Lucht-of-water-ongekunsteld

Melancholisch stille wateren, dromerig diepe gronden

Ruud Fieten, een wat zwaarmoedige muzikant uit Overijssel, zoekt met zijn onlangs uitgekomen EP In Orbit uit hoeveel ruimte er bestaat tussen Ben Howard en The Milk Carton Kids. Folk kan je zo breed maken als je wil en In Orbit slaagt er redelijk in.

De verzameling tokkelliedjes tracht de luisteraar mee te nemen in de baan van het leven, de seizoenen zomer tot winter, de emoties in ieder mens en het thema dat ronddraait als de klok. Het herhaalt en herhaalt, met ochtend en avond. Thuis en onderweg, vrolijkheid en zijn onverbiddelijke tegenstander.

Lente

Het hele album heeft, op The Great Wide Open na, dezelfde kleur en klank. De stem van Fieten is slapend en lijkt tijdens de EP ook niet wakker te worden. Niet storend voor diegene die van het genre houdt. Er zit nergens een herkenbaar thema in en alle nummers zouden zo zonder pauzes op elkaar over kunnen gaan;  ze lijken bijna allemaal in hetzelfde toonsoort en ritme geschreven. On the road of op je werk is dat heerlijk, maar als je spanning zoekt is die ontbrekende power op een gegeven moment vervelend.

Zomer

De muzikant, die in zijn vrije tijd ook schilder is, zou je naar je nest kunnen dragen na een lange dag vol irritante mensen en nutteloze meetings, maar je niet laten ontwaken als het eenmaal weer ochtend is. De eenheid van perfect afgemixte drum- en gitaarpartijen, melancholische slides en braaf gekozen intervallen, geven de nummers hun dikte en spanning. De stem van Fieten is echter een soort kuisheid die de liedjes zich niet volledig laat blootgeven. Loepzuivere droommuziek die een ‘ik mis iets maar ik weet niet wat’ gevoel achterlaat.

 Herfst

Bij Now you won’t let me in is het meteen duidelijk waar het nummer over gaat. De creatieve Fieten is bescheiden, de rust zelve en observerend, maar durft zijn mond open te trekken met teksten over liefdesverdriet. Na een slepend intro ontwaakt er een mooie boost, maar door de lengte van het nummer wordt deze direct weer met een glas warme melk terug naar bed geschopt. Dat is jammer want er zit iets in Fieten waar de luisteraar nog niet bij kan. The Greenlands, wat lichtjes lijkt voortgeborduurd op Homeward Bound van Simon and Garfunkel, heeft als enige van het album een aanstekelijke tune. Toch is de kunstenaar zeker geen mindere. Hij debuteert nu weliswaar met In Orbit, maar heeft al eerder als support van Tangarine en Adam Green de muziekwereld laten kennismaken met zijn gitaar-americana.

Winter

Don’t wait for the summer gooit het seizoen naar een andere boeg. Fieten blijft echter, elke keer wanneer een bepaalde song open wil klappen als een sterke bloem met felle kleuren, deze dan direct terugroepen. Zonde. Gelukkig is dat nummer daar een uitzondering op en heeft het met de toevoeging van een banjo een beetje meer bite. Hij weet daarin de balans te vinden tussen te veel en te weinig toevoegen. Het is een aardige EP voor de liefhebber van het genre. Van Fieten gaan de innerlijk overmande mensen die altijd onderweg of druk bezig zijn de komende seizoenen dus vast nog wel meer horen. Want hij is de Morgan Freeman die je in slaap wiegt en met de vinger op je lippen in wijze mannentaal vertelt dat het vanzelf allemaal wel weer goed komt.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.