lopende-band-ongekunsteld

De Lopende Band: fast to produce, easy to digest

Charlie Chaplin sloeg in 1936 loos alarm. Dat wij een cog in a machine zijn leidt helemaal niet tot allerlei ellende zoals hij in Modern Times bijna 80 jaar geleden verkondigde. Sterker nog: we moeten onze beperkte invloed op het grotere geheel liefhebben. Neem nu De Lopende Band. Een initiatief van een groepje Rotterdamse kunstenaars die allemaal hun individuele onmacht met overtuiging omarmen. Razendsnel verwerken de leden afzonderlijk informatie zoals tekst, kleur en sfeer. Vervolgens maken ze één beeld, zónder dat ze als enkeling doorhebben wat de anderen doen en wat ze samen produceren. Het resulteert in de meest uiteenlopende plaatjes, zo was op De Avond Met Ballen doorlopend te zien.

Wat zou er gebeuren – zo moet de commissie Lopende Band vlak voor aanvang van hun oprichting hebben gedacht – als we ons ieder op een bepaald soort beeldende informatie richten. De één op tekst, de ander kleur, een derde sfeer, en een vierde is verantwoordelijke voor de typografie. We laten de mogelijke input opties op een formulier door een divers publiek invullen en gaan vervolgens allen met ons onderdeel aan de slag. Een vijfde stationeert zich achter een MacBook en smeedt alle spontaan gekozen inbreng samen tot één compositie. Deadline: zestig seconden. Elke minuut is het tijd voor verse input en een nieuw beeld.

Natuurlijk sneeuwt de individuele inbreng met deze methode onder. De leden – of misschien beter: onderdelen – van De Lopende Band zijn immers zelf slechts voor een klein deel verantwoordelijk voor wat er uiteindelijk van de band rolt. De een gaat misschien op een vreselijke manier met een geniaal shot van de ander aan de haal. Maar wat geeft dat? Soms is het simpelweg spannender om niet uitgebreid te reflecteren of een stap terug te doen alvorens de (digitale) kwast op papier te zetten. Zonder een doordacht verhaal, uit de context gerukt, impulsief.

Voor de heren van De Lopende Band zelf was De Avond Met Ballen een experiment. Een normale performance van de groep bestaat uit een publiek dat formulieren aandraagt. Die formulieren dienen dan als uitgangspunt voor de beelden. Afgelopen vrijdag gingen de kunstenaars zelf de zaal in en op zoek naar de opvallendste kleur en de snelste quote. Hierdoor vond het lopende-band-werk enigszins op de achtergrond plaats. Desalniettemin was het in deze vorm een fijne toevoeging op het programma. Voorbeeld: nog geen twee minuten nadat de spreker die het bandje Son de Rotterdam aankondigde in haar betoog opperde dat de avond eigenlijk niet over ballen maar over vagina’s zou moeten gaan, stond er in knalpaarse letters op het scherm ‘I think it should be called the evening with vaginas’. Enkele tellen later verdween het beeld weer en lazen we: ‘waar is hier de dichtstbijzijnde coffeeshop?’ Iedereen zo z’n eigen zorgen. Laat het verwerken van al die willekeurige info maar aan De Lopende Band over.

Onder het credo ‘fast to produce, easy to digest’ gleden de kunststukjes als smakelijke, hapklare brokken bij de aanwezigen naar binnen. Het nadeel van brokken die hapklaar naar binnen glijden is alleen wel dat je nauwelijks door hebt dat je ze aan het eten was. Soms kom je er achteraf zelfs achter dat het eigenlijk helemaal niet zo lekker was, of ben je überhaupt vergeten dat je een bepaald beeld hebt gezien. De producties van dit hypersnelle teamwerk zijn nu eenmaal niet zonder uitzondering rijp voor inlijsting. Maar daar is het deze mannen dan ook helemaal niet om te doen. De hele avond lang werden momenten bijeengebracht in één beeld, werd er een verhaal verteld van iets wat zich ergens in de zaal afspeelde. De creaties geven een spontaan beeld van de avond, op een manier die je in geen recensie zult terugvinden.

Ons tijdsgewricht wordt wel eens The information age genoemd. Een overkill aan schreeuwende prikkels wordt dagelijks op onze tere eenentwintigste eeuwse netvliezen losgelaten. Gelukkig zijn er initiatieven als De Lopende Band die ons in de stormvloed van beelden op originele wijze van de verdrinkingsdood proberen te redden. Of het de oplossing zal zijn voor onze nimmer te stillen honger naar beelden – zoals de groep pretendeert in hun ludieke manifest – zal nog moeten blijken. Vooralsnog kunnen we in ieder geval met gerust hart vaststellen dat de oplettende bezoeker tijdens deze avond niks willekeurigs hoefde te missen. Met dank aan de opoffering van de individualiteit van de onderdelen die De Lopende Band laten rollen.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.