De-naakte-aap-ongekunsteld

De poëzie van het spel

Gulzig, ritmisch en poëtisch zijn de eerste drie woorden die in het oog sprongen toen ik de omschrijving las. Ik besloot naar  te gaan. De voorstelling van de Belgische theatermaakster Sarah Ringoet ging vorige week in première bij de Brakke Grond in Amsterdam.

Ik zie een jonge man links in een volle ruimte staan en een jonge dame rechts van de speelzaal. “Heeft u een vuurtje voor mij? Ik wil hier voor uw deur op deze vierkante meter zitten..” Er wordt een blauw vierkant op het podium gemaakt. Ze hebben elkaar ontmoet, maar verdragen de ander niet. Toch willen ze elkaar.  Het doet me denken aan twee magneten die elkaar om de beurt aantrekken maar dan ineens in een spanningsveld terecht komen waarin ze elkaar juist weer afstoten.

Het vierkant staat voor dat spanningsveld. Hoe dichter de man en de vrouw samen komen te staan binnen die vierkante meter, hoe groter de ruimte eromheen aanvoelt. Dit bevestigt tegelijkertijd de intensiteit van dit kleine vlakje op het podium. De ruimte om de M² heen valt te zien als een speelplaats van woorden, verlangens en verwachtingen. 

Hoe iemand, niemand wordt

Een mooie scene waarin woorden tekort schieten en het fysieke spel de vertaling overneemt, is het moment waarop de mannelijke speler stampvoetend en grommend langs de rechthoek van het afgezette podium marcheert. De speelster staat nog steeds in het vierkant en spreekt haar genoegen en ongenoegen uit over de situatie.  Ze ventileert over het zelfbeeld van een avontuurlijke jonge vrouw die nog alles mee wil maken, doen en  beleven, en van hém vindt ze zo veel.

Hij is er maar hij is niet alles wat ze wil, het kan beter, hij kan beter. Het komt over alsof de liefde haar is overkomen zonder dat ze het wilde.  Het maakt hem woest omdat hij er niets aan kan doen. Ze verstilt door zijn stampvoetende gedrag en kijkt naar hem. Ben ik aan het kijken naar een relatie die op de klippen is gelopen, of kijk ik naar de oneindigheid van een klassiek conflict binnen een relatie tussen man en vrouw?

Raakvlakken

Op bepaalde momenten droom ik weg in mijn eigen gedachten door de herkenbaarheid van de scenes. De goed uitgebeelde seksuele spanning wordt vertaald in de muziek en de fysieke dialogen. Ze zijn rauw en fragiel tegelijk. De spelers beelden samen een menselijke eerlijkheid uit en dat geeft een gevoel van herkenning. Je kijkt naar iets dat echt is. Ik blijf  graag hangen in de poëzie van dit spel en de fragmentarische manier waarop dit liefdesverhaal wordt verteld. Het is geen verhaal met een begin en een eind maar wel een herkenbaar stukje ervan.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.