Droom-als-je-blauw-bent-ongekunsteld

Droom als je blauw bent

In een ver ver verleden, toen het internetforum nog cool was, deed een waarachtig verhaal op verschillende fora de ronde. Het betrof een Japanse vrouw die haar baan in Tokyo had verlaten om in het barre Minnesota een schat te zoeken, namelijk de koffer stampvol geld die in jaren ’90-film Fargo in de sneeuw wordt begraven. Regisseurbroertjes Zellner zagen potentie in deze verstofte internetmythe en maakten er een ingetogen avonturenfilm van die zich net als lone wolf Kumiko aardig staande houdt.

Ontkoppeling

Kumiko is 27, woont in Tokyo en fluistert als ze praat. Ze overweegt in de koffie van haar baas te spugen en gaat over het algemeen niet graag met mensen om. In plaats daarvan zit ze elke avond, na konijntje Bunzo noodles gevoerd te hebben, met een notitieblokje aan de beeldbuis gekluisterd. Een ruisende videoband van Fargo bekijkt ze nauwkeurig, met name de scene waarin een bebloede Steve Buscemi een koffer vol geld in de sneeuw begraaft. Kumiko gelooft dat deze motion picture haar schatkaart is en gaat naar Minnesota om de schat te zoeken.

Kumiko is ontkoppeld van de buitenwereld maar komt niet zielig over. Ze houdt vast aan haar eigen waarden en weigert te conformeren naar het droogkomisch neergezette Japanse-vrouwen-keurslijf. Ik heb sympathie voor Kumiko; misschien ook omdat Rinko Kikuchi met lichte wallen prachtig is om naar te kijken. Ze glimlacht nauwelijks in de film maar brengt met haar spaarzame eigenwijze woordjes ijzersterke onderhuidse humor op het scherm. De film neemt haar tijd en de beelden zijn koel maar zacht, zoals het blauwe schijnsel van de tv op konijntje Bunzo en een blauw aangelopen Kumiko in de sneeuw.

Solitude = eenzaamheid met opsmuk

Het verhaal doet me denken aan dat van dagdromend kantoorslaafje Walter Mitty maar in plaats van dat met zoetsappige boodschap doorspekte broertje houdt Kumiko, The Treasure Hunter haar onderliggende betekenis slim verborgen. De kijker krijgt ruimte om te beslissen wat er uit dit cinematografische snoepje te halen valt – een beetje zoals bij verhalen van Haruki Murakami.

Kumiko vervangt haar versleten Fargo-video voor een glimmend strak dvd-schijfje; haar baas stelt haar voor aan een jong, strak meisje dat haar werk zal overnemen. De beelden laten zien hoe de maatschappij je straft als je niet aan de gewilde vorm wilt voldoen:  dan ben je voorbij en wordt je weggemoffeld in een donker hoekje met andere sociale verschoppelingen. Kumiko kiest haar eigen weg en de film tovert met liefde haar naïviteit om in eigenwijze rebellie.

Deze film gaat niet voor de zoveelste keer over hoe dromen je redden van dagelijkse sleur, maar over de keuze als ultieme vorm van vrijheid. De keuze om je af te zonderen van mensen die je eigenlijk proberen te helpen. De mensen om haar heen zien in Kumiko’s solitude alleen verkapte eenzaamheid, maar wij weten wel beter. Kumiko wil de liefde die haar in bescheiden brokjes wordt aangeboden niet accepteren maar blijft liever trouw aan zichzelf en dat maakt haar een hartveroverende heldin. Of het haar vernietiging of beloning brengt mogen wij beslissen. En de aanmoedigende kreetjes die geslaakt worden vanuit de strandstoelen op Pluk de Nacht Amsterdam, doen mij vermoeden dat we deze eigentijdse dromer alles gunnen wat ze zoekt.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.