Filmfestival-Gent-ongekunsteld

Twee Vlaamse Belgen in wedstrijd op Film Fest Gent 2014

In de competitie van het Film Fest Gent, dat nog tot 25 oktober 2014 duurt, dingen twee Vlaamse regisseurs mee naar de prijzen. Dat doen ze binnen een wedstrijdselectie van films van cineasten van verschillend pluimage. Of een van hen de jury onder leiding van auteur Bret Easton Ellis kan overtuigen, weten we binnenkort. Violet en Waste Land stellen we u hieronder voor. Beide films spelen zich af in de Belgische hoofdstad.

Een paars langspeelfilmdebuut

Bas Devos (1983) is een jonge cineast die na vier korte films de sprong naar de langspeelfilm waagde. Zijn film ging in het voorjaar van 2014 in première op het filmfestival van Berlijn. Het leverde hem alvast de bijnaam van Vlaamse Gust Van Sant op. Hoewel de regisseur in de nabespreking van de Belgische première verrassend weinig zinnigs over zijn debuut te zeggen heeft, is Violet een fijne observatie geworden.

De eerste scènes van Violet zijn meteen opmerkelijk fris. We volgen de camera in een klein winkelcentrum in het hart van Brussel. Langzaam zoemt de camera uit en is de kijker getuige van wat zich achter en voor de camera afspeelt. De eigenlijke getuige van de steekpartij in het winkelcentrum is niet de bioscoopbezoeker maar de tiener Jesse, de hoofdrolspeler. César De Sutter zet de jongeman,  die worstelt met rouw en schuldgevoelens om zijn verloren vriend, overtuigend neer. Met behulp van veel stiltes, die wel lijken ontleend aan het regiewerk van Fien Troch (Unspoken, Kid), tracht Jesse met de tragische dood van zijn maatje om te gaan. Bas Devos presenteert de wereld van een jonge groep BMX-ers die anders even onzichtbaar is voor niet ingewijdenen als die van skaters. Vandaar dat de link wordt gelegd met Paranoid Park van Gus Van Sant.

Naar eigen zeggen koos Devos voor de titel Violet omdat dat de laatste kleur van het kleurenspectrum is voor het niet meer zichtbare ultraviolet. Zijn eerste langspeelfilm baadt inderdaad in donker licht en camerawerk van Nicolas Karakatsanis (Rundskop, The Drop en The Loft). Verder zorgen veel kleurrijke pixels van computerbeelden voor de nodige afwisseling en een toch vernieuwend ogende montage. Alleen de betekenis van de witte rook die in de slotscène opkomt op het einde van een langzaam rijdend shot in de woonwijk blijft een raadsel.

Het verloren land

Deze Belgische competitiefilm is zonodig nog donkerder dan Violet. In een naar mijn smaak deels geslaagde psychologische thriller maken we kennis met de onderzoekspolitie en het Congolese milieu in Brussel. Regisseur Pieter Van Hees (1970) sluit met Waste Land een trilogie (na Linkeroever en Dirty Mind) van liefde en pijn af. Elke film staat op zich. Dit deel gaat over de ziel. Jérémie Renier speelt een fantastische rol als getormenteerde protagonist Leo. Natali Broods is verdienstelijk als zijn zwangere eega. De relatie tussen beiden net als de uitwerking van de psychologie van Leo is goed geschreven. De zichzelf mutilerende man die zich nooit van zijn dominante vader kon losmaken, is verbonden met een troosteloos lot. Zijn zwangere vrouw twijfelt aan zijn capaciteiten als vader. Of hij die rol kan waarmaken blijft onbeantwoord. De negen maanden van haar zwangerschap delen Waste Land in en bepalen de duur de film.

De op te lossen misdaad in het Congolese milieu en de groeiende band tussen de zus van het slachtoffer en inspecteur Leo, een nevenlijn of tweede rode draad zo men wil, lijken me in het verhaal onvoldoende geloofwaardig. Er is geen chemie tussen de Afrikaanse vrouw en Leo of tussen Babetida Sadjo en Jérémie Renier. Met acteur Peter Van den Begin, die Leo’s wat losgeslagen collega speelt, zit de sfeer wel goed.

Pieter Van Hees zorgt met zijn blik op de Congolese wijk Matonge voor de nodige franje. Verder refereert hij subtiel naar het Belgische koloniaal verleden. Wat de film ook alle eer aandoet is de zeer gevarieerde en opmerkelijke muziekscore van Simon Lenski van de band DAAU, die gaat van klassieke over elektronische muziek en dat combineert met Congolese muziekgenres. Al bij al een mooi filmisch amalgaam dankzij Nederlands camerawerk van Menno Mans met Waals, Brussels en Vlaams filmtalent.

Vooral het debuut van Bas Devos sprak me qua thematiek en originaliteit wel aan. Waste Land moet het eerder hebben van de acteerprestaties. Maar oordeelt u vooral zelf of ze de moeite waard zijn.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.