rouw-siert-electra-ongekunsteld

Flirten met rouw

Regisseur Ivo van Hove bewerkte voor Rouw siert Electra een stuk van Eugene O’Neill, die op zijn beurt als voer de Oresteia van Aischylos gebruikte. Deze Griekse tragedie blijkt prima binnen de moderne tijd de passen. De goden zijn eruit geplukt en een hoopje ontwrichte familieleden blijft achter. Wat volgt: schreeeuwen.

Vinnie fighting evil

Het middelpunt van deze verziekte mensen is Lavinia, of Vinnie, zoals ze liefkozend genoemd wordt. In haar grijze cardigan reageert dit vadersmeisje nogal puberaal op een bepaalde ontwikkeling. Ze kan het niet verkroppen dat haar moeder zich in de armen werpt van een zeeman terwijl haar vader en broer worstelen aan het oorlogsfront. Als haar vader terugkeert van het front dreigt Vinnie de stomende affaire aan pappie te verklappen. Voordat ze de mogelijkheid vindt, ligt vader op de vloer, gedood door zijn vrouw. Vinnie is boos, zachtgezegd. Ze overtuigt haar broer – moederszoontje Orin – van hun moeders’ verraad waarna hij in blinde jaloezie haar minnaar doodt. Compleet overstuur pleegt moeder zelfmoord. Justice is served, zo lijkt het. Maar schuld knaagt aan Orin tot ook hij de dood opzoekt en Vinnie achterlaat in een huis vol lijken.

Rouw = sexy

In drie flinke uren worden we met zijn allen betrokken in Lavinia’s verziekende strijd om gerechtigheid en een schoon geweten. Na de dood van Christine verandert ze van sexueel gefrustreerd kind in een wellustig moederfiguur; rouw staat Lavinia geweldig goed. Terwijl ze in mama’s sexy groene jurk moedert over haar broer – ‘Orin! Óóórin!’ – ziet ze niet dat ook hij haar aan het ontglippen is. Toch is Lavinia de enige die enigszins voor rede vatbaar blijft. Een geval van ‘niet de gek zelf maar haar omgeving is gestoord’. Oorlog betekent dat je steeds dezelfde man moet doodmaken, zegt Orin. Misschien betekent de dood dat je steeds dezelfde oorlog moet vechten.

Wraakwraakwraak

En het is een vermakelijke oorlog, die in huize Vinnie woedt. Vertrouwen en achterdocht zitten elkaar op de hielen. En de Echte Oorlog wordt via de koffer van Ezra en Orin het huis binnen gedragen in de vorm van PTSS. De aardse kleuren op het toneel maken alleen plaats voor bloedrood. Er wordt lekker veel geschreeuwd, gejaagd en gevreeën. De emoties van de geflipte familieleden – angst, lust en walging maar vooral wraak – zijn zo tastbaar gemaakt dat ik ze kan proeven. Janni Goslinga (de moeder) en Hans Kesting (de vader én moeders minnaar) smijten zich op het toneel. De spelers trekken meer kleren uit dan mogelijk lijkt om een naaktheid te tonen die me nederig maakt. Ik ga Vinnie’s moeder echt háten en blijf boven alles van Lavinia houden – Halina Reijn draagt het stuk fantastisch. En als je denkt dat ze aan het einde alles heeft verloren, think again. Juist de keuze om te rouwen maakt haar onoverwinnelijk.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.