pyramide-soroka-ongekunsteld

Het verhaal van de piramide

Wordt muziek in de hemel gemaakt of op aarde? Willen mensen wegzweven naar een droomlandschap of juist verbonden worden met wat zich onder hun voeten bevindt? Soms komt er iets hemels op aarde terecht. Het kan in ons klimaat misschien nooit overleven, maar zorgt de korte tijd dat het er is voor de ultieme samensmelting van tegenpolen.

De hemel

Vanaf het balkon in Paradiso kijk ik uit over de opkomende muzikanten van Kiasmos. Een groot applaus klinkt totdat het wegzinkt in langgerekte, postrock-klanken. Het scherm toont het logo van het album Thrown: een opgerekte piramide. Kalme melodieën vloeien door elkaar. De hoge tonen waar geen ritme in lijkt te zitten zijn meeslepend en brengen een hemelse sfeer. Waarom is dan zo’n beetje het volledige publiek inmiddels weer met andere zaken bezig, de muziek overschreeuwend? Mijn verbazing is groter dan mijn ergernis. Als je de moeite neemt naar een concert te gaan waar je enthousiast voor bent, heb je dan geen zin om naar de artiest te luisteren?

De val

‘Minimalistische techno’ was me beloofd, samen met ‘hypnotiserende pianoklanken’. Pas nu verschijnt het derde element: ‘harde synth-beats’. Noem ze gerust ‘oorverdovend’, want je zou bijna vergeten dat er ook nog een melodie wordt gespeeld. Vanuit de hemel storten we keihard neer op aarde. De hoge tonen weten in al het geweld bijna het hoofd niet meer boven water te houden. Vele religies en filosofen zijn ervan overtuigd dat onze focus op de aarde minderwaardig is aan het verlangen naar iets hogers. Ik kan me er wel iets bij voorstellen.

De balans wordt in het volgende nummer hersteld. Die diepe bas is de brute aarde die vernietigend schept, terwijl de pianoklanken er overheen zweven als onbezorgde vogels of herfstblaadjes. Op het scherm wordt weer de piramide geprojecteerd, maar nu komt hij tot leven en schijnt hij helder, midden in een krater waar de camera omheen draait. Plots realiseer ik me dat ik de piramide versta: hij zingt die hoge melodieën die glijden door het grove landschap!

De aarde

De piramide wordt ingewisseld voor andere beelden, van wolken die voorbijtrekken en een golvende zee. Er is geen ruimte meer voor nuance en gevoeligheid. Deze zijn verzwolgen door zware ritmes; marsmuziek komt zelfs voorbij. Zoals het begin van het concert het ultieme gevoel van de hemel bracht, voelt de zaal zich nu volledig aards. Eigenlijk is daar ook niets mis mee, realiseer ik me nu. Mensen zijn nu eenmaal niet alleen wezens met dromen, maar ook met lusten, dierlijke verlangens en een wil om wild te dansen.

Het kraterlandschap komt langs, nu onbewoond. Hoe zou het gaan met die fragiele melodieën, die zich ergens achter de schermen schuilhouden in hun glazen piramidehuisje, dat nu vast en zeker van de grond getrild wordt door het gedreun? Een zee verschijnt. Er vliegen vogels rond, de hoogte in. Hoe kunnen zij bestaan in muziek die hoge tonen weert? Ze lijken de tonen te creeëren: scherpe klanken die verschijnen en dan weer vervagen. Ze klinken als scherven van de piramide die in duizend stukjes getrild is.

De hemel op aarde

De vogels brengen steeds meer glimpsen van de melodie met zich mee, totdat die tot één versmelt en de piramide bevlogen zijn lied zingt boven de hoofden van Kiasmos. De jongens springen zo hoog als zij kunnen, de één headbangend en de ander schreeuwend naar het publiek. Niet alleen mijn zorgen om de piramide zijn voorbij maar ook die van het hele publiek dat nu toch zeker honderd procent aandacht heeft voor de afsluiter. Hemel en aarde, daar hangen we ergens tussenin. De beste plek voor een mens is waar hij kan kiezen: wil ik een dier of een engel zijn?

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.