sterrenstof-ongekunsteld

Sterrenstof

Het woord ‘sterrenstof’ bestaat eigenlijk niet, maar het vat treffend samen waar de Hollywoodiaanse prent Maps to the Stars over gaat: het vergankelijke en het vluchtige van het sterrendom. Niets en alles is wat het lijkt. Dat is de paradox van Hollywood. Er is bovendien veel stof om er enkele sterren uit te lichten in een fictiefilm die overduidelijk de stempel van regisseur David Cronenberg draagt.

Sterrendom en sterrenstatus

Van meet af aan maakt het filmpubliek kennis met de op het eerste gezicht wat naïeve Agatha. Met de nachtbus komt dit vreemde meisje met handschoenen en in het zwart gekleed aan in Hollywood. Ze heeft een Star Home Map bij zich en vraagt een jonge taxichauffeur met haar sterren te gaan spotten. Beide personages, vertolkt door Mia Wasikowska en Robert Pattinson, dromen van een rol in de filmwereld.

Een andere verhaallijn werpt een blik op het leven van tienerster Benji Weiss. Deze verwaande en brutale acteur denkt dat de wereld rond zijn navelbuik draait en ziet zichzelf als handelswaar. Evan Bird is de perfecte melkmuil van dienst die zijn moeder naar zijn pijpen doet dansen net zoals de meisjes en zijn vrienden die hem – maar vooral zijn sterrenstatus en bijhorende kapsones – adoreren.

De hoofdrol van Maps to the Stars is echter weggelegd voor een filmster die op haar retour is. Een nog immer fitte Julianne Moore, alles behalve op de terugweg als actrice, geeft met franje vorm aan de volslagen neurotische en onzekere Havana Segrand. Zoals het een echte diva betaamt is haar uiterlijk het allerbelangrijkste en tracht ze met alle mogelijke middelen haar sterrenstatus te behouden. Het is hilarisch hoe ze zich met de hulp van een malafide therapeut – een manipulerende John Cusack – tracht los te wrikken van de enorme impact die haar moeder op haar leven heeft en van de druk van een wereld waarin alleen jeugdigheid en schoonheid van tel zijn. In verschillende scènes laat de rosse actrice zich in lingerie bepotelen door de zelfverklaarde goeroe. Hoewel ze er in sommige recensies van overacting werd beschuldigd vind ik dat ze met recht en rede in Cannes de prijs voor beste actrice wegkaapte. Het moet heerlijk zijn om zo met verve over de schreef te kunnen gaan in een wereld waarin dat absoluut de normale gang van zaken kan zijn. Het is er juist zo over dat het tragisch en bitter wordt en dat is precies wat de regisseur wilde.

De stempel van de regisseur

David Cronenberg zou David Cronenberg niet zijn als hij aan deze in eerste instantie luchtig lijkende Hollywoodsatire geen donkere rand zou hebben gegeven. Van zichzelf zegt hij met een kwinkslag nooit iets anders dan goddelijke komedies te hebben gemaakt. Niets is minder waar natuurlijk in een carrière die al meer dan vijfenveertig jaar duurt. In het eerste deel daarvan legde hij zich toe op bizarre horrorfilms (onder meer The Fly en Videodrome) en surrealistische cult (Crash of Naked Lunch) om dan een handelsmerk te maken van psychologische thrillers zoals A History of Violence of Eastern Promises.

Voor Cronenberg is een film maken een filosofische reis ondernemen. Hij probeert te vatten wat de mens in wezen drijft en in die analyse wenst hij het publiek op sleeptouw te nemen. In Maps to the Stars werpt de regisseur een messcherpe en cynische blik op het artificiële sterrendom, een die Hollywood bovendien overstijgt. Zware thematieken als incest, inhaligheid, jaloezie en nietsontziend egoïsme halen namelijk gaandeweg de bovenhand. David Cronenberg en zijn scenarist Bruce Wagner doen dit op een meesterlijke wijze. Door middel van herhalingen in de tekst of in de scènes laten ze met mondjesmaat de duivels van de diverse personages op het publiek los. Tegelijkertijd verweven ze de verschillende verhaallijnen van Agatha, Benji en Havana met elkaar om uiteindelijk de sterren van dienst subliem tragisch tot stof te laten wederkeren.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.