Theedoek-schilderij-ongekunsteld

Normaal leven

Peter Middendorp heeft het gebied van zijn jeugd onder de loep genomen: Drenthe. Hij beschrijft de Roze Lul van Emmen, zijn vaders Blokker met neonverlichting, de Bikbar, het meisje van Verkade en Hotel Boerland waar mensen ’s avonds hun borreltjes drinken. Hiermee vertelt hij het verhaal van zijn vaders dromen, de wanhoop van zijn toenmalige overburen, de algehele kneuterigheid van de Drentenaren en zijn eigen cynisme en verachting.

Alle gebeurtenissen van verdwijning tot dood tot seks worden door de Drentenaren, door Peter, normaal gemaakt. “Op zich was het natuurlijk mooi dat Bé niet was gestorven aan een hartaanval – ‘Kun je schulden eigenlijk ook erven?’ had Minie tussen neus en lippen door aan een ambulancebroeder gevraagd – maar toch deed onze opluchting zich als teleurstelling voor.“

Vooral pragmatisch blijven en de realiteit niet uit het oog verliezen. Gevoel is ondergeschikt aan reil en zeil van het dagelijks leven daar in Drenthe. Een leven van citruspersen, windjacks, kaas en droogrekjes. “‘Wanneer hebben wij het nou over droogrekjes?’ ‘De hele tijd,’ zei Henny. ‘Alleen maar. Ik heb er ook wel eens last van.’“

Peter is van school gestuurd en moet zijn vader helpen in de winkel. Zijn vader wil de winkel verbouwen, Kalinka wil zijn vriendinnetje zijn en Peter gaat er allemaal in mee. Zonder enthousiasme en met grote onverschilligheid. Maar wanneer Kalinka vertrekt naar Groningen, Ria zich heeft opgehangen en zijn vader failliet is en verdwenen, merkt hij dat het hem allemaal toch wel iets doet. Dan vraagt hij Kalinka of hij een keer langs mag komen, leest hij de dagboeken van zijn vader van zijn tijd in Frankrijk, bedenkt hij zich hoe zijn opa heeft kunnen verdrinken en begraaft hij Ria en later ook haar man.

Een realistisch portret van een puber, toch misschien met iets teveel persoonlijke verachting van de schrijver van hoe de mensen in zijn herkomstgebied in het leven staan.  Hij ontkent niet dat mensen in Drenthe dromen, gevoelens en ideeën hebben, maar belicht vooral hun onkunde in het uiten hiervan. Met de zelfmoord van Ria, de zoektochten in Frankrijk van haar man met de dood tot gevolg, en het drankgebruik.

De onkunde is grappig, maar soms wordt het allemaal wel erg lollig verteld. Hij maakt de mensen in Drenthe daarmee een beetje simpel. “’Ze heeft deze pan gekregen,’ zei de man. ‘Maar deze hebben we al.’  ‘Ja, deze kregen we dubbel,’ zei de vrouw. “

Ergens is het kwalijk dat er enigszins over een heel volk wordt geschamperd  in soms een beetje overdreven situaties maar in soms erg scherpe observaties.

“Lijn 50 was bijzonder. Elk jaar, aan het einde van de zomer, nam hij grote happen uit je generatie. Elk jaar zag ik ze weer instappen, de havoklantjes met hun schooldiploma’s, uitgezwaaid door mannen en vrouwen die tijdens het wuiven met één been in hun middenklassertjes op de parkeerplaats bleven staan. Ze zeiden dat ze gingen studeren, maar je zag ze nooit meer terug. “

Toch ligt er ergens een waarheid in deze zinnen: Drenthe kent armoede. Door gebrek aan toekomst en ontwikkeling. Dit is schrijnend en dit heeft Peter luchtig en concreet weten op te schrijven, precies als hun manier van leven volgens de schrijver. Al zijn daar de meningen over verdeeld.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.