Trukendoos-ongekunsteld

Interstellar: To the stars and beyond

Cinefielen en fans aller lande verenig u, want Christopher Nolan laat weer een meesterwerk los. Na amper twee jaar laat de blockbusterkoning opnieuw zijn tanden zien. En grenzen die hij heeft verlegd, ongelofelijk. Nolan katapulteert ons bijna drie uur de ruimte in. To the stars and beyond!

Trukendoos

Is de film nu echt zo goed als iedereen laat uitschijnen? Túúrlijk niet. Maar de master of scifi liet zich niet kisten en vond het perfecte kruispunt tussen A Space Odyssey en Gravity. Het resultaat mag gezien worden, want Nolan creëert een waar epos die u de adem afsnijdt en meeneemt naar een wereld waar niets zeker is. Een ongeziene wereld van wormgaten, zwarte gaten en uitgedoofde sterren waar zelfs Stephen Hawking van zou beginnen te duizelen. Hij maakt gebruik van dezelfde trukendoos als in Inception: verschillende dimensies, tijdreizen en emotionele dilemma’s die aan ons knagen. Nolan verlegt grenzen en speelt in op angst. Wat als de wereld echt zou vergaan en de mens langzaam uitsterft, verhongerend, stikkend in het stof, stikkend in de ellende die we zelf hebben aangericht? Je hoeft het niet altijd te snappen om het te begrijpen. De film roept vragen op zoals: zijn er grenzen aan menselijke kennis? Hoe ver kunnen we gaan als mensheid?

 Macho

“Love is the one thing that transcends time and space.” Het werd Nolan altijd verweten films te maken met een te hoog machogehalte. Ook het adrenalineniveau bij Interstellar ligt bijzonder hoog, maar ruwe bolsters hebben een blanke pit. Zeker als je de vader-kindrelatie tussen Cooper (Matthew McConaughey) en zijn kinderen bekijkt. De verlatingsangst van zijn dochter is uitermate groot waardoor niemand onberoerd wordt gelaten. Bij dezen laat Nolan zien dat hij weldegelijk een hart heeft. Wat een rots in de branding toch, die McConaughey. Na zijn Oscar voor Dallas Buyers Club, kende iedereen ineens zijn naam. Deze keer speelt hij opper-astronaut, een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij verpersoonlijkt de wereldverbeteraar die kosten nog moeite spaart om alles te geven. Hij vecht een innerlijke strijd met zichzelf waardoor hij telkens grenzen moet verleggen, maar hij teert op verlangens dat hij op een dag zijn kinderen weer in de ogen kan kijken.

 Gewichtloos

Nolan durft ook met complexe thema’s en theorieën uitpakken, maar soms wordt er te kwistig met vakjargon gestrooid. Pure wetenschap zoals relativiteitstheorieën, kwesties rond zwaartekracht en gewichtloosheid geven de film een diepgaande fundering, al is het als leek soms moeilijk te volgen. Gelukkig is Hans Zimmer er nog. Nolan en Zimmer vormen een olijk duo, Nolan en gevolg slagen erin zijn personages te filmen vanuit een precieze invalshoek terwijl Zimmer de beelden kracht bijzet met zijn bijna transcendente muziek. Zeker wanneer wij in dezelfde cockpit zitten als Cooper voelen we de doodsangst, zwaartekracht en onzekerheid voor het onbekende.

Interstellar biedt entertainment van de bovenste plank, en de invalshoek van waaruit hij vertrekt zijn grensverleggend. Toen de credits op het scherm kwamen en mensen de zaal uitgingen, bleef ik zitten, wachtend op meer. Het is Nolans meest menselijke film tot nu toe, al denk ik dat hij wat over zijn hoogtepunt heen is. Anderen zullen Interstellar beschouwen als hun lievelingsfilm, simpelweg omdat het Nolans meest visueel sterke en meest ambitieuze film ooit is. Een nieuw meesterwerk in twee jaar? Yes, please.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.