sculpturen-hond-baasje-ongekunsteld

Iemand met een poedel kleit echt anders

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik de onkunde van dokters. Dit keer: honden die op hun baasjes lijken en baasjes die zichzelf (en dus ook hun hond) boetseren in plaats van het model.

Hoe het eigenlijk bedoeld is

Er zit een model in het midden van de ruimte, op een draaiplateau. Je moet haar boetseren in klei. Er loopt een docent rond die zegt wat te wel en wat te niet. Af en toe geeft ze een slinger aan de draaischijf zodat je alle kanten van het model te zien krijgt.

Het is niet gemakkelijk om een lichaam te doorgronden. De cursisten zweten wat af. Maar nog moeilijker wordt het omdat hun eigen uiterlijk hen in de weg zit. Je kent de vergelijking honden en baasjes. Ik zeg: de parallel gaat ook op bij de baasjes en hun klei.

Op welke honden ik allemaal lijk

Er is altijd een vrouw bij die een poedel zou hebben, als ze een hond had. Zij boetseert dan ook wat grof. Als je een foto zou maken van haar beeldje, dan zou je denken aan het impressionisme of pointillisme. Veel stippen, geen lijnen.

Dan het tegenovergestelde: de vrouw met de hoge jukbeenderen, scherpe kaak en goed bijgeharkte wenkbrauwen: een slanke zwarte Duitse staander. Natuurlijk zijn haar beelden strak en glad en zijn sommige vormen wat overdreven. Ze flirt met het maniërisme.

Van de Vlaamse koehond zijn er deze avond twee. Je begrijpt dat ik niet graag naar hun representaties van mezelf kijk. Ik wil er verder ook geen woord aan vuil maken. Zoek maar op als je niet weet hoe een Vlaamse koehond erbij loopt.

Verder worden we bijgestaan door een Mechelse herder, een bordercollie, een Engelse cockerspaniël, een chihuahua (de docente) en een teckel.

Nee!

Laat een ding duidelijk zijn: ik haat honden. Het is niet alsof ik zit te springen om afgebeeld te worden als stinkend hijgend ruiend huisdier. Maar het kan altijd erger. Ik kan alleen maar zeggen: godzijdank waren er geen buldogs bij.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.