ondergordeldier-lemnaru-ongekunsteld

Ondergordeldier

Midden op de dag, terwijl we door de hoge mooie ramen de lucht en de zon en de wolken konden zien, schiep Camiel Daamen de nacht.

Wat de dj is

Nooit eerder begreep ik waarom een dj toch zoveel lof krijgt en wat het is dat hij eigenlijk doet – in het ideale geval. Dat kwam omdat ik nooit eerder een echte dj aan het werk had gezien. Wel neppe, ja. Van die gasten met petjes en een ego dat contstant gestreeld moet worden. Van die gasten die zo af en toe even aan een knop draaien, maar alleen om niet in te boeten aan geloofwaardigheid. Op een festival met een onpeilbaar bezoekerspubliek stond Camiel Daamen van het collectief Undertone. Dit was meer dan op twee iMacs de juiste bpm’s bij elkaar zoeken en nummers vloeiend in elkaar laten overlopen.

De muziek die hij inzette, zou ik in de handen van een andere DJ absoluut hebben afgedaan als ‘truttig’. Van die trage lome techno, veel geluiden die lijken op zuchten. Piepjes, ondiepe drums. De titel van een geliefd jeugdboek doemde tijdens het dansen steeds in mijn gedachten op: Ons derde lichaam van Edward van de Vendel. Het gaat over iets heel anders, maar muziek speelt wel een grote rol.

Visuals hadden ze niet nodig in die zaal. Alles leunde op de DJ alsof hij zo sterk als Pippi Langkous was die haar paard op een deur zette en boven haar hoofd tilde. Dat was nog waar ook.

piekloos

Als je je aan hem overgaf, dan liet je je door hem besturen. Hij zond je geluidsgolven toe, liet de lucht om je heen trillen. Toch was het niet passief. Hij daagde uit: hij gaf je niet snel wat je wilde en hij bewoog heen en weer tussen sober en uitbundig, hoewel hij duidelijk de nadruk bij het eerste legde. Het was bijna als een boek met een lange proloog en een lange epiloog, maar een ontbrekende kern. Let op: ontbreken is niet hetzelfde als ontberen. Niemand miste hier de kern.

Zonder dat teruggang achteruitgang was, kon hij het geluid weer ingetogen maken. Intens ingetogen. Hij voerde geen oorlog met het publiek, zoals ik het gewend ben – door het opvoeren van het tempo of het volume. Hij rekte de pieken tot het maximum. Normaal is dat vervelend, maar hij gebruikte die rekmomenten niet om zichzelf in de aandacht te plaatsen, zoals de neppe dj’s dat doen.

De taal te spreken

De film Whiplash van Damien Chazelle gaat over een jongen die aan het conservatorium studeert en in de band van een tirannieke dirigent terechtkomt. In de laatste scène voeren de dirigent en de jongen een heftige strijd, eentje die de hele film lang wordt opgebouwd, totdat de dirigent wordt meegevoerd door de drumsolo van de jongen. Vanaf dan werken ze nauw samen. Hun enige manier om te communiceren is via muziek.

Daamen vroeg eenzelfde concentratie van zijn publiek als van zichzelf. Stampen alleen was niet genoeg, dansen moest je. Hij maakt ons duidelijk dat ook de communicatie náár de DJ via de muziek moest verlopen. Net als muziek is dansen ook: de lucht laten trillen, de lucht laten bewegen. Zonder kelen open te reten is er verschrikkelijk veel gezegd, die dag.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.