50-tinten-tuttig-ongekunsteld

Ik ben een overloper en keek Fifty Shades of Grey

Fifty Shades of Grey van regisseur Sam Taylor-Johnson was naast de slechtste film die ik in tijden heb gezien, een verheerlijking van: auto’s, horloges, vliegtuigen, stropdassen, goede banen, helikopters, colliers, nog meer auto’s, roddels, saaie zakenmannen en een tuttig wereldbeeld.

Sluikreclame op z’n puurst

Verheerlijkingen zie je wel vaker in typische vrouwenfilms. Je krijgt dan vooral veel kleren en roddels en je ruikt bijna dat de cameraman zich op de set door een woestijn van foundation moest baden. Ik denk bijvoorbeeld aan The Devil Wears Prada. Eigenlijk wilde ik het niet noemen, want nu weet iedereen dat ik die heb gekeken. Dat is dus zo. Wel lang geleden, hoor. Maar mannenfilms doen ook aan verheerlijking. Je krijgt het dan in de vorm van: auto’s, onmetelijke kracht, horloges, geld en geweld.

In deze film kwamen de heerlijkheden samen en ook al waren de helikopters oververtegenwoordigd, toch neigde het geheel sterk naar de vrouwenkant. Dan blijkt dat de feministische revolutie geen enkel effect heeft gehad want volgens deze film willen vrouwen dat alles teruggaat naar hoe het was.

Zo begon het

Een paar jaar terug werden we al opgeschrikt door het boek Fifty Shades of Grey van E.L. James en kort daarna kregen we 45 van David Pefko. De literaire wereld schudde op haar grondvesten, want de Bouquetreeks had in de bibliotheek tot dusver altijd op nadrukkelijke afstand gestaan van kwalitatief proza en het werd ineens náást in plaats van onder. Natuurlijk kwam er een film. Waarschijnlijk werden de filmrechten al verkocht voordat Jan, Alleman, Henk, Ahmed, Ingrid en Fatima de laatste pagina van het boek hadden bereikt.

Mannen en vrouwen en wat die allemaal met elkaar doen!

De hoofdpersoon is een semi-naïeve troela en de filmmakers moeten het spreekwoord “stille wateren hebben diepe gronden” wel tot in den treuren tegen elkaar hebben geschreeuwd zodat ze het zelf gingen geloven. Het water verroerde namelijk geen vin en de film was derhalve tamelijk saai.

“Miss Steele”, zoals ze later genoemd zal worden, valt als een blok voor multimiljardair Mr Grey, een dertien in een dozijn met een babyface. Ze passen goed bij elkaar, want zij is ook vrij gewoontjes. Ze daten een paar keer en er wordt geprobeerd ons kijkers het gevoel te geven dat er iets niet pluis is.

Hij zegt zich niet te willen binden, maar gedraagt zich anders. De aantrekkingskracht spat werkelijk de bioscoopzaal in. Niet pluis blijkt in te houden dat Mr Grey een speelkamer vol beter slagwerk in zijn huis heeft. Hij vraagt haar een contract te tekenen waarin ze zegt dat ze zijn seksslaaf wil worden. Natuurlijk is zij hard to get: spannend!

Er volgt een uur aan irrelevante scènes en dan laat hij zich op een keer gaan. Dit keer speelt hij geen zwijmelliedje op zijn vleugel, maar ligt Miss Steele er bovenop terwijl hij een paar corrigerende tikken uitdeelt. Zij laat hem weten dat hij dit NOOIT MEER ZAL DOEN. Hoe durft hij. Ze had het echt niet zien aankomen (ze had blijkbaar ook geen Google tot haar beschikking).

Uiteindelijk wordt alles afgeschoven op zijn jeugdtrauma, waar we niet veel over te weten krijgen en dat is maar goed ook want dat zouden we toch nooit geloven.

Ragebol

De rage die om Fifty Shades of Grey heen is ontstaan kan ik met geen mogelijkheid verklaren. Niemand lijkt dat te kunnen. Onder recensenten is nog een sub-rage ontstaan: hoe deze film in zo min mogelijk woorden en met méér brutaliteit dan de film zelf in zich heeft af te zeiken.

Andre Nientied van NU.nl schrijft: “Langverwachte verfilming van erotische bestseller kent een lang voorspel maar heeft een open einde, als een coïtus interruptus”. Mark Moorman doet er in Het Parool een schepje bovenop: “Er zal zelden een moment in mijn professionele loopbaan als criticus zijn geweest dat ik een zinlozer stuk heb geschreven dan de recensie van Fifty Shades of Grey”Eric Kohn laat zien dat hij zijn huiswerk over BDSM heeft gedaan als hij in Indiewire opmerkt: “Most viewers will be seeking a safe word to escape this two-hour-plus mess of half-baked excess.”

Mijn lievelings is die van Mark: een lekkere dooddoener.

Onheerlijk

Terug naar de verheerlijkingen. Het is niet leuk om naar mensen te kijken die alles hebben. Geld, een lichaam dat voldoet aan het schoonheidsideaal, een leven dat voldoet aan het sensatie-ideaal.

De filmmakers zeggen de kritiek ter harte te hebben genomen en gaan voor een thriller. Maar het maakt helemaal niet uit waar ze nu mee komen, dat weten zij ook wel: iedereen kijkt toch wel.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.