The-Voices-Marjane-Satrapi-ongekunsteld

Verontrustend plezier

The Voices is het verhaal van Jerry (Ryan Reynolds), een aandoenlijke en ongemakkelijke badkamerfabriekswerker die toevallig een paar steekjes los heeft zitten. Verder weigert hij zijn wettelijk aangestelde medicijnen en houdt er dialogen op na met zijn verbitterde kat en welwillende hond, maar daarover later meer.

Het begint allemaal wanneer Jerry wordt aangewezen om een bedrijfsfeestje te organiseren, waar hij de prachtige Brit Fiona (Gemma Arterton) ontmoet. Hij valt meteen voor haar, wat slechts resulteert in een blauwtje voor hem. Hij vindt haar onderweg naar huis waar hij haar, gestrand en zeiknat, een lift naar huis aanbiedt, waar hij haar per ongeluk doodsteekt. Thuis spoort zijn hond Busco hem aan te bekennen aan de politie. Zijn kat Mr. Whiskers verzekert hem echter dat er maar één manier is voor hem om gelukkig te zijn: zich te verdiepen in gewelddadige en bloederige moord. Wanneer Jerry’s lieve en meelevende college Lisa (Anna Kendrick) interesse in hem begint te tonen, staat hij voor een dilemma: moet hij zijn medicijnen nemen om de saaie en soms vreselijke wereld te kunnen confronteren, of moet hij in zijn pastelkleurige, gesuikerde voorstelling blijven waarin hij mensen vermoordt voor zijn plezier?

De film is geregisseerd door de vurige Marjane Satrapi (bekend van Persepolis en Chicken with Plums) wiens moed deze vreemde maar perfect afgestelde film werkelijk heeft gemaakt. Nooit heb ik zoiets gedaan zien worden met comedy, horror, drama of thriller. Ik zag mezelf een onwaarschijnlijk koppel aanmoedigen, terwijl ik huiverde door de wreedheid van een seriemoordenaar en medelijden voelde voor een gekwelde en mentaal zieke kind-volwassene, waarna ik mijn dijen kletsten om de capriolen van een welmenende weirdo; dit alles in één persoon. Behalve Satrapi moet Reynolds zeker erkend worden, die een moordenaar sympathiek weet te maken door ons gracieus te laten koorddansen tussen protagonist en antagonist. Zijn uitvoering is niets minder dan briljant, ik bedoel, hij spreekt zelfs de dieren in.

De dames van deze film krijgen niet veel kans om zichzelf te laten zien, voornamelijk omdat ze compleet worden laten zien uit Jerry’s onbetrouwbare en vooringenomen perspectief. Kendricks optreden is voorspelbaar sympathiek en eigenzinnig. Ze heeft zeker een hoge standaard aangehouden sinds Up in the Air en is mogelijk de enige acteur van de Twilight-franchise die dit zonder kleerscheuren heeft overleefd. Jacki Weaver, die Jerry’s psychiater speelt, geeft ons ook een aangename en levendige show. Het enige gebrekkige optreden komt van Arterton, wiens performance zo leeg en koud is dat je jezelf afvraagt hoe iemand ooit verliefd op haar kan zijn.

Maar laat ons het andere tweetal dat deze film zo uniek heeft gemaakt niet vergeten. Micheal R. Perry, die een script heeft geschreven zonder een enkele voorspelbare wending en de Belgische cinematograaf, Maxime Alexandre, die verantwoordelijk is voor de verontrustende visuals. Wes Anderson’s pastelperfectie meets Amélies extravagance meets Texas Chainsaw Massacre bloederigheid. Dit maakt het niet alleen tot een boeiende anderhalf uur, want de veranderende beelden laten perfect Jerry’s verstoorde blik zien en bindt deze warboel van genres aan elkaar. Niet slecht.

Uiteindelijk is dit een film die verdient te bestaan. Waarom accepteren de makers en het publiek van film, dat het populairste mixgenre romcom is? Laat ons wat meer experimenteren. Natuurlijk, soms schiet deze film haar doel voorbij en af en toe raakt het je zo goed dat je jezelf verbaast met je gelach om zaken die je normaal slapeloze nachten zouden bezorgen. Satrapi bewijst nogmaals dat ze onbevreesd is en de moeite waard om in de gaten te houden. Deze film bevat een boosaardige kat met een Schots accent. Je weet dat je het wil zien. Doe het.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.