Fleetwood-Mac-Haruki-Murakami-ongekunsteld

Fleetwood Mac in het jappenkamp van Haruki Murakami

Afgelopen midweek was ik op vakantie. Op een middag kwam ik aan in een hostel en liep ik naar de balie om in te checken. De mensen waren er aardig en ik dacht gelijk: hier wil ik slapen, want ik merkte dat deze plek met gemak kon dienen als mijn tijdelijk thuis.

De fan

“Well did she make you cry, make you break down, shatter your illusions of love. And is it over now, do you know how. Pick up the pieces and go home”, zong Stevie Nicks terwijl er een formuliertje werd gezocht. ‘Goed dat jullie Fleetwood Mac draaien’, zei ik tegen de man achter de balie. Hij keek op, luisterde even. ‘Leuk om een compliment te krijgen voor iets waar ik niet verantwoordelijk voor ben’, zei hij. Daarna kreeg ik de sleutel van een slaapzaal vol hitsige, aardige pubers.

Ik liep de stad weer in, zonder plan. Om vijf voor vijf liep ik een boekwinkel binnen. Het was alsof ik een kogel uit een volautomatisch wapen was, zo snel stond ik voor de plank waarop de naam Haruki Murakami oververtegenwoordigd was. Ik pakte het enige boek dat ik nog niet van hem gelezen heb, ook niet deels. Dans dans dans.

Het meisje aan de kassa glimlachte toen ze de kaft zag. Het was drie voor vijf en één van de deuren was al dicht, om binnenlopen te ontmoedigen. Ik zei: ‘Ja, ik ben groot fan’. Toen ik het woord ‘fan’ uitsprak, schrok ik een beetje. Het woord doet me namelijk denken aan Justin Bieber en zijn gillende meisjes. Ik gil niet voor Murakami. Ik word er juist heel stil van. Ik heb namelijk ontzag.

Dance battle

Het was lekker weer. Ik zocht een mooi stukje gras in het stadspark en sloeg het boek open. Ik schreef mijn naam op de eerste pagina, onder die van de schrijver, en begon. Gelijk slokte hij me op zoals alleen hij dat kan.

Het was op pagina 23 dat mijn adem stokte. “Terwijl ik westwaarts reed, zette ik voor het eerst sinds heel lang de radio aan en luisterde naar rockmuziek. Het was voornamelijk vervelende muziek.” Dan volgt er een dubbele punt en een opsomming van die vervelende muziek. En die opsomming begint met: Fleetwood Mac.

Er ontstond een langdurige kortsluiting in mijn hoofd. Ik veronderstelde dat genieën in staat zijn elkaar te herkennen en dat zijn ze bij mijn weten allebei. Mensen die kleine beetjes tijd van je leven kunnen beheersen.

Never break the chain

Als ik terugkom in het hostel, ga ik aan een tafeltje achter in het café zitten. De man waarbij ik die middag had ingecheckt, staat met zijn rug naar me toe. Toch laat hij merken dat hij me heeft zien binnenkomen, want ik heb me nog maar nauwelijks geïnstalleerd, of ik hoor: “Listen to the wind blow, watch the sun rise. Run in the shadows, damn your love, damn your lies”. Fleetwood Mac dus. Ik zei het al eerder: het hostel is een prettige plek.

Het is precies het goede nummer. Het gaat over onze relatie. “And if you don’t love me now, you will never love me again. I can still hear you saying. You would never break the chain”. Het is goed dat Fleetwood Mac me op dit moment herinnert aan mijn eerder uitgesproken liefde voor hen, want natuurlijk brengt Murakami me aan het twijfelen, in de war, in een staat van totale wankeling. Hij spreekt in zijn boek van “Massaconsumptiemuziek om tieners hun laatste centen af te troggelen”. Omdat ik zijn oordeel veel waard vind – ik noem mezelf immers een fan – vraag ik me af: heb ik onterecht in de oprechtheid van Fleetwood Mac geloofd?

Het oordeel van een autoriteit heeft invloed op het plebs. Ik herinner me nog die tijd dat de internethit ‘Gangnam Style’ van de Zuid-Koreaanse PSY een onnoemelijke hoeveelheid keren werd gecoverd. In de kunstwereld sloeg het aan toen ook de grote Ai Weiwei zich de dans meester maakte. Zijn handen waren hierin geboeid, als symbool voor het opgelegde huisarrest vanwege kritische uitlatingen over de Chinese regering. De Britse beeldhouwer Anish Kapoor kwam kort daarna met ‘Gangnam for Freedom’. Talloze kleinere activistische kunstenaars zoals TINKEBELL. volgden het voorbeeld van Ai Weiwei.

In de huiskamer van het hostel blijft Fleetwood Mac de hele avond opstaan. Als het album is afgelopen, klinkt er aarzelend een nummer van The Animals en komt er iets van Led Zeppelin voorbij, maar de lucht trilt er niet van. Dan beginnen de barmannen live concerten van Fleetwood Mac te kijken. Ik kijk mee en ben net als de mannen verliefd op Stevie Nicks.

Passen en meten

Op het moment dat ik in de wereld van Murakami was, stond ik aan zijn kant. Op het moment dat ik noodgedwongen terecht kwam in de wereld van Fleetwood Mac, stond het boek me tegen.

Het is net als dat gekookte eieren en passiefruit allebei verrukkelijk zijn, maar niet per se de beste combinatie van smaken – al worden er de laatste tijd wel gekke experimenten gedaan die volgens mij uitgaan van het principe goed+goed=goed. Zoals pure chocolade met zeezout of Spaanse peper, of knoflookijs: zeer zeker de moeite waard.

Soms gaat deze som niet op en dat zien we bij de muziek van Fleetwood Mac in combinatie met de taal van Murakami. Ze sloten elkaar simpelweg uit. Ze zijn te groot om samen door een deur te gaan. Dat is niet erg, dat is gewoon goed om te weten.

Nee, ik heb Fleetwood Mac niet verkeerd ingeschat. Haruki Murakami heeft een grove vergissing gemaakt. Een lelijke. Hij is geen autoriteit op het gebied van muziek. Hij is een liefhebber, net als ik. Niet meer, niet minder. Maar dat betekent niet dat ik me plotseling van hém zal afwenden. Ik hoef niet te kiezen. Tegen zowel Fleetwood Mac als Murakami kan ik zeggen: “I’ll never break the chain”.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.