een-verre-minnaar-in-rome-ongekunsteld

Een verre minnaar in Rome

Volgens de een ging het over de leegte achter schoonheid, volgens de ander over niets en weer een ander voelde dat het ergens over moest gaan maar kon dat niet benoemen. Over een ding waren ze het allemaal eens: deze film is een aanrader. En misschien wel een meesterwerk. Afgelopen woensdag besloot ik naar La Grande Bellezza te gaan. Ik kocht mijn kaartje bij een ietwat roestig filmtheater en zonk in.

Regisseur Paolo Sorrentino neemt je mee naar de wereld van Jep Gambardella (vertolkt door  Toni Servillo). Jep heeft in een ver verleden een debuutroman uitgebracht en behoort daarom tot de crème de la crème van Rome. Hij wacht op “de ultieme schoonheid”. Daar zal zijn volgende boek over gaan. Tot die tijd is schrijven een nutteloze besteding, hij dwaalt liever rond in de stad. Als een spannende liefde laat hij plekken in Rome zien, die hij ondertitelt met poëtische teksten. Je duikt in een leven met glanzende keukens, niervormige zwembaden, abstracte kunst en meisjes in glitterjurkjes. De feesten zijn ontladend en ronduit komisch (de Italiaanse machocultuur niet uitgesloten).Tussendoor passeren er mijmerende beelden zoals wat zweefmeeuwen tegen een blauwe lucht of weerspiegelingen in het water van een klassieke fontein. Op de achtergrond klinken zuivere zangensembles.

Jeukende schoonheid

Het duurt niet lang voordat alle schittering haar maximum bereikt en pijn gaat doen. Het is alsof je op visite bent in een te perfect ingericht huis. Die vorm van pijn heeft niets te maken met jaloezie. Het is gewoonweg iets onbeduidends dat de pracht vervangt. De Roomse straten ogen verlaten, en de personages worden gefilmd als eenzame dieren. Vanaf dat moment lijkt ook Jep het moeilijker te krijgen. Want hoewel Jep bijzonder rationeel in het leven staat, verdwaalt hij. Twijfels over ouderdom, geloof, liefde en keuzes voeren een soort koude oorlog in zijn hoofd. Zijn vrienden tobben met dezelfde kwaaltjes. Hun gesprekken verkillen. De een vertrekt of geeft het lastige leven op, de ander bouwt een muur om zichzelf heen en probeert die moeilijkheden te negeren.

Een instinctieve storm

Ik dacht aan een zin uit Kafka op het strand van Haruki Murakami: “Wanneer je uit de storm tevoorschijn komt, zal je niet diezelfde persoon zijn als degene die de storm inliep. Dat is waar de storm over gaat”. Schoonheid is misleidend. Niet alleen de personages uit de film voelen dat, maar ook ikzelf als toeschouwer. Het is toch wel opmerkelijk dat de film mij 142 minuten lang zo meesleept, en dat ik binnen die 142 minuten een instinctieve ontwikkeling doormaak zonder dat er daadwerkelijk veel gebeurt. Van gemoedelijkheid tot iets vaags. De hoofdpersoon is niet eens aandoenlijk. Hij is er gewoon. Dit wil niet zeggen dat hij zijn rol ongeloofwaardig of vlak speelt. Neem bijvoorbeeld het spel in zijn gezicht: binnen een fractie van een seconde spelen verschillende uitdrukkingen tikkertje met elkaar. De ene expressie loopt dan over in de andere en weer terug. Servillo spreekt hiermee in duizend talen. Ook de rest van de cast is waanzinnig goed gekozen: de acteurs lijken zichzelf te spelen. De dialogen zijn realistisch en bevatten een gezonde dosis humor.

Facelift bij de pastoor

Minder realistisch, en hoe kan het ook anders, zijn de flarden surrealisme die zich uit het niets voordoen. Ik kan er niet zoveel over zeggen. Een scene waarin een zuster van 105 jaar duizend flamingo’s wegblaast, is niet echt te plaatsen. En je gaat niet naar de kerk om een cosmetische behandeling te ondergaan. Het zijn leuke accessoires in de film die het geheel nog meer verwarren.

Onvervalst

We kunnen wel stellen: de film is geslaagd. Vanuit een simpel concept wordt van alles overgedragen zonder dat je het hoeft te begrijpen. De boodschap ligt bij de toeschouwer. Een vriendin van mij zei heel mooi: “De eerste film waarbij ik mij niet dom voel omdat ik het niet precies snap”. La Grande Bellezza is een onvervalste cultfilm, en toch aardig voor iedereen. Ik ben verliefd.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.