Metamorfosen-ongekunsteld

Het onveranderlijke in het veranderlijke

Een Romeins dichtwerk dat bestaat uit vijftien boeken vol losse mythen en verhalen: dat is de Metamorfosen van Ovidius. Toneelgroep De Appel wilde dit boek vatten in een avondvullende voorstelling. Dit betekent een avond vol snelle wisselingen en losse scènes die als een diavoorstelling aan je voorbij zoeven, met een thematiek die precies past bij deze vorm: alles verandert, niets vergaat.

Decoratie

De Appel staat bekend om haar spectaculaire decors: voor de marathonvoorstelling Casanova is hun huistheater in Scheveningen recentelijk zelfs onder water gezet. Metamorfosen wordt echter gespeeld in een grote kale ruimte, waarin slechts een piano staat. De acteurs vormen, samen met de spullen die zij op en af nemen, het decor: een simpele en sterke oplossing voor de snelle afwisselingen in de voorstelling.

Er komen veel bekende mythes voorbij zoals die van Icarus en van Orpheus, maar ook minder bekende. Dat is lastig voor mensen die zich nooit hebben verdiept in de mythen van de Oudheid; De Appel maakt namelijk gebruik van een enigszins abstracte stijl en legt niet veel uit. Bij sommige van de scènes is een verteller aanwezig, maar dat kan ook in de vorm van een nachtclubzangeres met een zwaar Frans accent, wat de vertellingen alsnog niet goed te volgen maakt.

Toch kan iedereen genieten van de spectaculaire beelden waarmee de ruimte gevuld wordt: Icarus die echt lijkt te vliegen, een enorme hoepel van rook die over het toneel zweeft en meerdere lagen door half doorzichtige doeken op het achtertoneel. De toeschouwer wordt verbaasd en ontroerd door het spektakel, wat zich in een heel sobere ruimte afspeelt en daarom alleen maar meer overweldigt.

Levensvragen als puzzelstukjes

Door de opbouw van het stuk, dat begint met een leeg toneel dat zich steeds meer vult met de overblijfselen van al gespeelde scènes, is Metamorfosen niet alleen inhoudelijk, maar ook in vorm een scheppingsverhaal. De acteurs ondergaan op het podium de metamorfose van zichzelf naar personage; voor de ogen van het publiek creëren zij een wereld die ze vullen met wonderbaarlijke woorden, zuivere zang en een vreemde verzameling aan voorwerpen. Hoewel de voorstelling op het eerste gezicht slechts een aaneenschakeling van losse stukjes lijkt te zijn, wordt het duidelijk dat alles naar elkaar verwijst en dat elk detail een slimme vondst is die betekenis geeft.

Voor zijn laatste voorstelling bij De Appel heeft regisseur Aus Greidanus zoveel mogelijk verschillende elementen uit de kast gehaald om deze voorstelling op te bouwen, wat leidt tot een feest aan diversiteit. Deze is spectaculair, maar niet bombastisch, en daarom ontzettend krachtig. De voorstelling gaat over de mens zelf, in zijn essentie, en alles wat daarbij hoort komt voorbij: verliefdheid, eenzaamheid, maar ook metafysica. Het zijn de tijdloze aspecten van de oude mythen.

Levensvragen worden als puzzelstukjes in de voorstelling ingepast, in de vorm van de prachtige fabels van Ovidius. Of je de mythen kent of niet, door een nieuwe sfeer die in elke scène wordt opgeroepen, begrijp je dat deze voorstelling het leven zelf samenvat. Metamorfosen laat daarmee zien wat de onveranderlijke dingen zijn in een veranderlijke wereld. Dezelfde vragen worden gesteld, de huidige mens heeft nog steeds dezelfde behoeften als zijn oud-Griekse voorvader. En dit toont De Appel op zijn eigenzinnige en magische manier, met beelden om nooit te vergeten.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.