zon-mooie-dag-ongekunsteld

Zo'n mooie dag gun je niemand

Zo’n mooie dag, een voorstelling waar ik zonder beeld en met gemengde verwachtingen naar toe ging. Na anderhalf uur met mijn volledige aandacht gekeken te hebben, kwam ik met enkel bewondering terug.

Takken en kattengejank

Het podium van dit vlakkevloertheater is bezaaid met hout dat kunstig bij elkaar gehouden wordt door een bed met een dun matrasje. De takken staan alle kanten op en geven een ietwat griezelige aanblik. In de hoek ligt een vrouw (Joke Tjalsma) op een deken met blaadjes over haar heen. De voorstelling begint met bombastische muziek die in combinatie met stroboscopische lichteffecten gelijk een wat surrealistische sfeer neerzetten.  Novak (Hans Dagelet) komt met een infuuspaal en enkel een shirt en luier aan het podium op lopen. Wat volgt zijn enkele vage verwarrende dialogen tussen Novak en de vrouw, afgewisseld met een deurbel en kattengejank.

De dood op zijn hielen

Net wanneer je het spoor volledig bijster lijkt te zijn wordt er meer duidelijk over Novaks geschiedenis. Gedurende de hele voorstelling ben je je aan het afvragen wat de verhouding tussen Tjalsma en Dagelet is en hoe ze samen tot dit punt zijn gekomen. Het spel van Tjalsma is goed getimed, met op de juiste momenten een vleugje humor. Ze danst lichtvoetig over het podium. Het waarom van dat dansen blijft lang onduidelijk. Dagelet laat een sterk staaltje acteerwerk zien.  Een man in de laatste fase van zijn leven, ergens tussen hemel en aarde. Zwaar afgetakeld en compleet gevangen in zijn eigen koortsdromen. Gedurende de voorstelling hoop je alleen maar dat je nooit zo zult eindigen.

Bewondering

Het stuk wordt volledig door twee personen opgevoerd. Tjalsma en Dagelet zijn er goed in geslaagd je tot de laatste seconde te boeien. De dialogen zijn afwisselend en de vaart zit goed in het stuk.  Een stuk met maar twee acteurs vraagt om creativiteit. Sommige dingen zijn erg goed uitgedacht en uitgevoerd. Zo zijn er dingen waarvan je weet dat ze nep zijn maar die er op het podium toch erg waarheidsgetrouw uit zien. Andere dingen zoals de vier gekleurde microfoons die andere personages moeten voorstellen zijn afleidend en vaak ook overbodig.  De uitgebalanceerde lichtstanden ondersteunen het spel van Dagelet en Tjalsma prachtig. De muziek staat soms wat hard maar is zeker een waardevolle toevoeging.

Zo’n mooie dag lijkt lang een onsamenhangende veelheid aan  flarden te zijn, maar gedurende de voorstelling wordt op sublieme wijze de waarheid over het leven, Novak en de mysterieuze vrouw  uit de doeken gedaan. Aan het eind van het stuk zijn al die losse flarden bij elkaar gekomen en rest enkel bewondering voor Tjalsma en Dagelet.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.