wachtrij-Efteling-ongekunsteld

In de Efteling: een fabelachtige wachtrij

Toen ik voor het eerst in mijn leven de Efteling aandeed was ik ondertussen al oud genoeg om zonder identiteitsbewijs drank in te slaan. Er ging een absurde wereld voor me open. Dit had niet gek veel te maken met de attracties zelf. Vooral de ellenlange wachtrijen die me stijl achterover deden slaan. Ze waren uniek in hun soort.

Mensenslangen

Een ruimte die je normaal gesproken in vier of vijf seconden kan doorkruisen, is in dit geval een tocht waar je een uur over doet. Je stribbelt niet tegen, maar gedraagt je zoals alle anderen. Deze gehoorzaamheid is op zich al vreemd: schilders dromen ervan zulk een geduldigheid op te kunnen wekken bij hun kijkers. Misschien is deze nuance het geheim: je staat nooit helemaal stil.

Ondertussen gebeurt er iets waar je eigenlijk niet tegen opgewassen bent. Telkens kom je dezelfde mensen tegen, toch groet niemand elkaar. Links en rechts zie je steeds meer vertrouwde gezichten van mensen die aan de andere kant van de ruimte je concurrent zijn: iedereen wil, eenmaal uit de wachtrij, als eerste in de rijtuigen terechtkomen.

Dit is het complete tegengestelde van Slacker van regisseur Richard Linklater, waarin we telkens een ander hoofdpersonage hebben. De hoofdpersonage beweegt zich voort, komt iemand tegen, voert een gesprek en verdwijnt. Degene die overblijft is de nieuwe protagonist. De personages die je een tijdje volgde, komen eenmaal weg nooit meer terug.

In de wachtrij echter wel. Het is alsof een scène zich vele malen herhaalt, maar alsof er foutjes in de herhaling zitten. Het is geen film maar een toneelstuk waar je tegelijk naar kijkt en onderdeel van uitmaakt.

Anderzijds voelt het als een eeuwige game van Grand Theft Auto V: je missie ligt vast, daar kun je niet aan ontkomen. Maar het ligt aan jou hoe lang je erover doet en wat er in de tussentijd voor bijzinnen ontstaan.

Geen aftercare

Na de Efteling is alles raar: het Brabantse plaatsje Kaatsheuvel (nog meer dan voorheen); het feit dat mensen een papieren cilinder in hun mond steken en de hens erin gooien (lees: sigaretten roken); het moment waarop treinreizigers zichzelf laten vervangen door anderen en ga zo maar door.

De trein remt. Het is de eindbestemming van de trein. De reizigers die een tegengestelde route voor ogen hebben dan de huidige inzittenden, stellen zich op. Ze vormen op de rand van het perron een oneerbare haag waartussen de uitstappende reizigers van het treinstel zich naar buiten moeten wringen. En men accepteert.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.