Evolutie-hart-mammoet-ongekunsteld

Spaanse surfgrunge injecteert Amsterdam met meisjesromantiek

Behalve denkend aan ´Livin’ La Vida Loca´ met een stem à la Ricky Martin, laverend tussen dichterlijke woorden, is hardere Spaanse muziek normaliter moeilijk voor de geest te halen. Laat staan dat je er tanden op zou kunnen meppen. Het heeft eigenlijk altijd wel iets soepels, iets geils. Het valt niet te vergelijken met de bekende Nederrock waarin Huub van de Lubbe vertelt waarom het zo belangrijk is dat je klopt voor je binnenkomt. De band Deers uit Madrid bewijst dat Spanje kan beuken, rossen en tegelijk ingetogen rauw kan zijn. De aan bierflesjes lurkende Espagnoles wagen zich in de Nieuwe Anita Amsterdam aan de uitzondering en vertellen over liefde en over jongens. Het vleugje Engels als boter op brood smeert de boel aan elkaar.

Sing us a song

Dat wat je van ver haalt hoort ook lekker te smaken en omdat je dat verwacht maakt het je stil alvorens zij het podium betreden. Je weet dan namelijk nog helemaal niks. Niks anders dan alleen het idee dat je straks een gerecht op je bord krijgt dat je nog nooit gegeten hebt. Laat ik geen ‘wat een boer niet kent, dat eet ie niet’ figuur zijn en de uitdaging aangrijpen met de verwachting dat alles binnen deze vier muren even flink wat feministische pepers te kauwen krijgt. Aldaar de meiden zich mengen met de gemiddelde hipster met zijn theekopje aan de baard genietend van de overdrive solo’s, staar ik nog even met het kloppend hart van een tienermeisje de zaal in. Ik kijk toe hoe het eerste nummer klinkt. Of je die heerlijke kustelijke salsagrunge krijgt die stiekem wel is besteld. Ja, de eerste Spaanse grunge en surfrock in mijn leven glibbert als een aal mijn oren in.

Dat kloppende hartje verandert echter snel in dat van een mammoet. Langzaam. De druk verdwenen. Ik moet er erg aan wennen dat het eigenlijk helemaal geen sangria heeft zoals je vooroordeeltjes je nog wel vaker dingen vertellen. Kortom, het is anders dan ik had verwacht, maar een positieve manier. De joelende grungefans begrijp ik wel. Als een ietwat klein uitgevallen vrouw met een rockbluesgitaar aan komt zetten die nog net om haar hals past, heb je de aandacht van het publiek. Je wilt weten welke puzzel nu weer zal worden opgelost.

Boys will be toys

Ana Garcia Perrote, Carlotta Cosials, Ade Martin en Amber Grimbergen knallen een raket in volle vaart het zaaltje in en veroorzaken nog net geen barst in het plamuur. De rifjes zijn geinig, surfachtig, haast lacherig. Mooi, maar toch nog niet helemaal strak. Het tempo van de nummers kent helaas weinig ondersteuning van de drummer, ook al zijn ze wel erg catchy geschreven. Maar ik geniet; ze zijn leuk.

Hun charme is resoluut. Het publiek is van hen en hen alleen. Waar ik niet geraakt wordt door de teksten vanwege technici die denken dat een microfoon niet erg belangrijk is, maar de gitaar als het neusje van de zalm zien, kan ik desondanks bloemen aan de reling van het balkon zien openklappen. Zeker een band om in de gaten te houden, want dit is nieuw. Deers concentreert zich op het midden van de vloer waar jongens zijn gekluisterd aan hun lippen, gezoogd met Heinekenbier en vrouwenzweet. After all, boys will be boys.

 

Deers met Bamboo

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.