Dansende-mensen-ongekunsteld

Dansend over grenzen in Jaffa

Het Mooov-festival, dat jaarlijks plaatsvindt in enkele Vlaamse provinciesteden, biedt een uitstekende gelegenheid om kennis te maken met het actuele aanbod aan buiten-Europese cinema. Ik koos voor de opmerkelijke Israëlische documentairefilm Dancing in Jaffa van Hilla Medalia. Een gelauwerde stijldanser die terugkeert naar zijn geboortestad Jaffa om er een dansprogramma voor de kinderen op te starten, bleek een voldoende origineel thema om een hoopvolle documentaire in een bewogen gebied over te maken.

Een verdeelde gemeenschap

De oude havenstad Jaffa ligt in Israël. De Israëlische staatsburgers die er wonen zijn van Joodse of Palestijnse origine. Beide gemeenschappen hebben weinig of geen contact met elkaar. Zo zijn er bijvoorbeeld aparte scholen voor Joodse kinderen en aparte voor Palestijnse kinderen. Er bestaan slechts enkele gemengde onderwijsinstellingen naast veel religieuze en politieke vooroordelen tussen Joden en de Palestijnen. De vijandschap tussen deze twee groepen trachten te doorbreken binnen een stad op Israëlisch grondgebied is een nobel, doch zeer hoog gegrepen doel.

Een stijldanser met een missie

Pierre Dulaine, kind van een Frans-Palestijnse moeder en een Ierse vader, leerde in Birmingham dansen. Na een succesvolle carrière met zijn Franse partner Yvonne Marceau, waarmee hij vier wereldtitels behaalde, besloot hij zijn talent door te geven. ‘Wanneer een mens met een ander mens danst, gebeurt er iets. Je leert je partner op een onbeschrijfbare manier kennen’, legt hij in de documentaire Dancing in Jaffa uit. Hij ontwikkelde in zijn thuisstad New York een universeel toepasbare lesmethode om kinderen uit achtergestelde milieus een kans te geven een passie te ontwikkelen alsook hun zelfzekerheid te verhogen. Dulaine startte in 1994 met dertig leerlingen in een publieke school in New York en bereikte ondertussen meer dan 350 000 kinderen. Over zijn New Yorks initiatief handelt de langspeelfilm Take The Lead uit 2006 met Antonio Banderas in de rol van Pierre Dulaine.

Het lijkt een idealistisch, zelfs naïef plan om kinderen uit twee Joodse, twee Palestijnse en een Joods-Palestijnse school te verenigen in een dansprogramma om hen uiteindelijk in een ware danswedstrijd te laten dansen met de ingebeelde vijand. Toch wil Pierre Dulaine zo iets teruggeven aan de stad waaruit hij in 1948, wanneer de staat Israël wordt gesticht, op vierjarige leeftijd samen met zijn ouders gedwongen vluchtte. Regisseuse Hilla Medalia filmt hem wanneer hij er in 2011 voor de eerste maal terugkeert en er zijn 10-weken programma op drie verschillende scholen lanceert. Met zijn charisma en heel veel vallen en opstaan overtuigt hij de leerkrachten, ouders en de elfjarige leerlingen van de stijldanstraditie. Als een inspirerende missionaris legt hij hen uit dat stijldansen gebaseerd is op wederzijds vertrouwen, discipline en respect. Het is mooi om te zien hoe kinderen hun verlegenheid en argwaan overwinnen om uiteindelijk samen tot dansen te komen.

Lois, Noor en Alaa

Hilla Medalia volgt met de camera drie kinderen in het bijzonder. Ze filmt hen zowel in hun schoolomgeving als bij hen thuis. Noor Gabai is een moslimmeisje dat duidelijk te weinig zelfvertrouwen heeft en zelfs gewelddadig uit de hoek komt. Ze bloeit helemaal open wanneer ze door Pierre Dulaine wordt gemotiveerd en geprezen voor haar natuurlijk danstalent. Lois Dana komt uit een modern Joods gezin met een alleenstaande moeder. Het is vertederend te zien hoe ze door met de Palestijnse Alaa Bubali te dansen een vriendschap met deze eenvoudige visserszoon opbouwt. Hun totaal verschillende achtergrond en milieu lijkt hen allerminst te storen. Medalia legt in de persmap van de film uit 2013 uit hoe fascinerend ze het vond dat kunst zo bijdraagt om boven haat, vooroordelen en racisme te staan. Dankzij de regisseur krijgt men bovendien een uniek beeld van de Palestijnse samenleving die binnen de grenzen van Israël leeft. Ze weet een perfect evenwicht te vinden tussen het verhaal van de terugkeer van de dansleraar naar zijn Jaffa en de ervaring van de drie gevolgde kinderen.

Deze bijna anderhalf uur durende documentaire laat het publiek met een goed gevoel achter en geeft een hoopvolle boodschap: het is mogelijk voor mensen van verschillende origine, religie en cultuur om samen te leven met respect en gelijkwaardigheid. Pierre Dulaine heeft begrepen dat kinderen de toekomst zijn, dat men via hen verandering teweeg kan brengen. Zijn uniek dansprogramma is daar een middel toe. De film heeft ondertussen wereldwijd op verschillende filmfestivals met recht en rede succes geoogst.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.