Palestijnse-bruiloft-ongekunsteld

Yallah! – een Palestijnse bruiloft op Red Bull

Badke begint met gestamp in het donker. Dat heb je met die Palestijnse bruiloften; de stroom valt weleens uit. Er worden wat kreten geslaakt en langzaam krijgen de vage vlekken ledematen. Als het licht aangaat staan er tien dansers op het podium. Allemaal Palestijns en allemaal donders enthousiast. Een voor een beginnen ze te dansen, de kreten nemen toe en armen gaan om de schouders: ze zijn er klaar voor. Ik eigenlijk niet.

Dabke on speed

Wat een dik uur lang volgt lijkt een Palestijns bruiloftsfeest. Een stel jonge bruiloftsgasten heeft na het uitbundige diner, de toespraak van oom Abed en iets teveel Red Bull nog wel zin in een dansje. Terwijl de rest van de gasten afdruipt breekt deze groep de tent af met hun hyperactieve dabke, een Palestijnse volksdans. ‘Yallah!’ klinkt het van alle kanten: een soort strijdkreet die lijkt op ‘Let’s go!’ De Palestijnse muziek is meer dan opzwepend en overhemden zijn doorweekt van het zweet. Even ademen is er niet bij – zowel voor de dansers als voor mij.

…en oom Abed maar toekijken

Zoals dat gaat op een bruiloft wordt er naar lieve lust geflirt, uitgedaagd, gevochten, en schaamteloos met de kont geschud: twerken op z’n Palestijns. De mooie jonge mensen gieren van het zelfvertrouwen en freestylen lustig van modern via wat acrobatiek terug naar dabke. Als de stroom af en toe uitvalt, dan wordt er gefloten of getrommeld op de watermachine. Er wordt vol overtuiging gezongen en dat is een fijne afwisseling met het pompende Palestijnse dansnummer dat repetitief uit de luidsprekers trilt.

Yallah! Yallah! Mag ik nu naar huis?

Het is leuk om te zien hoeveel energie de dansers hebben. Toch krijg ik door het hupsige karakter van de dans al snel trek in iets anders. Het is nogal rommelig op het toneel; er wordt veel in kleine groepjes gedanst, tegelijkertijd. Ik probeer mijn blik maar ergens in het midden te houden maar in de periferie van mijn gezichtsveld stoort het. De gezamenlijke choreografieën tussendoor geven de illusie van rust maar zijn net niet strak genoeg om op te wegen tegen de stampende rommel.

Nadat de muziek eindelijk is gestopt blijft nog lang het gedreun van een discotheek achter in de zaal. Dan is het klaar.

Ik ben helemaal op.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.