Linkingpark-ongekunsteld

Linkin Park schreeuwt heipalen Ziggodome onderuit

Linkin Park is zo´n band die je naar huis toe stuurt met een aardappel in je oren en een bloedende keel. En we zijn niet anders gewend, dat is waar je voor komt. Het nieuwe album The Hunting Party voelt echter aan als een broodje döner teveel na het stappen. Het ziet er lekker uit maar smaakt voor geen meter terwijl het stroef door je strot naar beneden glijdt. Het  is niet bepaald een feest om te beluisteren als je de oude albums van deze legendarische hard-rockband uit Californië gewend bent. Tijd om eens een kijkje te nemen bij de gelijknamige tour, waarin de band vrijdag 7 november dan eindelijk na jaren Nederland weer bezocht in het Ziggodome te Amsterdam.

Oordoppen in, boksbitje in en gaan

Het Ziggodome is dé plek voor een band als Linkin Park. De akoestiek en geluidsapparatuur zijn niet alleen geweldig, de ruimte om even lekker te hossen en de ander een ros voor z’n bek te verkopen moet natuurlijk ook niet ontbreken. Als je broze botten snel breken, dan kun je beter achterin gaan staan en je strakgestreken overhemd onbevlekt laten, want vóór in de zaal wordt flink getandenknarst.

Dat de nummer lekker afwisselend waren, wil ook wel zeggen dat de band rekening houdt met zijn publiek. Bij een nieuw geboren albumkindje zoals The Hunting Party is er altijd een kans dat het een lelijk eendje wordt, waardoor het 45 minuten durende screamsel niet meer dan een aanvulling is voor de diehard-fans die eigenlijk alleen ‘In the end’ in alle toonsoorten willen meekrijsen. Maar dat de gouwe ouwe hits überhaupt werden gespeeld, is enigszins verbazingwekkend te noemen. Zeg nou zelf, hoe vaak ga je wel niet naar een concert van een bekende band toe die vervolgens juist de epische nummers, waarvoor je al die kilometers hebt gereden en je slaapzak voor uit de kast hebt getrokken, thuis laat.

Omdat nummers als ‘Numb’ ,‘Faint’, ‘Robotboy’ en ‘Leave out all the rest’ nagenoeg geweldig de zaal in werden geslingerd, drukte dat een positieve stempel op de avond. De setlist werd kort vooraf bekendgemaakt en dus wist je wat je te wachten stond  maar dan nóg weten ze het beter te doen dan je verwachtingen. Klasse dus. Toch nog de Linkin Park waar je als puistige puber zo verliefd op werd. In de tijd dat je je haren in de spikes gooide en vond dat de hele wereld maar moest opfucken.

Maar dat voorprogramma…

Ik hoef niemand te vertellen dat als je een professionele muzikant bent, je geen slappe lullenband als voorprogramma moet hebben. Met Mice & Men, een band die die een geluid produceert evenredig aan een tuinhark schrapend over stenen, wordt de avond afgetrapt. Maar waarom?

Het voegt namelijk niets toe, want Linkin Park maakt toch wel een heel andere tak van herrie. Uit respect gooit men de arm in de lucht, om deze op zo’n typische ghettohefboommanier weer naar beneden te laten zakken, op het ritme van een drilboor. En wat zegt de ‘zanger’ nou eigenlijk? Het schorre “Thank you Holland'” laat ons achter in staat van verwarring, want is dit een voorproefje van wat komen gaat of is er iets mis met mijn bier?

In the end

Nee, het voorprogramma wordt vergeten. Want eenmaal de lichten gedoofd en de muzikale kolossen van de alternative rock op het podium plaatsgenomen, kan alles beginnen. Je wordt eraan herrinnerd hoe anders een mp3 klinkt in vergelijking met live performance. Want dat wat bagger klinkt via Spotify, is geen reden om je geld terug te vragen in het Ziggodome wanneer vocalist Chester Bennington zijn screamo op je loslaat. Je wordt dus niet alleen met de nieuwe, maar ook met de muzikaliteit van de laatste albums doorboord en die is beter dan je zou verwachten. Je realiseert je helaas dat hun hoogtepunt  nu echter wel gekomen is, en dat je maar moet genieten van die lekkere blubber van The Hunting Party voordat het genoeg is geweest.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.