Locked and Loaded ongekunsteld

Locked & Loaded

Rotterdam is weer een muzikaal collectief rijker. Als we de site mogen geloven, brengt het Locked and Loaded Collective ons terug naar die heerlijke post-civil war/pre-hippie tijd. Je weet wel, toen niemand eigenlijk wat te zeggen had behalve blanke mannen met baarden. O de nostalgie. Toch ben ik het met ze eens. Al die nare dingen hebben wel tot één van de mooiste dingen in de wereld geleid: de blues en al haar kinderen. Het uit drie Rotterdamse bands bestaande collectief, The FourMonday Special en Eddie Next Door, illustreerde wat het is om je oren te laten suizen. Het nieuwste in de Rotterdamse blues bevond zich in Vibes, op 19 december en we hadden d’r zin an.

Het goedgeklede blues-ensemble

Terwijl bebaarde mannen in pak het met lege whisky flessen bezaaide podium beklommen deed het publiek even haar dassen goed. De ruimte wilde in ieder geval wel. Iedereen die maar een beetje bekend is met zogenoemde ‘muzikale mensen’, weet dat het eigenlijk al onbegonnen werk is drie eigenwijze bands in bijpassende apenpakkies hijsen, laat staan dat je ze een ruimte laat aankleden. Het idee is leuk, à la ‘samen sta je sterk’. Het is lastig concurreren met DJ’s die zonder al te veel spierbeweging en een beetje XTC tot 7 uur ’s ochtends het publiek kunnen vermaken. Drie bands op één avond in een vergelijkbaar genre is dus geen slechte deal, een mooie aankondiging voor de terugkomst van live muziek tijdens het uitgaan. Ja, ja, ik weet het. Gaat nooit gebeuren, maar ik mag toch ook dromen?

The Four

Vierkoppige (duh) garagerock band The Four mocht het spits afbijten en dat doen ze zonder al te veel gedoe. Frontman Mooiboy, zoals ik hem zal noemen, komt goed uit de verf en weet de band als geheel prima over te brengen. Natuurlijk is hij de enige die er niet netjes uit ziet. Het is ook niet makkelijk om een frontman te zijn. Maar ik vergeef hem dat leren jasje. Het klopte namelijk wel. Ik waande me echt in de garagerock/punk tijd en zelfs het gespring, soleren met tanden en dansen op drumstellen kwam natuurlijk over. Een goede act, een goede stem en een strakke band. Het hele ‘vergane glorie tijd’ idee ging misschien wel een beetje te ver. Ik had namelijk het hele optreden lang het gevoel dat ik het allemaal al een keer had gehoord. Dat klinkt nu misschien een beetje negatief, maar dat is niet echt mijn bedoeling en als ik zo na het optreden hun nummers beluister vind ik het wel weer meevallen. Maar die diversiteit kwam live niet zo over. De originaliteit zit er qua structuur wel in, maar misschien moeten ze eens op zoek naar hun eigen geluid.

Monday Special

The Four had het podium nog niet verlaten of act numero twee stond al klaar. De zaal begon rustig vol te lopen en we konden nog wel een bandje gebruiken. De mannen van Monday Special weten de toon goed voor te zetten. De toon is niet meer zo energiek en laat je even bijkomen van het gedane muzikale geweld. Een vergelijking met de rest van het collectief is onontkoombaar, die me vooral de energie, die alle hoeken en gaten vulde bij de rest, bij Monday Special deed missen. Ze kunnen duidelijk wat meer live ervaring gebruiken, maar de liedjes staan er en ze staan goed.

Eddie Next Door

Voor de afsluiter beklom de eerste vrouw het podium. Met behulp van haar sterke stem, creëert buurman Eddie een ongelofelijke aardverschuiving van geluid. De kick zit er direct weer in, deels gedragen door de gitarist die zich duidelijk ontzettend in zijn nopjes voelt. Boven het gedaver van hun desert-rock, zoals ze het zelf noemen, horen we een enorm geweld aan gitaargeluid. De muziek hoort bij het plaatje. De gitarist laat ons onder andere zien dat een bierglas prima werkt als bottleneck en dat een band lid best een paar mosh-pits kan starten. Hij beschouwt de eerste vijf meter van de zaal sowieso als deel van het podium. All the world’s a stage. Met een nooit eerder vertoond nummer lieten ze ook horen dat ze wat anders kunnen dan rammen. Althans, voor eventjes dan. Ze hebben hun eigen geluid gevonden en gaan daar niet graag van af, maar niemand neemt ze dat echt kwalijk. Het klinkt namelijk prima.

Het collectief is een aanrader. Alternative rock leeft in Rotterdam en thrashed je favoriete club, of je het nou wil of niet. Het is goed om te zien dat er nog meer groeit behalve het aantal DJ-booths. Ik heb zelf niks tegen een DJ’tje op zijn tijd, maar een beetje afwisseling is welkom. Het Locked and Loaded Collective biedt ons zo een kans en die pak ik graag met twee handen aan. Maar woorden kunnen slechts zoveel beschrijven. Doe je een oren een plezier en luister er zelf naar.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.