter vergeten te zijn geweest en het was werkelijk een verrassing om alles opnieuw te ontdekken. (meer…)

De Klokkenluider van de Notre Dame @ Theater aan het Spui

Theatergroep SPOT is een amateurgezelschap dat al meer dan twintig jaar stukken uitvoert. De eerste indrukken waren dan ook treffend omschreven met, zoals een van de crewleden op zijn shirt had staan, “als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat”. Na deze start had ik geen idee meer wat ik moest verwachten; een groep 8 musical, of een professionele voorstelling? Gelukkig werd het de laatste. (meer…)

VOLG @ Theater aan het Spui

De social media zijn gevaarlijk. Alles wat je er schrijft kan voor eeuwig teruggevonden worden. Als je gaat solliciteren, maar ook een blind date zal nooit meer een echte BLIND date kunnen zijn. Laat staan wat anderen allemaal over je weten als je je mobiel kwijt raakt. (meer…)

Begeerte heeft ons aangeraakt

Begeerte heeft ons aangeraakt is oorspronkelijk een roman van Bert Natter. Het boek gaat over het verlangen van de mens om in een staat van verrukking te komen, bijvoorbeeld door middel van muziek of seks. Er komen veel onbereikbare verlangens in voor, zoals de psychotische Dido voor de fluitspelende Masumitso, en het verlangen van klavecimbelkenner Lucas voor Dido, terwijl zijn overleden vriend Ernst Zwier weer verliefd was op hem. Het toneelstuk Begeerte heeft ons aangeraakt is hierop gebaseerd en door de keuzes van regisseur Theu Boermans komt dit tot een bijzondere voorstelling. (meer…)

De Ingebeelde Zieke @ Stadsschouwburg

 Bij aanvang staan er twee serieuze dokters (Mini en Maxi) op het podium, die de menigte meewarig aankijken. De synchrone bewegingen, het geleerde voorkomen en hun treurige blik doen je vrezen voor je leven. Deze vrees word al snel aan de kant gezet als deze dokters, nog steeds bloedserieus, toch wel erg gekke acties hebben. (meer…)

Orfeo ed Euridice @ Koninklijk Paleis, Soestdijk

Het welbekende verhaal van Orpheus en Eurydice is een van mijn liefste mythes. Nadat Eurydice sterft, doet Orpheus een poging haar terug te halen uit de onderwereld met zijn ongeëvenaarde muziek. Hij krijgt toestemming om haar mee te nemen, mits hij niet omkijkt op weg naar boven. Helaas kan hij de verleiding tot omkijken niet weerstaan en verliest hij zijn geliefde voor altijd. (meer…)

YouTube-filmpjes met Sara Kroos

De meeste mensen die ongeïnspireerd en verveeld voor zich uit kijken, zitten op YouTube naar zogenaamd leuke filmpjes van baby’s met reggae roots of bijtende tanden te kijken. Of naar een willekeurige ge-autotune’de popster om daar zo veel mogelijk op dislike te drukken. En sommige mensen kijken naar cabaretfilmpjes die ze eigenlijk al veel te vaak hebben gezien, om te kijken of ze d’r misschien vrolijk van worden. Dat deed ik dus en ik zie ineens staan, onder een YouTube-filmpje let wel, “Daarom is dit nou echte kunst vindt ik!” Dus ik schrik op en denk, verhip. Dat dacht ik niet echt, maar het klinkt modieus. (meer…)

Het Verjaardagsfeest

Kennedy staat bekend om haar absurde toneelstukken, en hoewel ze zich ditmaal tegen haar traditie in behoorlijk heeft ingehouden, is Het Verjaardagsfeest van Pinter ook weer één en al absurditeit. De zes karakters in het stuk proberen wat gezelligheid te scheppen, maar het komt er gewoon niet uit.

(meer…)

Hamlet @ Theater aan het Spui

Er hangt een onheilspellende sfeer bij binnenkomst in de kleine zaal van Theater aan het Spui. De mist hangt nog over de elf toneelspelers, tien leerlingen en één leraar van het Gymnasium Haganum te Den Haag. En deze onheilspellende sfeer blijft de hele voorstelling hangen, hoewel het verdriet plaats maakt voor waanzin en uiteindelijk weer voor verdriet. (meer…)