Mette-Sterre-lichaam-ongekunsteld

Laten we Mette Sterre uit de hemel spelen

Performancekunstenaar Mette Sterre wordt met de dag brutaler. Het onderzoek naar wat je allemaal aan en om je lichaam kunt hangen en hoe lang dat dan blijft zitten is nog niet tot een einde gekomen. Op de stoep van de Kingsgate Gallery in Londen ging ze het gevecht aan met Samantha Thole. In plaats van dat ze zich hierna eindelijk eens gepast terugtrekt, speelt ze curator van een avond vol performances.

Stilte voor de zwans

Een toren aan Hofplein Rotterdam, twintigste etage. Zoals een openingszin een gesprek kan doen staan of breken, zo maakte het eerste dat ik zag toen ik binnenkwam dat ik compleet ontdooide en al mijn vooroordelen over Mette Sterre overboord kieperde. Het is rustig, maar in de goede zin van het woord: de zon begint aan een afdaling en aait de stad met gouden manen. De stad is, wanneer je de etage rondloopt, in zijn geheel te zien. Op twee deuren staat geschreven: “Hard duwen noodzakelijk”. Hogere kantoorpoëzie, om van te smullen.

Een groepje mensen zit gemoedelijk op een Perzisch tapijt naar een film te kijken. Je zou het een registratie van een performance kunnen noemen, maar gelukkig is hier meer aandacht besteed aan het filmische aspect; het voelt niet alsof je erbij had moeten zijn om het echt te kunnen ervaren.

We zien een mooi witgetint meisje met een kale kop, dat af en toe sluikt in de camera kijkt. Tegenover haar een donker silhouet. Is het een pop of een mens dat zich heel stil houdt? Ze likt de mond, de wangen, de tepels, de hals. Ze vleit haar eigen hoofd tegen de ander. Het blijkt toch een pop te zijn.  Ze bijt in de oren, de schouders en de neus van haar donkere evenbeeld. Want ineens blijkt: ze heeft zichzelf afgegoten in chocolade, en voert een erotische dans met zichzelf uit. Het is prachtig, deze chocoladefilm van Sigrun Gudmundsdottir.

Maar dan begint het

Ik herhaal: dan begint het. De ridicule performancenight. Het had hier moeten stoppen.

Het thema maakt het haar gemakkelijk alle oneffenheden te omarmen alsof het de bedoeling is: deze avond benadert ze de overkoepelende thematiek van het festival Radicals met humor. Zelf zegt ze: “Humour is always radical, as humour envokes different reactions. Humour has the power to disarm, an important vessel to convey ideas that are taboos; to say the unspeakable.”

Mette Sterre trapt af met een aankondiging. Iemand aankondigen kan ze niet, want ze is vooral op zichzelf gericht. Het lijkt wel alsof ze er niet over heeft nagedacht dat de kunstenaars die ze vertegenwoordigt op gepaste wijze geïntroduceerd moesten worden. Of misschien heet dit wel humor.

Scarlett Lassoff is niet grappig. Ze speelt een verveelde kantoortrut die op een gegeven moment uitzinnig raakt van de plastic hoorn van een eenhoorn. Nog meer elementen van fabeldieren verschijnen ten tonele. De ster van de avond moet er vreselijk om lachen. Op een gegeven moment is het weer klaar.

Video- en performancekunstenaar Francesca Fini heeft een opstelling waarin verscheidene make-upartikelen te ontwaren zijn.  Als ze de aandacht heeft, plakt ze een aantal elektropads op haar arm. We zien haar ongecoördineerd schokken. Je denkt nee, ze gaat toch niet nu echt die make-up opsmeren. Dat doet ze dus wel. Een cursus verhaalvertelling zou haar goed doen.

De klap in je gezicht

Er is een patroon te ontwaren in de avonden met Mette Sterre. Eerst maakt ze je ontvankelijk, dan slaat ze toe met haar gedoe en denk je: als je probeert de kunst voor eens en voor altijd belachelijk te maken dan ben je aardig op weg. Zelfspot is prachtig; dit is zielig.

Ik hoop gewoon dat Mette Sterre over een paar jaar haar publiek keihard uitlacht: dat jullie dit serieus namen. Ha! Ha! Dat ze nooit meer performances doet, omdat ze eigenlijk een sociaal experiment uitvoerde. Dan is ze een steengoede kunstenaar.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.